ྀི⋆ྀི ྀི⋆ྀི ྀི⋆ྀི ྀི⋆ྀི ྀི⋆ྀི ྀི⋆ྀི ྀི⋆ྀི ྀི⋆ྀི ྀི⋆ྀི برشی_از_یک_زندگیسحر_162قسمت_صدوشصتودومپنج شنبه صبح قبل از این که آفتاب بزند من و آذین با یک ساک لباس و سبدی پر از خوراکی سوار ماشین شدیم و به سمت شهری که چهار سال و پنج ماه و دوازده روز  پیش از آنجا رانده شده بودیم به راه افتادیم. آذین از این مسافرت یک دفعه ای خیلی هیجان زده و خوشحال بود. من هم هیجان زده و البته کمی مضطرب بودم. این اولین سفر دونفره من و آذین بود. در این سال ها چند باری به مسافرت رفته بودیم. یک بار برای زیارت به مشهد و دو باری برای دیدن باران به تهران رفته بودیم ولی همیشه عمه خانم با ما بود و این اولین باری بود که من و آذرین تنهایی سفر می کردیم. عمه خانم یک هفته ای بود که به تهران رفته بود. بهروز به دنبالش آمده بود تا او را برای جشن تولد هستی به تهران ببرد. من را هم دعوت کرده بود هر چند هر دویمان خوب می دانستیم که من هیچ وقت پایم را در خانه ی بهروز نمی گذارم. لااقل نه تا وقتی که میترا مستقیماً از من عذرخواهی نمی کرد. عمه خانم هم با اکراه رفت. دوست نداشت بدون من و آذین جای برود. تنهایی آذین را بهانه کرد و  به بهروز گفته بود چون مدرسه ها تعطیل شده و آذین توی خانه تنها است نمی تواند بیاید. خیلی طول کشید تا توانستم مطمئنش کنم که  آذین را توی خانه تنها نمی گذارم و با خودم به سرکار می برم. هر چند این حرف هم از دلنگرانیش کم نکرد. بلاخره با گفتن این که اگر نرود هستی از دستش دلخور می شود راهیش کردیم. موقع رفتن آذین خودش را توی بغل عمه خانم انداخت و هر دو گریه کردند. هیچ کدامشان تحمل دوری از آن دیگری را نداشت. گاهی فکر می کنم آذین، عمه خانم را از من و عمه خانم آذین را از نوه های واقعی اش بیشتر دوست دارد.ساعت نزدیک چهار بعد از ظهر بود که به شهر رسیدیم. با این که به خاطر توقف های زیاد مسیر هفت ساعته را در ده ساعت طی کرده بودم تا به خودم و آذین فشار نیاورم ولی بازهم هر دویمان به شدت خسته  شده بودیم. دوست داشتم هر چه زودتر به خانه مژده بروم تا بتوانم کمی استراحت کنم ولی باید قبل از آن سری به نغمه می زدم و کارت افتتاحیه مزرعه را به دستش می رساندم وگرنه با برنامه ای که مژده برایم چیده بود دیگر وقت نمی کردم به دیدن نغمه بروم. گوشی موبایلم را از روی داشبرد برداشتم و شماره نغمه را گرفتم تا از بودنش مطمئن شوم. خیلی زود صدای نغمه توی گوشم پیچید:-الو  سحر.-سلام. نغمه که معلوم بود از شنیدن صدای من خوشحال شده است، گفت:-سلام، خوبی؟ چه عجب یادی از ما کردی؟-من که همیشه به یادتم. فقط زنگ زدم ببینم خونه ای یه سر بیام پیشت.برای لحظه ای سکوت کرد. از تصور قیافه متعجبش لبخند روی لب هایم نشست. با تردید پرسید:-اینجایی؟-آره. مژده پاش شکسته اومدم یه دو روزی پیشش بمونم. گفتم حالا که تا اینجا اومدم خودم کارت دعوت افتتاحیه مزرعه رو برات بیارم.  فقط..... تنهایی؟ آره؟ -آره. تنهام. -مهمون که قرار نیست برات بیاد. می دونی که حوصله دیدن کسی رو ندارم.-نه. قرار نیست کسی بیاد.با سرخوشی  گفتم:-پس کتریت و بذار رو گاز که ده دقیقه دیگه پیشتم.نغمه هم که بلاخره از بهت بیرون آمده بود، خندید و گفت:-بیا، چاییم حاضره.تا رسیدن به خانه ی نغمه به دقت به خیابان های آشنایی که تغییر چندانی نکرده بودند، نگاه کردم.  هم خوشحال بودم و هم ناراحت. هم دلتنگ بودم و هم دل آزرده. دلم می خواست فریاد بزنم و بگویم" شهر من، شهر بی وفای من. زادگاه جفاکار من. من برگشتم. " ولی به جای آن بغضی که توی گلویم بود را قورت دادم و آذین را که روی صندلی عقب خوابش برده بود، بیدار کردم.-آذین، آذین مامان بیدار شو رسیدیم.به سختی از جایش بلند شد و نشست و با چشم هایی خمار نگاهم کرد. از توی آینه به رویش لبخند زدم و گفتم: -پاشو خوشکل مامان.چشم به سمت خیابان چرخاند و با صدای که از شدت خواب آلودگی بم شده بود، پرسید:-رسیدیم خونه خاله مژده؟-نه، داریم می ریم خونه خاله نغمه.صدایش جان گرفت:-می ریم پیش آرتا.-آره مامان جان می ریم پیش آرتا ولی زیاد نمی مونیم.لب برچید:-چرا؟-خاله مژده برای شام منتظرمونه. الانم وسایلت و که اون پشت ولو کردی جمع کن بذار تو کیفت که دیگه داریم می رسیم با بی حالی باشه ای گفت و به سراغ کیفش رفت. لبخندی زدم و چشم از دخترک زیبایم گرفتم و به خیابان دادم. وقتی وارد  کوچه ای که خانه ی نغمه در آن قرار داشت، شدم آه از نهادم بلند شد. دو طرف کوچه پر از ماشین بود. باید برای پیدا کردن جای پارک تا انتهای کوچه می رفتم ولی خسته بودم. با فکر این که قرار نیست زیاد بمانم و خانه هم ویلایی است و جز خود نغمه و سینا  کس دیگری آنجا زندگی نمیکند پس مشکلی پیش نمی آید، در یک حرکت ماشین را روی پل رو به روی در حیاط خانه پارک کردم.ادامه دارد...‍‌★♥️@khandeogham