ྀི⋆ྀི ྀི⋆ྀི ྀི⋆ྀི ྀི⋆ྀི ྀི⋆ྀི ྀི⋆ྀི ྀི⋆ྀི ྀི⋆ྀི ྀི⋆ྀི برشی_از_یک_زندگیسحر_160قسمت_صدوشصتمعلوم بود از جوابم خوشش نیامده که دماغش را چین داد و گفت:-باشه بابا به حرکت بچگانه اش خندیدم.این که دلم نمی خواست خانواده ام چیزی از من بدانند از روی ترس نبود.فقط حوصله یک فکر مشغولی جدید را نداشتم. در واقع آنقدر گرفتار بودم که حتی نمی توانستم یک ثانیه وقتم را با فکر کردن به آن ها تلف کنم چه برسد به دیدن و حرف زدن با آدم هایی که مطمئناً جز انرژی منفی چیزی برایم نداشتند. نغمه کمرش را راست کرد و گفت: -سحر می خوام یه چیزی بهت بگم.لحن صدایش جدی شده بود و دیگر از آن حالت بامزه ای که موقع غیبت کردن به خودش می گرفت خبری نبود. پرسیدم:-چیزی شده؟نغمه خیره به انگشتانش مِن، مِن کنان گفت:-خیلی با خودم کلنجار رفتم که بهت بگم یا نه ولی فکر کنم حقته که بدونی نگران شده بودم. نغمه ادامه داد:-دو هفته پیش که مامان و بابا رفته بودن مشهد......سکوت کرد. من هم در سکوت منتظر ماندم تا خودش دوباره به حرف بیاد. نفسی گرفت و گفت:- مامان اتفاقی بابا تو، تو مشهد دیده. آب دهانم را قورت دادم و چیزی نگفتم. در واقع نمی دانستم چه چیزی باید بگویم. در تمام این سالها خیلی به این که پدرم کجاست و چه کار می کند فکر کرده بودم ولی هیچ وقت جرات رفتن و پیدا کردنش را نداشتم. فکر این که با دیدنم و شناختنم من را مثل سگ از جلوی خانه اش براند، بدنم را می لرزاند. من حاضر بودم بمیرم ولی دوباره از طرف آن مرد طرد و تحقیر نشوم.نغمه که هیچ عکس العملی از من ندید، ادامه داد. -رفته بوده برای بچه ها لباس بگیره که اتفاقی سر از مغازه بابات در میاره. مامان می گفت بابات خیلی عوض نشده بود. می گفت تو همون نگاه اول شناختش.می گفت یه پسر جوون بیست و چهار، پنج ساله هم پیشش بوده که بابا صداش می زده. مامان می گفت پسره خیلی خوش قیافه و  مودب بود و ....دیگر به حرف های نغمه گوش نمی کردم. من یک برادر داشتم. یک برادر بیست و چهار، پنج ساله. حتماً خواهر و برادرهای دیگری هم داشتم. خواهر برادرهای که زیر سایه پدرشان و با دست رنج او زندگی می کردند. دلم می خواست با صدای بلند بخندم نه از خوشحالی از حرص. پدرم بعد از خلاص شدن از شر من چه زود دست به کار شده بود که حالا یک پسر بیست و چهار، پنج ساله داشت. اصلاً توی این همه سال وقتی دست بچه هایش را می گرفته و این ور و آن ور می برده یک بار هم به یاد من افتاده بود؟ آن پسر  یا دیگر خواهر و برادرهایم می دانند در گوشه ای از این دنیا خواهر دیگری هم دارند؟ یعنی پدرم در مورد من با آن ها حرف زده یا وجود من را مثل راز کثیفی از زن و بچه هایش پنهان نگه داشته؟ شاید بچه هایش اصلاً نمی دانند که پدرشان قبلاً ازدواج کرده. از نغمه پرسیدم:-بابام، مامانت و نشناخت؟-نه، یعنی مامان اصلاً جلو نرفته بود که بابات اون و بشناسه.-چرا؟-گفت ترسیدم اگه من و بشناسه و ازم بپرسه سحر کجاست چه جوابی باید بهش بدم.خندیدم:-یعنی واقعاً زن دایی فکر کرده برای بابای من مهمه من کجام؟ یا بقیه اعضای خونواده از من خبر دارن یا نه؟نغمه شانه ای بالا انداخت و گفت:-نمی دونم. احتمالاً  ترسیده دعوا و دردسری پیش بیاد. تو که مامان من و می شناسی چقدر محافظه کاره حتی به بابا هم نگفته که بابات و دیده. فقط به من گفت سرم را به نشانه فهمیدن تکان دادم و گفتم:-به نظرم زندایی کار درستی کرد که به کسی چیزی نگفت. اصلاً گفتنش چه فایده ای داره. مثلاً قرار بود چه اتفاقی بیفتد. بابای من همیشه می دونست من کجام. اگر می خواست می تونست بیاد دنبالم. می تونست لااقل یه احوالی ازم بپرسه. ولی هیچ وقت این کار رو نکرد. هیچ وقت نیومد ببینه مُردم یا زنده ام این یعنی دلش نمی خواست من تو زندگیش باشم. پس بهتره کثافت گذشته رو هم نزنیم و بذاریم همه چیز همونطوری که هست بمونه.  نغمه که از حرف های من متاثر شده بود از داخل کیف دستیش کاغذی را در آورد و به سمتم گرفت و گفت:- این آدرس مغازه باباته. من از مامان گرفتمش. گفتم شاید بخوای.........میان حرفش پریدم و گفتم:-نه ممنون، هیچ علاقه ای به دیدن اون مرد و بچه هاش ندارم.خودم هم نفهمیدم چرا کلمه بچه ها را اینقدر با حرص و عصبانیت به زبان آوردم. نغمه کاغذ را روی میز عسلی که جلویمان بود، گذاشت و گفت: -وظیفه من بود بهت بگم. این که می خوای چیکار کنی به خودت مربوطه. تکه  کاغذ کوچک را که با خودکار قرمز روی آن چیزهای نوشته شده بود از روی میز برداشتم و بدون آن که محتویات آن را بخوانم  مچاله اش کردم و توی پیش دستی کنار آشغال میوه ها انداختم.ولی شب موقع جمع کردن ظرف ها دوباره کاغذ را برداشتم، صاف کردم و لای یکی از کتاب هایم گذاشتم.-یعنی چی هم پات شکسته، هم دستت؟‍‌★♥️@khandeogham