ایشان در جریان یک ضیافت هنگامی که جمله کذایی آیا کاری احمقانه تر از غدا خوردن وجود دارد را شنید داشت قاشق پر از برنج را به طرف دهانش می برد ولی به هیچ وجه ضرورتی ندید که قاشق را سر جایش بگذارد بلکه با کمال وقاحت قاشق را به دهانش فرو برد داشت لقمه اش را می جوید که متوجه شد سکوت ترسناکی بر مجلس سایه انداخته است پس با تعجب به اطراف نگاه کرد و متوجه شد که همه دارند با تحقیر اورا نگاه می کنند چون هرچه فکر کرد علتی برای این تحقیر نیافت شانه بالا انداخت و لقمه دیگری به دهان انداخت این دیگر خیلی زیاده روی بود چون ناگهان جمع از جا برخاسته و از اتاق بیرون رفتند درحالی که دوباره کینه اورا به دل گرفته بودند یک بار برای اون که قاشق را در لحظه ناسزا گویی مرسوم در بشقاب نگذاشته بود یک بار هم بدین دلیل که فرصت نداده بود آداب ناسزا گویی به پایان رسیده و همه با خجالت و شرمندگی شروع یه غذا خوردن کنند در نتیجه علت گرسنه ماندن همه او بود اما وقاحت را ببینید این اقا هنگامی که غذایش را تمام کرد و مثل بقیه به اتاق مجاور رفت و دید جمعت با دلخوری و عصبانیت ناشی از گرسنگی دور اتاق نشسته اند او برای اینکه دل انهارا به دست اورد گفت حالا یکم برایتان تار می زنم بنابر این تارش را برداشت و شروع به نواختن کرد تازه دلنگ اول به دلنگ دوم رسیده بود که صدایی گفتبه راستی که موسیقی وسوسه اور است و انسان را از راه به در میکندداستان های مردان تمدن های مختلف. شهرنوش پارسی پور۲۸بهمن ۱۳۲۴ / ۱۲ تیر ۱۴۰۵