❗️۳. سومین علت را باید در انقطاع تجربه‌ی تاریخی جستجو کرد.انقطاع در تجربه‌ی تاریخی، یعنی کنش نسلی که در یک دوره‌ی تاریخی، بدون توجه به آن‌چه پدران‌شان به مثابه‌ی مرده‌ریگ فرهنگی برجای نهاده‌اند، در پی بنای جدید برمی‌ایند و تاریخ برای‌شان بی‌اهمیت است. ✅ برخی از "پهلوی‌خواهان"، پادشاهی‌های اروپای شمالی را به عنوان نظام‌هایی دموکراتیک پادشاهی به مخالفان نشان می‌دهند. اما یادشان می‌رود نیم‌نگاهی به سنت شرقی _ایرانی و نظام‌های استبدادی‌ پادشاهی در این دیار بیندازند. سنتی سرشار از استبداد و سرکوبگری که به منزله‌ی نظام ارباب_رعیتی تجلی یافته‌ و مناسباتی مبتنی بر سلطه را برقرار می‌کردند.تجربه‌ی زیسته‌ی اجداد ما ایرانیان، مگر زیستن ذیل نظام‌های سلطانی و استبداد شرقی نبوده است؟ چرا چنین تجربه‌ی گران‌باری فراموش می‌شود و مجددا این تجربه‌‌، تحت نام پهلوی‌خواهی، چرا دوباره جان می‌گیرد؟این یک نقصان بزرگ فرهنگی است که تجربه‌هایش انباشت نمی‌شود و در زمانه‌ی بعد، فراموش می‌شود. "پهلوی‌خواهی" و نیز "پادشاهی‌خواهی"، نشانه‌ی فقدان توجه به تجربه‌های دوره‌های تاریخی پیشینیان این مرز و بوم، توسط کسانی است که مدعی ساختن آینده‌اند. نشان‌دهنده‌ی بی‌توجهی به دانایی زیست‌شده‌ای است که در فراز و نشیب‌ رنج‌ها به دست آمده است.  مگر می‌توان آینده را می‌توان بدون گذشته بنا کرد؟ و مگر می‌شود نظام پادشاهی را در ایران احیا نمود، بدون آن که به تاریخ پادشاهان ایران نگاهی نینداخت؟✔️  از سه علت بیان شده، علت اول یا همان حس فروبستگی و احساس در بن‌بست بودن، بیش از سایر علل کار می‌کند. این را می‌توان از پاسخ هواخواهان پهلوی دریافت. هنگامی که از آنان علت گرایش به پهلوی را جویا می‌شویم، اولین و بیشترین پاسخ‌شان این است که اگر پهلوی نه، چه کسی؟ مگر کسی مانده است؟ این پاسخ بسیار دردناک است که ملتی از فرط استیصال و نومیدی از نیروهای سیاسی داخل، مجبور به انتخابی از سر ضرورت گردند.🖋 علی زمانیان ۴ اسفند ۱۴۰۴@kherade_montaghed