🔻کاش بجای ۲۰ سال مذاکره با دنیا یکبار هم با خود ما مذاکره می کردید .ما نه ناو آبراهام لینکلن داشتیم و نه ناو جرج دبلیو بوشنه جنگنده های اف _ ۳۵ داشتیم نه  بمب افکن ها ی بی _ ۲ و بی _ ۵۲ نه تحریمتان کرده بودیم نه محاصره و نه ضرب العجلی برایتان تعیین کرده بودیم .نه نیاز به میانجی بود و نه نیاز به کشوری ثالث  و نه نیاز به اینکه بعد از مذاکره ، مجبور شوید  برای مشورت به پایتخت خود برگردید .سالها از ابتدایی ترین حقوق محرومان کردید و در بیرون از مرزها  دم از دفاع از حقوق ملت ایران زدید .کاش یکبار،  فقط یکبار از خود ما می پرسیدید آیا ما بدنبال انرژی هسته ای هستیم  یا نه ؟ اورانیوم و موشکی و نیابتی می خواهیم یا نه ؟تمام آنچه  در این سالها دیدیم اندوه بود و اندوه و تمام آنچه زندگی کردیم جنگ بود و  تحریم ، فساد بود و  تورم، بی‌عدالتی بود  رانت ،  مذاکره بود و  محاصره ،مهاجرت نخبگان بود  و پرپر شدن جوانان .ما مردمانی بودیم که هم از دزد ترسیدیم و هم از پلیس.هم از خوابیدن ترسیدیم هم از بیدار شدن .هم از مردن ترسیدیم ، هم از زنده‌ ماندن هم از فریاد زدن ترسیدم هم از سکوت  .هم از جنگ ترسیدیم  هم از مذاکره از داخل فیلترینگیم از بیرون تحریم و امروز در نقطه ای قرار گرفتیم که نه به بیرون دلخوشیم و نه به داخل .معلق مانده ایم  بین امید و ناامیدی، بین رفتن و ماندن، بین دل بستن و دل کندن. و این فرسایشی‌ترین رنجی‌ست که سالها بر ما تحمیل کردید .