نه،هرگز؛ نباید نشست.می توانآرزوها را دیگر بار ،در آیینه نوشت.و پژواک اندیشه رادر چشمان دریانگریست!ما؛ قاصدک بی پروای شهریمو.... سرشار از اندیشه ی امید،به هیجان روزغبطه می خوریمو تابلوی نفیس رسیدن رادر ذهن اقاقی هانقاشی می کنیم....سروده ی سامرند داودی دقایق پایانی دوم آبان ماه ۱۴۰۴تهران بزرگ