فرهاد قنبریجنون داناییدوره دانشجویی دوستی داشتیم که خودش را مارکسیست-لنینیست معرفی می‌کرد و با شور و شعف خاصی از قریب‌الوقوع بودن انقلاب سوسیالیستی در ایران سخن می‌گفت؛ طوری که اگر چند ماه دیگر انقلاب نمی‌شد، احتمالاً مشکل را نه در نظریه، بلکه در «خیانت خرده‌بورژوازی» می‌دانست!یک روز به اصرار، مرا هم با خود به جلسه محفل فکری‌شان، با عنوان «دانشجویان برابری‌طلب»، برد. جمعی هفت، هشت نفره که بخش عمده مباحثشان حول ترجمه فلان اثر مارکسیستی و ضرورت آشنایی بیشتر جامعه با اندیشه‌های چپ انقلابی در روسیه و آمریکای لاتین می‌گذشت.اما بخش جذاب جلسه برای من، قسمت دوم بود؛ جایی که بحث علمی به سرعت تبدیل شد به دادگاه تجدیدنظر تاریخ اندیشه. و هرکس به تناسب نوبت، یک استاد یا روشنفکر را با یکی از عناوین «خرده‌بورژوا»، «فاقد شعور تاریخی»، «فاقد خودآگاهی» و امثالهم می‌نواخت.از دکتر سروش گرفته تا دکتر جواد طباطبایی و دکتر حسین بشیریه، همه یکی‌یکی به صلابه کشیده شدند؛ آن هم توسط جوانانی که سن‌شان به اندازه سابقه تدریس یکی از همان اساتید نبود.بعد از جلسه، دوست ما پرسید:ـ جلسه چطور بود؟گفتم:ـ راستش چیز زیادی از مباحث متوجه نشدم، ولی یک چیز واقعاً برایم جالب بود: اعتمادبه‌نفس دوستان شما!گفت:ـ چطور؟گفتم:ـ اینکه آدم با خواندن یک جزوه ناقص از لنین، دکتر طباطبایی را به نفهمیدن تاریخ متهم کند، واقعاً اعتمادبه‌نفس می‌خواهد. اعتمادبه‌نفسی که مرحوم دن‌کیشوت هم اگر داشت، احتمالاً به خودش اجازه می‌داد با آسیاب‌های بادی درباره فیزیک کوانتوم بحث کند.دوستم ناراحت شد و بعد از آن دیگر ما را به جلسات «تحلیل طبقاتی تاریخ بشر» دعوت نکرد. ما هم آن زمان فکر می‌کردیم این فقط جوزدگی چند جوان آرمان‌خواه است؛ اما شبکه‌های اجتماعی بعدها به ما نشان دادند که نه! ظاهراً با یک اپیدمی عمومی طرفیم:اپیدمی متخصص شدن در همه‌چیز، پس از مطالعه هیچ‌چیز.مثلا طرف با چند فافیه‌پردازی سطحی و چند شعر نو بندتنبانی، ناگهان خودش را در قامت «نظریه‌پرداز شعر فارسی» می‌بیند و شروع می‌کند به نقد تاریخ هزارساله شعر.حافظ و سعدی می‌شوند «کهنه‌گرا و درباری»، و شاهنامه و مثنوی هم چون با نظریه‌های پست‌مدرن آشنا نبوده‌اند، می‌شوند «محتوازده» و فاقد ارزش هنری.یکی دیگر با یک مدرک دکتری از دانشگاه آزاد و چند ساعت تدریس در پیام‌نور دانقوزآباد، چنان احساس کشف حقیقت می‌کند که از کوروش بزرگ تا شاه عباس را با چند نقل قول از فوکو و لاکلائو «ساختارشکنی» می‌کند.ظاهراً کافی است چند بار کلمه «گفتمان»، «قدرت» و «ساختار» را پشت سر هم بیاوری تا تاریخ ایران هم خودش را برایت توضیح بدهد.(خدا لعنت کند آن کسی را که اولین بار «ساختارشکنی» را وارد ادبیات روشنفکری ما کرد، واژه‌ای که از آن زمان تاکنون، بیش از آنکه ساختارها را بشکند، عقل بسیاری را شکسته است)یا طرف دیگر یک ترم در دانشگاه سوره و دانشکده هنری چیزی، چند واحد سینما و نقاشی و ادبیات نمایشی پاس کرده و هنوز استادش معلوم نیست، اما خودش برای تاریخ هنر ایران و جهان حکم صادر می‌کند. به فرشچیان متلک می‌اندازد. یا به کسی که چندین کتاب درباره نقد و فرم در سینمای کلاسیک نوشته می‌گوید: «شما سینما را نمی‌فهمید»یا دیگری، دکترای علوم سیاسی یا جامعه‌شناسی از یکی از همین دانشکده‌های بی‌در و پیکر گرفته؛ چند مقاله هم با عناوین پرطمطراق منتشر کرده و حالا رسماً خودش را نخبه علوم سیاسی، جامعه‌شناسی، فلسفه، تاریخ و روابط بین‌الملل می‌داند.ظاهرش را هم شبیه دراویش و رمالان کرده (احتمالاً برای اینکه از نظر «نشانه‌شناختی» عمق بیشتری پیدا کند)، این آدم هنوز فرق غر زدن و نق‌نق کردن با «نقد اجتماعی و سیاسی» را نمی‌داند، اما با اعتمادبه‌نفس درباره مرشایمر حکم صادر می‌کند و او را متهم می‌کند که مناسبات روابط بین‌الملل را نفهمیده است.این مسئله حقیقتا بزرگترین جنون و بیماری غیرقابل درمان عصر ماست.@kharmagaas