آدم‌ها رو از حرف‌هاشون نمی‌شناسم؛ از مکث‌هاشون می‌شناسم. از اون نیم‌ثانیه‌ای که قبل از جواب دادن، نگ

آدم‌ها رو از حرف‌هاشون نمی‌شناسم؛ از مکث‌هاشون می‌شناسم. از اون نیم‌ثانیه‌ای که قبل از جواب دادن، نگاهشون یه جای دور می‌ره. از اینکه اسم خودشون رو با چه لحنی می‌گن. از اینکه وقتی می‌خندن، کدوم قسمتِ صورتشون همراهی نمی‌کنه. از اینکه وسطِ حرف‌زدن، چند بار نفسشون رو قورت می‌دن. از انگشت‌هایی که بی‌دلیل پوستِ کنار ناخنشون رو می‌کنن. از سکوت‌هایی که دقیقا می‌دونن کجای جمله بشینن. از اینکه وقتی اسمِ یک آدمِ خاص میاد، مردمکِ چشمشون یک لحظه تغییر می‌کنه. آره بدن، دیرتر از زبان، دروغ گفتن رو یاد گرفته!پادکست خطهمراه ما باشید در کانالخاطرات خانه ی پدری 🏠🧩@khateratekhaneyepedari