🖤بزرگ قبیله🖤🖤 مجموعه‌روایت‌ #رواق_دارالذکر ✍ از آن دست زن‌ها بود که هر کس روبه‌رویش قرار می‌گرفت، بی‌اختیار راه را برایش باز می‌کرد؛ نه از سر ترس، که از سر هیبت و سنگینی‌ای که با خود حمل می‌کرد. چادر مشکی عربی را با وقاری خاص به دور شانه‌های پهنش انداخته بود؛ چمدان کهنه‌اش را روی سرش گذاشته بود و بدون برهم‌خوردن تعادل، راه می‌رفت.▪️خدیجه‌خانم اهل اهواز بود؛ از همان عرب‌های اصیل و ریشه‌دار خوزستان که لهجه‌ی شیرینی در صحبت‌های گرمشان جاری است. خودش می‌گفت: «نصف سال این‌ور شَطَّم و نصف دیگه سال، اون‌ور. محرم و صفر که کلاً حسابش برام فرق می‌کنه. باید خودم رو برسونم به مشایه تا دلم آروم بگیره.»▪️ساکش را گذاشت یک گوشه و رفت سمت دارالذکر. منتظرش نشسته بودم. وقتی برگشت، انگار همان زن قبلی نبود. انگار از قتلگاه آمده باشد. نشست یک گوشه و دستانش را قلاب هم کرد و محکم بر سینه‌اش کوفت.▪️گریه‌هایش که تمام شد، با همان لهجه‌ی عربی گفت: «من نه خودم آقا رو با چشم سر دیده‌م، نه ادعای مریدی‌ش رو داشتم؛ ولی همه می‌دونن که از جون و دل واسه‌ش تعصب داشتم. جوانمرد بود.» بعد مکثی کرد و ادامه داد: «حتی برای بچه‌هام خط‌ونشون کشیده‌م که اگه کوچک‌ترین حرفی بشنوم که بوی بی‌احترامی یا توهین به آقا بده، تا ابد عاق‌شون می‌کنم.»▪️با کنجکاوی پرسیدم: «تا حالا عاق‌شون کردید؟» خندید و چشمانش برقی زد: «نه! تعصب‌شون از من بیشتر نباشه، کمتر هم نیست. آقا جوانمرد بود و برای ما، مثل بزرگ قبیله‌مون، محترم و عزیز.»📝خرده‌روایت‌های رسانه KHAMENEI.IR از ماجراهای حضور مردم در کنار مزار نورانی رهبر شهید انقلاب در #رواق_دارالذکر حرم مطهر علی‌بن‌موسی‌الرضا(ع)، شهریور ١٤٠۵🖥 @daarozekr