🔵 کدام آینده؟جامعه‌شناسی جامعه‌ی بلاتکلیف (بخش سوم)وقتی از "آینده" سخن گفته می‌شود، باید پرسید: کد

🔵  کدام آینده؟جامعه‌شناسی جامعه‌ی بلاتکلیف (بخش سوم)وقتی از "آینده" سخن گفته می‌شود، باید پرسید: کدام آینده؟  کدام آینده برای آدمی مهم و یا مهم‌تر است؟ آیا اهمیت آینده برای همگان یکسان است؟✅  به‌نظر می‌رسد آدمی به نحو معمول، با سه گونه "آینده" مواجه است. سه سنخ آینده‌ای که بر اساسِ "فاصله‌ی زمانی" و "نزدیکی به زیستِ روزمره" تفکیک می‌شوند و هر کدام، "اهمیت" و "حساسیت" خاص خود را دارند.🔻 سه‌گانه‌ی آینده‌ی معنا‌دار برای انسان معمولی عبارت است از:❗️ ۱. آینده‌ی نزدیک یا "افق زیستی".این آینده، شامل ساعات، روزها، و نهایتاً یک‌هفته‌ی پیشِ رو می‌شود. در شرایط عادی، این آینده، برای یک انسان معمولی، مهم‌ترین آینده است؛ زیرا "بقایِ زیستی" و "ادامۀ زندگیِ روزمره" او با این گونه آینده گره خورده است.  نمونه پرسش‌هایی که در باره‌ی آینده‌ی نزدیک به ذهن ما می‌رسد، از این قرار است:  آیا می‌توانم هزینه‌ی زندگی این ماه را تامین کنم؟فردا در محل کار، چه اتفاقی می‌افتد؟ قیمتِ کالاهایِ اساسی، تا آخرِ هفته چقدر افزایش می‌یابد؟  آیاِ پولِ کرایه‌ی خانه را دارم؟ آیاِ ماشین، تا آخر هفته، خراب نمی‌شود؟ ❗️اهمیت آینده‌ی نوع اول، به این علت است که به زندگی روزانه و به بقا ما بسته شده است. اگر این آینده، قابل‌پیش‌بینی نباشد، برنامه‌ریزیِ روزانه از بین می‌رود و زندگی، به واکنش‌های لحظه‌ای و شکننده،  تبدیل می‌شود. آدمی در پیش‌بینی این آینده، به درجات بالایی از قطعیت و یا دست کم به «احتمالِ بالا» محتاج‌است. آینده‌ی نزدیک را که ضروری‌ترین مولفه در حفظ و بقا آدمی محسوب می‌شود، می‌توان "افقِ حیاتی”  نام نهاد. "افق حیاتی یا افق زیستی"،  کوتاه‌ترین و فوری‌ترین افق زمانی است که بقا و تداومِ زیست روزمره به آن وابسته است.در زمانی که جنگی درمی‌گیرد، اولین مسئله‌ی آدمی، "بقا" می‌شود. بنابراین پدیده‌هایی مانند جنگ، قحطی و یا بحران‌های زیستی و اجتماعی، افق دید انسان را به "افق حیاتی" محدود می‌کنند.در "افقِ حیاتی" قیمت‌ها هر روز تغییر می‌کند، امنیتِ شغلی وجود ندارد، و کالاهای اساسی کمیاب می‌شوند. زندگی در لبه‌ی پرتگاه نیستی قرار می‌گیرد و در نتیجه، شهروندان در "حالت اضطرار دائمی" زندگی می‌کنند. جامعه‌ای که روایت‌های آن، به اخبار فوری، شایعات لحظه‌ای، و "هشدارهای اضطراری"محدود می‌شود، در "افق حیاتی" گرفتار شده است. چشم‌اندازی که در آن "زمان" کوتاه می‌شود.❗️ ۲. آینده‌ی میان مدت یا "افق برنامه‌ریزی"این آینده، شاملِ چند ماه تا یک‌سال آینده است. برای انسان معمولی، این افق، نه برای "بقا"، که برای "حفظ و ارتقا کیفیت زندگی" و "برنامه‌ریزیِ راهبردی شخصی" برای ارتقا سطح خرسندی از زندگی، اهمیت دارد. پرسش‌هایِ این گونه آینده:  در شش‌ماهِ آینده، آیا می‌توانم خانه‌ام را تعویض کنم؟ آیا تا سالِ آینده، شغلم را از دست نمی‌دهم؟ آیا می‌توانم برایِ تحصیلِ فرزندم، پس‌انداز کنم؟ آیاِ ارزشِ پولم، تا تابستانِ آینده، حفظ می‌شود؟  آیا می‌توانم به سفر بروم یا خیر؟✅  آینده‌ی میان مدت، به "امید"، "تلاش"، و "حس کنترل بر سرنوشت" مربوط است. اگر این آینده، قابل‌پیش‌بینی نباشد، آدمی انگیزۀ برنامه‌ریزی بلندمدت را از دست می‌دهد و به روزمرگی محض پناه می‌برد. این همان وضعیتی است که اینک بر ایران مستولی شده است.امروزه برنامه‌ریزی برای چند ماه و بعضا چند هفته، دشوار شده است. زیرا پیش‌بینی چنین آینده‌ای با چالش جنگ و نابسامانی اقتصادی و سیاسی روبرو شده است. به نحوی که ازدواج، بارداری، سرمایه‌گذاری، و حتی تغییر شغل، به مثابه‌ی یک قمار بزرگ تغییر یافته است. از این رو بسیاری از مردم، آنها را به تأخیر می‌اندازند."افقِ برنامه‌پذیری"، دومین افقی است که عبارت است از: میزانی از آینده که انسان، می‌تواند برای بالا بردن کیفیت زندگی و مرتبه‌ی شغلی و توسعه‌ی میان مدت و شکوفایی خویش، "برنامه" بریزد و به نتیجه و ثمره‌ی آن، "امیدوار" باشد.🖋 علی زمانیان، ۱۶ مرداد ۱۴۰۵@kherade_montaghedادامه⬇️⬇️