آ... ی هلال ماه! با توام... چرا تنهایی ؟ چرا در آسمان تکامل نمی نشینی؟ چرا دامنت را به سیاهی سپرده ای؟ تو تاریک نیستی... نه هیچگاه هم تاریک نبوده ای.... تو خورشید انطباق را داری ... قوانین نگاهت بایستی خنیاگر تکامل باشند.... توسعه و عدالت خواهی در باطنت نهفته است چون خورشید بالای سرت فروزان است... خورشیدی که سرتاسر جهان را با انوار تابناکش روشن میکند...دنبالم نیا... وقتی راه می روم ناقص نمی خواهمت! می دانی که همواره کامل می بینمت... و این تکامل آرمانی است که هیچگاه در نهاد عدالت نمی میرد... عدالتی که با خورشید توسعه نضج می گیرد و ستارگان آسمان؛ نگاه شکوهمندش را در سرزمین بلوغ؛ داوری می کنند....