🔵"رنج اجتماعی" در فراز و نشیبب قدرت.نظام‌های سیاسی و رنج‌های اجتماعی (قسمت دوم)همان گونه که در قسمت پیشین آمد، نظام‌های سیاسی، با معنازدایی و مصادره‌ی معنای رنج اجتماعی، مشروعیت خود را تامین می‌کنند. در نوبت اول موضوع "مصادره‌ی معنای رنج" مورد واکاوی قرار گرفت. در این نوبت به مکانیسم‌ها و روش‌های مصادره معنای رنج پرداخته می‌شود.🔻مکانیسم‌های اصلی تغییر معنای رنج عبارتند از:❗️۱. "الهی‌سازی رنج" این شیوه، در برخی گفتمان‌های دینی یا ملی‌گرایانه آمده است، رنج به عنوان آزمایش الهی، قربانی مقدس برای میهن یا وسیله‌ای برای تطهیر روح تفسیر می‌شود. ویلکینسون با ارجاع به وبر نشان می‌دهد که چنین تفسیرهایی گرچه ممکن است به فرد در تحمل درد کمک کنند، اما غالبا او را از اعتراض سیاسی به علل اجتماعی رنج بازمی‌دارند.❗️۲. "پزشکی‌سازی رنج" از دیگر مکانیسم‌هاست که در آن نظام پزشکی، رنج ناشی از فقر، تبعیض و خشونت ساختاری را به اختلال فردی مانند افسردگی، اضطراب یا درد مزمن تقلیل می‌دهد و راه حل را در دارودرمانی یا روان‌درمانی فردی جستجو می‌کند. این تغییر معنا، مسئولیت جمعی را از جامعه برمی‌دارد و آن را به دوش بیمار می‌اندازد.❗️۳. "اقتصادی‌سازی رنج"، این تغییر معنایی وقتی رخ می‌دهد که دولت‌ها و نهادهای مالی بین‌المللی، رنج ناشی از فقر را به هزینه بار اقتصادی یا شاخص رشد منفی تبدیل می‌کنند. در این گفتمان، فقرا دیگر انسان‌هایی با کرامت نیستند، بلکه منابع هدر رفته یا مشکلات آماری‌اند که باید مدیریت شوند. ❗️۴. اخلاقی‌سازی رنج در این مکانیسم، رنج به‌عنوان "ابزاری برای رشد اخلاقی، کمال روحی یا پالایش شخصیت" تفسیر می‌شود. این ایده ریشه‌ای دیرینه در سنت‌های دینی (مسیحیت، بودیسم، اسلام، یهودیت)، فلسفه‌های رواقی و حتی گفتمان‌هایِ مدرنِ خودسازی دارد.در این مکانیسم، رنج، از یک "بی‌عدالتی اجتماعی" به یک "تمرین فردی اخلاقی" تبدیل می‌شود. تحمل رنج، به‌عنوان "فضیلت" معرفی می‌گردد. این تفسیر، معمولاً توسطِ نهادهایِ دینی، گفتمان‌هایِ ملی‌گرایانه، مربیان خودیاری و حتی در روان‌شناسی زرد ترویج می‌شود.ویلکینسون اما تکیه بر آرا ماکس وبر، نشان می‌دهد که اخلاقی‌سازی رنج، اگرچه ممکن است به فرد در تحمل درد کمک کند، اما اغلب او را از پرسش سیاسی در مورد علل اجتماعی رنج بازمی‌دارد. رنج را به "مسئولیتِ فردی" تبدیل می‌کند و جامعه را از مسئولیت ساختاری تبرئه می‌نماید. از این رو تفسیرهای اخلاقی رنج، اگرچه می‌توانند تسلی‌بخش باشند، اما اغلب به‌عنوان "افیون مردم" عمل می‌کنند و آنان را از تغییر شرایط واقعی بازمی‌دارند.❗️۵. فردی‌سازی رنج در این مکانیسم، رنج، نه‌تنها از ساختارهای اجتماعی جدا می‌شود، بلکه به‌طور کامل به‌گردن خود فرد انداخته می‌شود. فقر، بیکاری، بیماری اعتیاد، خشونت خانگی و حتی بلایای طبیعی، به‌عنوان نتیجه‌ی انتخاب‌های غلط، تنبلی، بی‌برنامگی، کم‌هوشی یا بی‌اخلاقی فرد، تفسیر می‌شوند. این مکانیسم، یکی از قوی‌ترین ابزارهای ایدئولوژیک برای تبرئه‌ی ساختارهای قدرت است. در این گفتمان، رنج، از "پدیده‌ای اجتماعی" به "مشکلی فردی" تبدیل می‌شود. راه‌حل‌ها، معطوف به اصلاح فرد هستند، نه تغییر جامعه.ویلکینسون، فردی‌سازی رنج را خشونت نمادین آشکاری می‌داند، زیرا: نابرابری‌های ساختاری مثل نژادپرستی، تبعیض جنسی، فقر ارثی، کمبود امکانات آموزشی را پنهان می‌کند. جامعه و دولت را از مسئولیت خود در قبال شهروندان تبرئه می‌سازد. علاوه بر این، افراد رنج‌دیده را دچار شرم و گناه می‌کند و آنان را از اعتراض جمعی بازمی‌دارد. این گونه‌ی تغییر معنا آن است که رنج را به جای آنکه به عنوان شکاف اخلاقی غیرقابل تحمل در نظم اجتماعی ظاهر شود، به عنوان واقعیتی طبیعی، اجتناب‌ناپذیر یا حتی مثبت پذیرفته می‌شود. به عبارت دیگر، قدرت انتقادی رنج که می‌توانست نظام سیاسی و اقتصادی را به چالش بکشد، خنثی می‌شود.🖋 علی زمانیان، ۱۳ شهریور  ۱۴۰۵@kherade_montaghedادامه⬇️⬇️