نوشتنم نمی آیدروی صندلی لم داده ام سالنامه ای در سمت چپم افتاده کیف لپ تاپ سمت راستم روبرویم هم خود لپ تاپ است.کارهای زیادی دارم که باید انجام بدهم،اما حالم خوش نیست .می دانم که نوشتن دوای چنین روزهایی است اما نوشتنم نمی آید.در حالیکه کرختی بر تمام وجودم مستولی شده است دست به سوی گوشی دراز می کنم و آرام آرام شرح حالم را مرور می کنم .می بینم که نوشته ام و انگار دیدن حال و روز فعلی ام بر روی صفحه گوشی همراه ،باعث‌شده است تا سبک تر شوم .تصمیم می گیرم بنویسم حتی اگر نوشتن برای آسان نباشد.تصمیم گرفته ام مطالعه کنم در همان لحظاتی که خواندن کار راحتی نیست.باور دارم که تفاوت ها در این لحظات رقم می خورند.