❗️۳. آینده‌ی دور یا "افق معنابخش"این آینده، شامل چند سال، یک دهه، یا حتی نسل‌های بعدی می‌شود. این س

❗️۳. آینده‌ی دور یا  "افق معنابخش"این آینده، شامل چند سال، یک دهه، یا حتی نسل‌های بعدی می‌شود. این سنخ از آینده، به‌ندرت "فردی" است؛ بلکه بیشتر به معنای جمعی و "تداوم هویت" مربوط می‌شود."افق معنابخش"،  آینده‌ای است که به زندگی، «جهتِ کلی» و به جامعه، "هویت تاریخی" می‌بخشد.پرسش‌هایِ این آینده:  کشورم، در ۱۰ سالِ آینده، چه شکلی خواهد بود؟ فرزندانم در جامعۀ آینده، چه سرنوشتی خواهند داشت؟  آیا ایران، همچنان کشوری مستقل خواهد بود؟  آیا فرهنگ ما، نسلِ بعد را نیز دربر خواهد گرفت؟  ✅ این آینده، در افقی دوردست، به "معنای زندگی"، "هویتِ جمعی"، و "حس تعلق نسلی" است. اگر این آینده، قابل‌ پیش‌بینی نباشد، آدمی، "حس پیوستگی تاریخی" و "احساس تداوم در زمان دور دست" را از دست می‌دهد. افقی گسسته که جهان او را تغییر خواهد داد . در نتیجه، "ترس وجودی" در جان او ریشه می‌زند.وقتی "افق معنا‌بخش" در تیرگی و تاریکی قرار می‌گیرد، "چشم‌انداز معنابخش" از دست می‌رود. کاهشِ امید نسلی، افزایش پوچ‌انگاری اجتماعی و افزایش ناهنجاری‌های رفتاری و افزایش کجروی‌ها از عواقب فروپاشی افق معنابخش است .✔️ جنگ، " افق معنابخش" و "افق برنامه‌ریزی" را در هم می‌شکند و تخریب می‌کند. چشم‌انداز شهروندان، تیره و زمان کوتاه می‌شود. در نتیجه، شهروندان در هراس و اضطراب فردا، چشم از آینده‌ی میان مدت و دراز مدت برمی‌دارند و به امروز و فردای‌شان می‌کشانند. روزمرگی، نشانه‌ی اضمحلال تخیل اجتماعی در باب آینده‌ای است که به زندگی‌ معنا می‌دهد.ادامه دارد......🖋 علی زمانیان، ۱۶ مرداد ۱۴۰۵@kherade_montaghed