قسمت دوم صدای کلید از آن شب به بعد، سارا دیگر مثل قبل نبود. نه اینکه کسی بتواند دقیقاً بگوید چه چی

قسمت دوم صدای کلید از آن شب به بعد، سارا دیگر مثل قبل نبود. نه اینکه کسی بتواند دقیقاً بگوید چه چیزی تغییر کرده است. خودش هم اگر از او می‌پرسیدند، احتمالاً نمی‌توانست جواب روشنی بدهد. فقط بعضی چیزها دیگر برایش مثل گذشته نبودند. صدای باز شدن در خانه. صدای…قسمت سومدو خطپاییز، بی‌سروصدا از راه رسیده بود.صبح‌ها هوا خنک‌تر شده بود و سارا وقتی از اتاقش بیرون می‌آمد، شال نازکی دور گردنش می‌انداخت. پنجره آشپزخانه را می‌بست و کنار مادر می‌ایستاد؛ گاهی برای چای، گاهی برای کاری کوچک که مهتاب از او می‌خواست. زندگی در همان خانه جریان داشت، اما سارا دیگر هیچ‌چیز را مثل قبل تجربه نمی‌کرد.چند ماه از آن اتفاق تلخ گذشته بود.در این مدت، آنچه میان سارا و آرمان اتفاق بود، تمام نشده بود. روزهای اول، سارا تا می‌توانست از برادرش فاصله می‌گرفت. وقتی آرمان وارد اتاق می‌شد، او بیرون می‌رفت. وقتی می‌خواست با او حرف بزند، کوتاه جواب می‌داد و بحث را تمام می‌کرد.اما خانه کوچک بود.آدم نمی‌توانست تا ابد از حضور کسی که هر روز روبه‌رویش زندگی می‌کند فرار کند.آرمان هم به‌مرور، رفتار خودش را طوری عادی کرده بود که انگار چیزی میانشان اتفاق نیفتاده است. سر سفره کنار مادر می‌نشست، درباره خرید خانه حرف می‌زد، گاهی از کارش می‌گفت و بعد نگاهش برای لحظه‌ای روی سارا می‌ماند؛ نگاهی کوتاه که فقط خود سارا معنایش را می‌فهمید.بعضی شب‌ها، وقتی مهتاب خواب بود، آرمان به سراغش می‌رفت.سارا بارها سعی کرده بود جلوی این اتفاق را بگیرد. اما ...اما ماه‌ها که گذشت، آن مقاومت آرام‌آرام فرسوده شد.نه اینکه چیزی را خواسته باشد.نه اینکه آنچه میانشان بود برایش عادی یا پذیرفتنی شده باشد.فقط دیگر توان مقابله با چیزی را که از ابتدا انتخابش نکرده بود، مثل روزهای نخست نداشت.و همین، راز را پیچیده‌تر کرده بود.مهتاب چیزی نمی‌دانست.اگر گاهی متوجه حال غریب سارا می‌شد، آن را به حساب خستگی می‌گذاشت. اگر می‌دید دخترش زودتر از سفره بلند می‌شود، چیزی نمی‌پرسید. شاید چون در خانه‌هایی که سال‌ها کنار هم زندگی کرده‌اند، خیلی از تغییرات کوچک بی‌آنکه توضیحی بخواهند، از کنار آدم می‌گذرند.تا یک صبح که سارا سر سفره نشست و چند لحظه بعد، بوی پنیر و گردو حالش را به هم زد.استکان چای را پایین گذاشت.ـ نمی‌خوری؟صدای مهتاب بود.سارا سرش را تکان داد.ـ بعداً.بلند شد و به حمام رفت.دستش را روی دهانش گذاشت و چشم‌هایش را بست.اول فکر کرد چیزی که شب قبل خورده، به معده‌اش نساخته.اما وقتی روزها گذشتند و حالش دوباره و دوباره بد شد، دیگر نمی‌توانست خودش را قانع کند.یک روز، وقتی مهتاب برای خرید از خانه بیرون رفته بود، سارا لباس پوشید و از خانه بیرون زد.داروخانه خلوت بود.جعبه کوچک را گرفت، پولش را پرداخت و آن را ته کیفش گذاشت.در تمام مسیر برگشت، حتی یک بار هم به کیفش نگاه نکرد.وقتی به خانه رسید، مهتاب هنوز نیامده بود.سارا مستقیم به اتاقش رفت.در را بست.چند دقیقه بعد، جواب را دید.دو خط.همان‌جا نشست.برای مدتی طولانی فقط نگاه کرد.دو خط کوچک، تمام آن ماه‌های خاموش را یک‌باره به هم وصل کرده بودند.ماه‌هایی که سارا تلاش کرده بود هر روزشان را جدا از روز قبل زندگی کند، حالا دیگر جدا نبودند.دستش را روی شکمش گذاشت.چشم‌هایش پر شد و بی‌صدا گریه کرد.تست را در کشوی لباس‌هایش گذاشت و چند لباس روی آن انداخت.چند دقیقه بعد، صدای کلید در آمد.مهتاب برگشته بود.سارا صورتش را شست و از اتاق بیرون رفت.مادر کیسه‌های خرید را روی کابینت گذاشت.سارا یکی از کیسه‌ها را برداشت.ـ بده من.مهتاب چیزی نگفت.شروع کردند به مرتب کردن خریدها.سارا شیشه روغن را برداشت و داخل کابینت گذاشت. بعد بسته چای را کنار آن قرار داد.دست‌هایش آرام بود.صورتش هم همین‌طور.فقط وقتی صدای قدم‌های آرمان از راهرو آمد، برای یک لحظه دستش روی بسته چای ثابت ماند.آرمان وارد آشپزخانه شد.نگاهی به مادر انداخت، سلام کرد و بعد چشمش به سارا افتاد.هیچ‌کدام حرفی نزدند.اما هر دو می‌دانستند که باید درباره چیزی صحبت کنند.آن شب، وقتی مهتاب خوابید، سارا مدت زیادی در اتاقش نشست.تست را دوباره از کشو بیرون آورد.دو خط هنوز همان‌جا بودند.این بار دیگر مسئله فقط چیزی نبود که در گذشته اتفاق افتاده بود.حالا آینده هم به آن گره خورده بود.سارا تست را در دستش فشرد و به صدای آرام خانه گوش داد.آن سوی دیوار، آرمان هنوز بیدار بود.و برای اولین بار، سارا از چیزی می‌ترسید که دیگر نمی‌توانست فقط بین خودش و برادرش پنهانش کند.