🔵 *راهی پیدا خواهیم کرد، نگران نباش*وقتی برای کاری از خانه بیرون می‌روی، به بهانه‌ای همراهی‌ات می‌

🔵 *راهی پیدا خواهیم کرد، نگران نباش*وقتی برای کاری از خانه بیرون می‌روی، به بهانه‌ای همراهی‌ات می‌کنم، من هم که می‌خواهم از خانه بیرون بروم، تو به بهانه‌ای همراه من می‌آیی.به روی همدیگر نمی‌آوریم، اما هر دو می‌دانیم چرا هر جا می‌رویم، با هم می‌رویم. چون می‌خواهیم هر اتفاقی در هر جا برای یکی از ما افتاد، برای هر دوی ما بیفتد. این همان اضطرابی است که از آینده داریم. تو نگرانی نکند آینده بیاید و من نباشم و من نگرانم که مجبور شوم بار سنگین و دردناک آینده‌ای پر از تنهاییِ بدون تو را بر دوش بکشم.جنگ، بی‌آن‌که بدانیم تصویر دنیای بدون دیگری را (آن دیگری که زندگی، بدون او، دشوار و حتی بی‌معنا می‌شود)، در ذهن‌ ما تکرار می‌کند. صدای هر بمبی را که می‌شنوم آهی عمیق می‌کشم که چه کسانی از این پس، باید بدون آنانی را که دوست‌شان دارند، زندگی کنند، و چگونه بار درد و مصیبت جهان بدون دیگری را سال‌ها بر دوش خواهند کشید.هم من می‌دانم و هم تو می‌دانی که حتی اگر کنار هم باشیم و اگر اتفاقی بیفتد، نمی‌توانیم کمک و امدادی برسانیم، این را خوب می‌دانیم؛ اما گویا در آن ته‌ ته ذهن‌مان چیزی خارخار می‌کند که تو اگر نمی‌توانی برای او کاری بکنی و نجاتش بدهی، اما می‌توانی در کنارش، همان اتفاق را سهیم شوی و همان را که او از سر می‌گذراند، تو نیز از سر بگذرانی. آن‌چه برای من رخ می‌دهد، برای تو رخ دهد و آن چه برای تو رخ می‌دهد، دقیقا همان را من تجربه کنم. این‌جا گویی یک تن شده‌ایم. درست به همین علت است که وقتی بمباران شروع می‌شود، بی‌هیچ فاصله‌ای کنار هم می‌نشینیم.در غوغای موشک و بمب، پناهگاه هم‌دیگر می‌شویم و اما در دل‌مان، پنهانی به خودمان می‌گوییم شاید موشک بعدی در اتاق ما منفجر شود. جنگ، دردناک است نه فقط چون سقف‌ها و دیوارها را بر سر آدمیان خراب می‌کند و جان‌شان را می‌گیرد، که شاید بدتر، آن که بازماندگان مجبورند تمام عمرشان را در فراق آنانی را که دوستشان دارند، در تنهایی دردناک‌شان سپری کنند. هم‌چون پدران و مادران کودکان مینابی.و شاید این، بسی هولناک‌تر باشد. درست به همین خاطر است که بهانه‌جویی می‌کنم از تو دور نیفتم، که مبادا برای تو اتفاقی بیفتد و من نباشم و بمانم. بمانم که چه بشود؟ بعد از تو دوزخی به نام زندگی را چگونه تاب بیاورم....؟✔️ جنگ، بیش از اکنون، آینده‌ را از ما می‌گیرد. 🖋 علی زمانیان، ۱۰ فروردین ۱۴۰۵@kherade_montaghed