بهرام بیضایی نویسنده‌ی حال ما در حدیث دیگران، از معماران ادبیات نمایشی معاصر، و اندیشمندی که تا بود تخم سخن پارسی پراکند، زندگی را بدرود گفت و به جاودانگی درود گفت.  «شما نه ترکید و نه تازی؛ شما به سرزمین من پناه آمده‌اید و اینجا مهمان زور بازی خودید. تو بر من ستم نمی‌کنی و فرمان نمی‌رانی، تو سنگ‌نبشته‌های مرا نمی‌شکنی و رنجنامه‌های مرا نمی‌سوزانی و ما را تهی‌مغز نمی‌خوانی؛ تو چون خود منی! تو مرا گنگ و بنده نمی‌شمری و تازیانه چاشت بام و شام من نمی‌کنی؛ تو از من جزیه نمی‌گیری و لگد به پهلویم نمی‌زنی. من به شما بد نگفتم؛ من ناسزا به تاراج‌گران خواندم که از سرزمین ما گورستانی بزرگ ساخته‌اند. ندیده‌ای که در این نامه ایرانیانِ ستمکار نیز هستند چون دیگر ستم‌کاران؟»دیباچه‌ی نوین شاهنامه، بهرام بیضایی، انتشارات روشنگران،‌چاپ ششم، تهران-۱۳۸۷