ྀི⋆ྀི ྀི⋆ྀི ྀི⋆ྀི ྀི⋆ྀི ྀི⋆ྀི ྀི⋆ྀི ྀི⋆ྀི ྀི⋆ྀི ྀི⋆ྀི برشی_از_یک_زندگیسحر_161قسمت_صدوشصتویکم-دستم شک

ྀི⋆ྀི ྀི⋆ྀི ྀི⋆ྀི ྀི⋆ྀི ྀི⋆ྀི ྀི⋆ྀི ྀི⋆ྀི ྀི⋆ྀི ྀི⋆ྀི برشی_از_یک_زندگیسحر_161قسمت_صدوشصتویکم-دستم شکسته، پام پیچ خورده.-چرا آخه؟-خیر سرم رفته بودم بالای چارپایه پرده آویزون کنم، نمی دونم چی شد که پرت شدم پایین و محکم افتادم روی دستم. همون موقع فهمیدم یه بلایی سر دستم اومده. هیچ کس هم خونه نبود. با بدبختی بلند شدم که برم به یکی زنگ بزنم که پام گیر گرد به لبه ی پرده. پام پیچ خورد تعادلم از دست دادم با سر رفتم تو دیوار. دست و پام کم بود بالای ابروم هم سه تا بخیه خورد.با تصور اتفاقی که افتاده بود، نتوانستم جلوی خنده ام را بگیرم و با صدای بلند شروع به خندیدن کردم. مژده با دلخوری گفت:-باشه تو هم به من بخند. الان دو روزه همه دارن بهم می خندن. تو هم روش.دلجویانه گفتم:-نه، به تو نمی خندم، فقط ...........دوباره نتوانستم جلوی خنده ام را بگیرم و زیر خنده زدم. مژده آهی کشید و گفت:-فقط از این ناراحتم که نمی تونم بیام پیشت.  کلی برای این آخر هفته برنامه ریخته بودم. اون از تولدت که نشد بیام. اینم از این. انگار قسمت نیست همدیگه رو ببینیم. -من میام.آن دو کلمه چنان ناگهانی و بی مقدمه از دهانم خارج شد که هر دویمان را برای چند لحظه در شوک فرو برد. مژده زودتر از من به خودش آمد و با احتیاط پرسید:-واقعاً می خوای بیای اینجا؟با این که قلبم از تصور برگشت به آن شهر که حتی دوست نداشتم اسمش را به زبان بیاورم محکم تر از همیشه می تپید ولی سعی کردم مسئله را بی اهمیت جلو دهم.با بی تفاوتی گفتم:-آره، مگه چیه؟من،من کنان گفت:-هیچی، فقط..........خودم را به نفهمی زدم و با لودگی گفتم:-خب، اگه دوست نداری بیام خونت بگو، عیب نداره. من درک می کنم.- زر، زر نکن. من از خدامه تو بیای پیشم. فقط چون همیشه می گفتی دیگه پات تو این شهر نمی ذاری تعجب کردم.-چرا نباید پام و تو شهر خودم بذارم؟ اصلاً می خوام بیام ببینم کی می خواد جلوم و بگیره؟-هیچ کس نمی تونه جلوت و بگیره. یعنی گُه می خوره که بخواد جلوت و بگیره. فقط دوست ندارم با برگشتنت به اینجا دوباره خاطرات گذشته برات زنده بشه و اذیت بشی.با این که آن کلمات بدون فکر از دهانم بیرون آمده بود ولی فرصتی بود تا به خودم ثابت کنم گذشته واقعاً برایم تمام شده و دیگر نمی تواند در زندگیم تاثیری بگذارد. نفس عمیقی کشیدم و گفتم:-می دونم ممکنه اذیت بشم ولی فکر کنم باید بیام و با آخرین ترسم رو به رو بشم. می خوام به خودم ثابت کنم دیگه هیچ کس و هیچ چیز از گذشته نمی تونه اذیتم کنه.-می بینم همنشینی با بهزاد شجاعت کرده.نازی به صدایم دادم و گفتم:-من همیشه دختر شجاعی بودم.-نه بابا، یادت رفته روز اول که می خواستی آذین و بذاری پیش من داشتی از ترس سکته می کردی. با یادآوری آن روزها هر دویمان برای لحظه ای ساکت شدیم. انگار قرن ها از آن موقع می گذشت. نفسی گرفتم و به در شوخی زدم تا حس و حالمان برگردد. بعد از چند دقیقه که سر به سر هم گذاشتیم مژده پرسید:-حالا کی میای؟-پنج شنبه صبح راه میافتم. جمعه هم پیشت هستم، ولی شنبه باید برگردم. خیلی کار دارم نمی تونم زیادتر بمونم.-با چی میای؟-با ماشین.-ماشین خودت؟ ببین اگه می خوای با اون ابو قراضه راه بیفتی توی جاده اصلاً نمی خواد بیای.-اولاً پراید من قراضه نیست و ماشین خیلی خوبیه. درثانی با پراید نمیام با ماشین بهزاد میام. وقتی داشت می رفت آلمان ماشینش و  داد دستم و ازم قول گرفت هرجا می خوام برم با ماشین اون برم.-معلومه خیلی دوست دارها، مردا به این راحتی ماشین دست کسی نمی دنم.با این که می دانستم مژده من را نمی بیند ولی گردنی تاب دادم و گفتم:-خودم می دونم.-حالا این شازده برای چی رفته آلمان؟-درست نمی دونم فقط گفت می ره که پرونده آلمان و برای همیشه ببنده. فکر کنم هر چی هست مربوط به اون شرکتی که براشون کار می کرد. ولی قول داده تا افتتاحیه بر گرده.-پس تو مراسم افتتاحیه می بینمش. دعوتم دیگه، نه؟-معلومه که دعوتی. اومدنی کارتت رو هم میارم.-کارت هم چاپ کردید؟ چه باکلاس-کارت که نیست بیشتر شبیه یه بروشور تبلیغاتی. حالا میارم می بینی.-از الان برای پنج شنبه ثانیه شماری می کنم که ببینمت. نمی دونی چقدر دلم برات تنگ شده.از صمیم قلب گفتم:-منم..تماس را که قطع کردم سرم را به پشتی مبل تکیه دادم و به رفتنم فکر کردم برعکس چیزی که به مژده گفته بودم چندان آماده برگشت به زادگاهم نبودم.با این که می دانستم احتمالش خیلی کم بود که در این دو روزی که به عیادت مژده می رفتم کسی را ببینم ولی حتی فکر بودن و نفس کشیدن در آن شهر هم با عث اضطرابم می شد. باید قبول می کردم که با تمام تلاش هایم هنوز هم یادآوری گذشته اذیتم میکرد. رد زخم های گذشته شاید دیگر درد نداشت ولی هنوز وجود داشت و این واقعیت که تا ابد هم پاک نمی شد، آزار دهنده بود.‍‌★♥️@khandeogham