پیش از تو ࢪسم بود پیامبࢪان عصا اژدها ڪنند؛ دࢪیا بشڪافند؛ طوفان بہ ࢪاہ اندازند؛ آتش ࢪا باغستان ڪنند. تاࢪیخ میگوید شب میلاد تو اما همہ پادشاهان، از خسࢪو ایࢪان تا قیصࢪ ࢪوم و امپࢪاطوࢪ چین و دیگࢪان لڪنت گࢪفتند. لال شدند چندساعتے. ڪاهنان نیمه‌شب لباس پوشیدند؛  تاࢪوت و مهࢪہ و عود بࢪداشتند و آتش انداختند. دودها ڪہ خوابید، گفتند مولود امشب با خود ڪلمہ آوࢪده؛ ڪلمه!آࢪۍ پیش از تو دࢪ جهان ڪلمہ نبود. جهان سࢪاسࢪ سڪوت بود؛ بدون هیچ حࢪف!تو آمدۍ. میان شمشیࢪهاۍ آختهٔ از نیام بیࢪون‌آمدہ. میان بࢪدگان و ڪنیزان سیاه؛ زیࢪ شڪنجه‌هاۍ سنگین اشࢪاف. میان زن‌هاۍ ڪبودچهࢪہ از تازیانه‌هاۍ متعدد شوهࢪان. میان قبࢪهاۍ ڪوچڪ خالی؛ آمادہ بࢪاۍ دفن فوࢪۍ دختࢪڪان قبیلہ. تو آمدۍ. بࢪ دامنہ ڪوہ ایستادۍ و ڪلمه‌هایت ࢪا گفتے. ࢪود شد. جاࢪۍ شد دࢪ میان شهࢪ. بࢪدگان ࢪا از حضیض شڪنجه‌ بیࢪون ڪشیدۍ و بࢪ مسندها نشاندۍ. مࢪدان ࢪا از چشمہ ڪلمه‌هایت نوشاندۍ. شلاق‌ها ࢪا غلاف ڪࢪدند و بوسہ پشیمانے بࢪ ڪبودی‌هاۍ زنان ࢪیحانه‌‌سان زدند. تو آمدۍ. دࢪ قبࢪهاۍ ڪوچڪ خالے، ڪلمہ ڪاشتے. جوانہ زد و دࢪخت شد. دختࢪڪان، بزࢪگ شدند و دࢪ سایه‌اش بازۍ ڪࢪدند. دࢪخت ڪلمه‌هایت میوہ دادہ محمد(ص)! شجࢪہ طیبه‌اۍ شدہ تناوࢪ و سبز و پࢪبࢪگ؛ با سایه‌اۍ خنڪ. تیشه‌ها بࢪ آن اثࢪ نمی‌ڪند. آتش‌ها نمی‌سوزاندش. جنگ‌ها؛ تࢪوࢪها؛ هم‌داستانے تمام ڪفاࢪ و مشࢪڪین؛ هیچاهیچ. و ما امت تو؛ امت بزࢪگ و قدࢪتمند تو؛ از همہ ࢪنگ‌ها و دࢪ همہ لباس‌ها؛ بی‌نگاہ بہ حڪام بی‌غیࢪت بوسفیان‌نژاد، دࢪ خنڪاۍ سایه‌ساࢪ شجࢪه‌ات، ایستاده‌ایم. قࢪص و محڪم و بی‌شڪست. بیࢪق ڪوچڪ مخفے دࢪ شعب و ڪوخ‌هاۍ قࢪیش‌ات ࢪا حالا بࢪ سࢪ دست گࢪفته‌ایم بہ دنبال فتح. هیچ متوقف‌مان نمی‌ڪند. عالم متحیࢪ است. ڪلمه‌هایت ࢪا دࢪ گوش هم زمزمہ میڪنیم تا بہ گوش عالم بࢪسانیم؛ و تو ࢪا ندیدہ، همگے پذیࢪفته‌ایم ڪہ هنوز دࢪ جهان سڪه‌ بہ نام محمد است. ڪاهنان دࢪست گفتہ بودند. مولود آن شب، با خود ڪلمہ آوࢪدہ بود؛ ڪلمه!«مهدۍ مولایی»