.✅ افراد نمی‌دانند با چه مشکلاتی مواجه شده‌اند. فاقد روایتی هستند که بتوانند با تکیه بر آن، "اکنون‌ش

.✅ افراد نمی‌دانند با چه مشکلاتی مواجه شده‌اند. فاقد روایتی هستند که بتوانند با تکیه بر آن، "اکنون‌شان" را معنا کنند. و نمی‌دانند حدس بزنند که قرار است با چه تغییراتی روبرو شوند. و نمی‌دانند چه کنشی مؤثر است؛ در نتیجه دچار "هراس"، "کاهش اعتماد به نفس"، احساس ناتوانی در اعمال اراده و "فلج تصمیم‌گیری" می‌شوند. نتیجه‌ی چنین روندی علاوه بر بالاگرفتن آسیب‌های روان‌شناختی مانند افسردگی و اضطراب کشنده، به انفعال در زندگی اجتماعی و سیاسی، ظهور نوعی پوپولیسم افراط‌گرایانه، از کار افتادن چرخ اقتصاد و خاموشی کسب  و کار و در نهایت، توقف زندگی است. شهروندان حتی در ساده‌ترین امور روزمره‌ی خود، سرگردان می‌شوند. در وضعیت بلاتکلیفی، نه امیدِ رهایی هست و نه ترسِ روشنی از سقوط؛ تنها «معلق‌ماندگیِ بی‌پایان» به مثابۀ تنها واقعیتِ عینی، باقی می‌ماند.✅ اولین قربانی جامعه‌ی بلاتکلیف، محیط کسب و کار است. فضای سرمایه‌گذاری از پویایی و جنب و جوش می‌افتد. زیرا چرخ اقتصاد در گل‌ولای تعلیق، نمی‌تواند حرکت کند. در شرایط بلاتکلبف، نمی‌توان برنامه‌ریزی کرد. زیرا اولین شرط برنامه‌ریزی، ثبات نسبی امور است. در هنگامه‌ی بلاتکلیفی کشنده، بتدریج، زندگی به روزمرگی دچار می‌شود. ناامیدی و رخوت پراکنده می‌گردد و هراسی مزمن بر جان جامعه می‌افتد. به این علت است که ✔️ سه پرسش، از همه‌ی پرسش‌ها مهمتر می‌شود و دایما بر زبان‌ها جاری می‌گردد:الف) چه خبر؟ب) چه می‌شود؟ج) چه باید کرد؟🖋 علی زمانیان،    ۱۰ مرداد ۱۴۰۵@kherade_montaghedادامه دارد.....