روزگارِ نکبتی شده، آن‌قدر که آدم دلش می‌خواهد مدام به خاطره‌هاش چنگ بیندازد و آن‌جاها دنبالِ چیزی بگ

روزگارِ نکبتی شده، آن‌قدر که آدم دلش می‌خواهد مدام به خاطره‌هاش چنگ بیندازد و آن‌جاها دنبالِ چیزی بگردد.انتظار است دیگر، لعنتی، مثلِ بی‌خوابی، دلت می‌خواهد بنشینی، خسته‌ای امّا نمی‌توانی. دلت می‌خواهد هی آب بخوری، امّا جا نداری. دلت می‌خواهد بایستی، ولی مگر می‌شود همه‌اش ایستاد. و اگر بخواهی قدم بزنی، کجا بروی؟!آدم گاهی دلش برای خودش تنگ می‌شود. می‌خواهد آن‌جا باشد و از این‌جا خودش را نگاه کند که سرگردان و خسته، راه به جایی نمی‌برد.چقدر زمان در خیال تند می‌گذرد؛ چین می‌خورد، و به کوتاهی یک لحظه گذشته که تو نمیدانی واقعاً چقدر گذشت، وادارت می‌کند برگردی.✍🏽 #عباس_معروفی📕 دریاروندگان جزیره آبی‌تر