گاهی روان آن‌قدر از درون پُر شده که کوچک‌ترین اتفاق بیرونی تبدیل می‌شود به جرقهٔ انفجار. نمونه‌ها فر

گاهی روان آن‌قدر از درون پُر شده که کوچک‌ترین اتفاق بیرونی تبدیل می‌شود به جرقهٔ انفجار. نمونه‌ها فراوان‌اند:لباس به دستگیرهٔ در می‌گیرد و ناگهان احساس می‌کنی جهان علیه توست، کلید از دستت می‌افتد و بغضی قدیمی راه گلو را می‌بندد، گوشی هنگ می‌کند و انگار ناگهان به اندازه ده سال احساس خستگی می‌کنی، کیفت از روی میز می‌افتد و اشک‌آلود می‌شوی که معلوم نیست این اشک‌هامربوط به امروز است یا ده‌ها روز قبلدرِ کابینت گیر می‌کند و تو نه از کابینت، بلکه از همهٔ «گیرکردن‌های زندگی» دلگیر می‌شوی. گاهی در لحظهٔ ناکامی‌های کوچک، درِ روان باز می‌شود و رنج‌هایی که سال‌ها در سکوت بوده‌اند خودشان را نشان می‌دهند. آدم از بیرون فکر می‌کند «چرا این‌قدر حساس؟» اما از درون، تو دقیقاً می‌دانی که موضوع حساسیت نیست؛موضوع این است که روانت دیگر جای بیشتری برای حمل درد و رنج ندارد.تو برای گیر کردن لباس گریه نمی‌کنی؛برای تمام چیزهایی گریه می‌کنی که سال‌ها گیر کردند و هیچ‌وقت باز نشدند. برای همهٔ آرزوهایی که نیمه‌کاره ماندند،برای رابطه‌هایی که درست وقتی نیاز داشتی نبودند،برای خستگی‌های که هیچ‌کس ندید،برای بارهایی که هیچ‌کس از تو نگرفت، و برای تمام لحظه‌هایی که باید در آغوش گرفته می‌شدی اما به جای آن فقط «باید محکم می‌ماندی». وقتی امکانِ بیان هیجان‌ها وجود نداشته باشد، احساسات در لایه‌های زیرین انباشته می‌شوند و بعد، اتفاقی بی‌ربط همه را آزاد می‌کند. فرد خودش هم نمی‌فهمد چرا شدت واکنشش این‌قدر بیشتر از شدت موقعیت است.این‌ واکنش‌ها نشانه ضعف نیست؛ نشانهٔ انباشته‌شدن است. روان وقتی امکان تجربهٔ سالم احساسات را ندارد، ناچار می‌شود همه را یک‌جا، در واکنشی به ظاهر کوچک، بیرون بریزد.این لحظه‌های به‌هم‌ریختن نشانهٔ بی‌عرضگی یا ضعف نیستند، نشانهٔ طبیعیِ فشار زیادند.این واکنش‌ها اتفاقاً سالم‌اند؛ چون نشان می‌دهند چیزی در درون نیاز به توجه دارد. نیاز به استراحت، به تجربه احساسات، به مهربانی با خود، و‌از همه مهمتر گفت‌وگو با فردی امن.در نهایت، هر رنجی که پنهان بماند و کسی آن را نبیند، ترسناک‌تر و سنگین‌تر می‌شود. اما همان رنج، اگر در حضورِ یک آدمِ امن تجربه شود، قابل‌تحمل‌تر می‌شود.نه به این خاطر که شدت خودِ درد کمتر می‌شود،بلکه چون دیگر فرد در تجربه درد تنها نیست.گاهی روان دقیقاً همین را نیاز دارد:یک حضور آرام، کسی که عجله نکند، نصیحت نکند، نخواهد زودتر همه‌چیز را درست کند. فقط کنارت بماند و اجازه بدهد آن‌چه باید، همان‌طور که هست، تجربه شود.همراه ما باشید در کانالخاطرات خانه ی پدری 🏠🧩@khateratekhaneyepedari