جرعه ای شراب نفاق؛ در نگاهم موج می زد و ساحل چشمهایش را با توفانی سهمگین و بارشی دهشتناک از واژگانی نامتجانس تهدید می کرد.لحظاتی غرورم را نگریست؛ اشک هایش را به آرامی زدود و با طمانینه گفت: همین قطرات؛ میان ما داوری می کند! گفتم؛ چگونه؟ گفت: واپسین قطره ای که به میزبانی حضورت بنشیند؛ حکم خاموشی ات را برای همیشه در نگاهم جاری خواهد کرد!!سامرند. داودی