رمان وقتی مادر خواب بود ... نویسنده: م.جب قسمت اول: بوی نان مهتاب هر روز صبح، پیش از آن‌که زنگ ساع

رمان وقتی مادر خواب بود ... نویسنده: م.جب قسمت اول: بوی نان مهتاب هر روز صبح، پیش از آن‌که زنگ ساعتش به صدا دربیاید، بیدار می‌شد. سال‌ها بود همین‌طور بود. حتی وقتی شب قبل دیر خوابیده بود، حتی وقتی سردرد داشت، حتی وقتی زانوهایش آن‌قدر درد می‌گرفت که پایین…قسمت دومصدای کلیداز آن شب به بعد، سارا دیگر مثل قبل نبود.نه اینکه کسی بتواند دقیقاً بگوید چه چیزی تغییر کرده است. خودش هم اگر از او می‌پرسیدند، احتمالاً نمی‌توانست جواب روشنی بدهد.فقط بعضی چیزها دیگر برایش مثل گذشته نبودند.صدای باز شدن در خانه.صدای قدم‌های آرمان در راهرو.صدای کلیدهایی که روی میز گذاشته می‌شدند.حتی صدای نزدیک شدن کسی به در اتاقش.همه این‌ها حالا برایش معنای دیگری داشت.صبح‌ها زود بیدار می‌شد، اما از اتاق بیرون نمی‌آمد.مدتی روی تخت می‌نشست و به لباس‌هایی که قرار بود بپوشد نگاه می‌کرد. قبلاً هرچه دم دستش بود می‌پوشید و می‌آمد بیرون؛ اما حالا قبل از باز کردن در، چند بار خودش را در آینه نگاه می‌کرد.نه از سر علاقه به ظاهرش.بیشتر برای اینکه مطمئن شود چیزی در چهره‌اش دیده نمی‌شود.یک روز مهتاب پشت در اتاقش ایستاد.«سارا؟»جوابی نیامد.دوباره صدا زد:«بیداری؟»«آره.»صدایش ضعیف بود.«صبحانه می‌خوری؟»چند ثانیه سکوت.«نه، مامان. میل ندارم.»مهتاب دستش را از روی دستگیره برداشت.«باشه.»رفت.سارا همان‌طور روی تخت نشست.چند دقیقه بعد صدای باز شدن در ورودی آمد.این بار صدای کلید را شناخت.آرمان.قلبش تندتر زد.از جا بلند شد، اما بلافاصله دوباره نشست.صدای قدم‌های آرمان در راهرو نزدیک شد.بعد دور شد.بعد در اتاق آرمان باز و بسته شد.سارا نفسش را آهسته بیرون داد.دست‌هایش هنوز می‌لرزید.آن طرف خانه، مهتاب مشغول چیدن صبحانه بود.آرمان وارد آشپزخانه شد.«مامان، چایی هست؟»«تازه دم کردم.»استکان را جلوش گذاشت.«تو مگه قرار نبود بری سر کار؟»«می‌رم.»«پس چرا برگشتی؟»آرمان کمی مکث کرد.«یه چیزی یادم رفته بود.»مهتاب نگاهش کرد.«چی؟»«مهم نیست.»چای را برداشت و از آشپزخانه بیرون رفت.مهتاب چند لحظه پشت سرش نگاه کرد.بعد نگاهش روی در اتاق سارا ماند.چند روز بود که این رفت‌وآمدهای بی‌دلیل آرمان برایش عجیب شده بود.قبلاً هم به خانه سر می‌زد، اما حالا بیشتر از قبل بهانه پیدا می‌کرد که برگردد.و سارا...سارا از وقتی او وارد خانه می‌شد، دیگر از اتاقش بیرون نمی‌آمد.مهتاب هنوز چیزی نمی‌دانست.اما مادرها همیشه لازم نیست حقیقت را بدانند تا سنگینیِ آن را احساس کنند.ظهر، مهتاب برای آماده کردن ناهار وارد آشپزخانه شد.صدای آب از حمام می‌آمد.سارا بیرون آمد.موهایش خیس بود و صورتش رنگ نداشت.مهتاب نگاهی به او انداخت.«حالت خوبه؟»«آره.»«مطمئنی؟»«فقط خوابم کمه.»مهتاب دست از خرد کردن سبزی کشید.«چند وقته درست غذا هم نمی‌خوری.»سارا لبخند بسیار کوتاهی زد.«اشتهام کمه.»مهتاب چیزی نگفت.سارا لیوانی برداشت و برای خودش آب ریخت.دستش کمی لرزید.آب از لبه لیوان روی میز ریخت.«ولش کن.»مهتاب دستمال برداشت.«بده من.»سارا عقب رفت.«خودم پاک می‌کنم.»لحنش تندتر از چیزی بود که خودش انتظار داشت.هر دو ساکت شدند.سارا چند ثانیه به مادرش نگاه کرد.«ببخشید.»مهتاب آرام گفت:«اشکالی نداره.»سارا دستمال را برداشت و آب ریخته‌شده را پاک کرد.در همان لحظه صدای کلید آمد.هر دو سرشان را به سمت در برگرداندند.آرمان وارد شد.سارا بی‌اختیار صاف ایستاد.لیوان هنوز در دستش بود.آرمان نگاهی به او انداخت.هیچ‌کدام حرفی نزدند.مهتاب بین آن دو نگاه کرد.آرمان کفش‌هایش را درآورد و گفت:«مامان، چیزی برای خوردن هست؟»مهتاب جواب داد:«هنوز ناهار آماده نشده.»«باشه.»و به سمت اتاقش رفت.سارا تا وقتی در اتاق بسته نشد، تکان نخورد.بعد آهسته لیوان را روی میز گذاشت.مهتاب به صورت دخترش نگاه کرد.این بار چیزی در نگاه سارا دید که قبلاً ندیده بود.ترس نبود.فقط ترس نبود.چیزی عمیق‌تر بود؛ چیزی شبیه شرمی که آدم از چیزی که خودش انتخاب نکرده، با خودش حمل می‌کند.مهتاب چیزی نپرسید.هنوز نمی‌دانست چه اتفاقی افتاده.فقط می‌دانست بین این دو نفر چیزی هست که هیچ‌کدام حاضر نیستند درباره‌اش حرف بزنند.آن شب، بعد از شام، آرمان زودتر از همیشه به اتاقش رفت.سارا هم در اتاق خودش را بست.مهتاب در آشپزخانه مشغول شستن ظرف‌ها بود که صدای تلفن سارا را شنید.یک بار زنگ خورد.قطع شد.دوباره زنگ خورد.این بار سارا جواب نداد.مهتاب شیر آب را بست.چند ثانیه بعد صدای لرزش گوشی از داخل اتاق آمد.سارا گوشی را برداشت.نام آرمان روی صفحه بود.چند لحظه فقط نگاه کرد.بعد تماس را رد کرد.گوشی را روی میز گذاشت.چند ثانیه بعد، پیام آمد.سارا پیام را باز کرد.فقط نوشته بود:«باید باهات حرف بزنم.»چشم‌هایش را بست.گوشی را خاموش کرد.اما می‌دانست این جمله، پایان چیزی نیست.تازه شروع دوباره همان کابوسی است که امیدوار بود دیگر تکرار نشود.