🟣چرا امام حسین(ع)، اهل و عیالش را هم با خود حرکت می دهد؟ ( قسمت پنجم)یزید، بعد از اینکه در مجلسِ جش

🟣چرا امام حسین(ع)، اهل و عیالش را هم با خود حرکت می دهد؟ ( قسمت پنجم)یزید، بعد از اینکه در مجلسِ جشن بزرگِ کاخ سلطنتی شام، با سخنان حضرت زینب سلام الله علیها، رسوا شد، شکست را می پذیرد و از این به بعد، اسیران را در مکان محترمانه ای جای می دهد و گناه حادثه کربلا را به گردن ابن زیاد انداخته و نزد مردم از عبید الله ابن زیاد بدگویی می کند و خود را بیش از گذشته نیازمند تظاهر به مذهب و عوامفریبی می بیند؛ لذا هر روز، سر وقت به مسجد رفته، مأمورین حکومت، مردم را از خانه ها و کوچه ها جمع می کنند و به مسجد می آورند که یزید برایشان نماز بخواند و خطبایی را برای تعریف و تمجید از سلطنت خود به منبر می فرستد و امام سجاد(ع) را هم در نهایت احترام با خود به مسجد می برد... اکنون فرصت مناسبی است که امام سجاد(ع)، کاخ نیرنگ و فریب مذهبی یزید را هم بر سرش خراب کند، لذا یک روز، قبل از نماز ظهر، در حالی که خطیب بالای منبر، در فضائل یزید، مستانه عربده می کشید، ناگاه فریاد پر نهیب امام سجاد سلام الله علیه، از گوشۀ مسجد برخاست و بر سر خطیبِ بر منبر رفته، این چنین فرود آمد: «وای برتو ای گوینده، که برای جلب رضایت مخلوقی چون یزید، خشم خدا را خریده ای! ... » تمام چشم ها و گوش ها به سوی امام سجاد(ع) برگشت و سکوت ، همه جا را گرفت، امام سجاد(ع)، در این فرصت نیکو، رو بسوی یزید کرده وگفت: «می گذاری منهم بر بالای این هیزم ها روم و سخنی چند به خاطر حق و به سود شنوندگان برانم؟» طوفانی که امام(ع) با همان فریادش بر سر گوینده و سخنی که به یزید گفته است، فشار افکار عمومی را چنان سنگین کرده است که اجازه مخالفت را از یزید گرفت؛ امام (علیه السلام)، به منبر رفت و فریاد غریبانه اصالت ها و ارزشهای فنا شده را به گوش مردم رساند: «ای مردم، من فرزند مکّه و منایم، من فرزند زمزم و صفایم، من فرزند کسی هستم که حجرالاسود را درجای خود نصب کرد، من فرزند کسی هستم که با ملائکه نماز گزارد، من فرزند پیامبری هستم که پروردگار به او وحی کرد، من فرزند محمد مصطفی و علی مرتضایم، من فرزند کسی هستم که قبل از همه دعوت خدا و پیامبرش را پذیرفت، من فرزند فاطمة الزاهرا بانوی بانوان جهانم، من فرزند خدیجۀ کبرایم ، من فرزند حسین شهید به کربلایم، من فرزند کسی هستم که به خون آغشته شد، من فرزند کسی هستم که ملائکه در ماتم او گریستند ،... » هنوز لحظاتی از سخنان امام علی ابن الحسین(ع) نگذشته بود که سیلی از اشک و بغض، راه نفس مردم را بست و یزید با ترس و دلهره دستور اذان داد... امام(ع) ساکت شد، امّا آنگاه که مؤذّن گفت:«أَشْهَدُ أَنَّ مُحَمَّداً رَسُولُ اللَّهِ» ، امام سجاد (ع)، عمّامه از سر برداشت و خطاب به مؤذن، فریاد زد: « تو را به حق محمد ساکت باش تا من سخنی بگویم» و از بالای منبر، خطاب به یزید گفت:«ای یزید، این پیغمبر، جدّ من است یا جدِّ تو، اگر ادعا کنی که جدّ توست، دروغ گفته ای و اگر جد من است ، پس چرا خاندان او را از دم شمشیر گذراندی و پدر مرا از روی ستم کشتی و اهل بیت او را به اسارت گرفتی؟! ...»طوفانِ غم و اندوه ، تمام جمعیت را در هم فرو برد و اکثر مردم با بی نظمی و به هم ریختگی، بدون خواندن نماز، مسجد را ترک کردند... .. (ادامه دارد) ✍️سیدحسین میرباقری