زادروزت مبارک پهلوان تا ابد زنده مردم ایران @khobaneArdebil0451اجازه بدهید در سالروز تولد تختی،بجای داستان تکراری «مردانگی» از «ناجوانمردی» بنویسم.تختی را تهرانِ سنت‌ها و خرافه‌ها کشت. تختی نه در گود زورخانه یا روی تشک، بلکه در برابر جماعتی جاهل و سخن‌چین زانو زد.همراه این جماعت جاهل، همدوره‌های حسودش بودند که محبوبیت تختی را تاب نمی‌آوردند. تختی شبیه آنها نبود که خانباجی‌ها برایشان زن می‌گرفتند؛ شهلا و غلامرضا عاشق هم شده بودند.از یکی‌شان پرسیدم چه دیدید از شهلا که هنوز بدش را می‌گویید؟ گفت در شان تختی نبود با سه بازوبند پهلوانی، زنش با همکلاسی‌هاش پوکر بازی کند.همین؟ - نه بازم هس، کت‌دامن می‌پوشید سر زانوهاش پیدا بود! این پچ‌پچ‌های زنانه مردان سبیل کلفت به گوش تختی می‌رسید:«قهرمان المپیک باس یه جو غیرت ... چی میگن کوچه خیابون؟» بنگاه فاجعه‌پراکنی کوچه و خیابان‌ها.این ناامن‌ترین نهاد در تاریخ معاصر ایران است که هنوز هم خانه‌هایمان را با دیوارهای بلند از آن محافظت می‌کنیم.تفریح تختی پیاده‌روی لب دیوارهای دانشگاه امیرکبیر بود و شهلا را همانجا دید.شهلا توکلی دختر یکی از ثروتمندان تهران بود با اصالتی ساروی.زن روشنفکری که حقوق خود را می‌شناخت. شهلا از دانشکده امیر کبیر پا به خانه مرد ۳۵ ساله‌ای گذاشت که پس از ۳۰ سالگی سه بار (بدون مراسم) خداحافظی کرد و هر بار مردم بزور برش گرداندند.تختی هرگز دستِ بزن نداشت. کلاه مخملی نمیزاشت و پاشنه تخم‌مرغی نمیپوشید. مرامش بیگانه با هر نشانه‌ای از خشونت بود. بابک چه قشنگ و همانقدر تلخ می‌گوید: "مبادله عاشقانه پدرم با مردمش دچار اختلال شده بود"مردی طرد شده در حکومت و بریده از جامعه. دلتنگ تشک بود، اما خسته از مبارزه.بدون دوبنده هی پنجه به هوا می‌زد و نمی‌توانست بیرحمیِ روزگار را قوس کند...پس آخرین فن را بخودش زد و در ۳۷ سالگی از دنیا خداحافظی کردشهلا به لوریس چکناواران گفته بود "دوباره ۲۰ ساله شوم باز هم با تختی ازدواج می‌کنم".@khobaneArdebil0451