داستان_کوتاه♦️"از اون داستان هاي کوتاه که دل را گرم و نرم ميکنه"هفت يا هشت سالم بود.براي خريد ميوه و سبزي به مغازه محل با سفارش مادرم رفتم. اون موقع مثل حالا نبود که بچه‌رو تا دانشگاه هم همراهي کني!پنج تومن پول داخل يه زنبيل پلاستيکي قرمز رنگ که تقريباً هم قد خودم بود با يه تکه کاغذ از ليست سفارش.ميوه و سبزي رو خريدم کل مبلغ شد 35زار(ريال). دور از چشم مادرم مابقي پولو دادم يه کيک پنج زاري و يه نوشابه زرد کانادا از بقالي جنب ميوه فروشيو روبروي ميوه فروشي روي جدول نشستم جاي شما خالي نوش جان کردم (عينَهو سواحل مديترانه وپلاژ خصوصي)!!! خانه که برگشتم مادر گفت مابقي پولو چکار کردي؟راستش ترسيدم بگم چکار کردم، گفتم بقيه پولي نبود.مادر چيزي نگفت و زير لب غرولندي کرد، منم متوجه اعتراض او نشدم.داشتم ازکاري که کرده بودم و کسي متوجه نشده بود، احساس غرور مي‌کردم، اما اضطراب نهفته‌اي آزارم مي‌‌داد... پس‌فردا به اتفاق مادر به سبزي فروشي رفتم. اضطرابم بيشتر شده بود که يهو مادر پرسيد اقاي صبوري (رحمت خدا بر او باد) ميوه و سبزي گران شده؟گفت نه حاج خانم.گفت پس بقيه پولو چرا به بچه ندادي؟آقاي صبوري که ظاهراً فيلمِ خوردن کيک و نوشابه از جلو چشمش مرور ميشد، با لبخندي زيبا رو به من کرد گفت (قلبم از طپش قليان مي‌کرد): حاج خانم فراموش کردم، طلبتون باشه!!! دنيا رو سرم چرخ مي‌خورد. اگه حاجي لب باز ميکرد و واقعيت رو مي‌گفت به خاطر دو گناه مجازات مي‌شدم، يکي دروغ به مادرم، يکي هم تهمت به حاج صبوري!مادر بيرون مغازه رفت.اما من داخل بودم...حاجي روبه من کرد و گفت اين دفعه مهمان من، ولي نمي‌دونم اگه تکرار بشه کسي مهمونت ميکنه يا نه...؟! بخدا هنوزم بعد 44سال لبخندش و پندش يادم هست!بارها با خودم ميگم اين آدما کجان و چرا نيستند.آدمايي از جنس بلور که نه کتاب‌هاي روان‌شناسي خوندن و نه مال زيادي داشتن که ببخشند.ولي تهمت رو به جان خريدن تا دلي پريشون نشه...! "http://tlgram.me/khanumvaaghayemovafagh