☆☆☆تأملی درباره بیهودگی برخی جدال‌ها بر سر پرسش‌های بی‌پاسخاز دیرباز انسان با پرسش‌هایی بنیادین روبه‌رو بوده است:«معنای زندگی چیست؟»«چرا به دنیا آمده‌ایم؟»«به کجا می‌رویم؟»«چرا مرگ وجود دارد؟»«چرا رنج می‌کشیم؟»«هدف نهایی هستی چیست؟»این پرسش‌ها شاید عمیق‌ترین پرسش‌های تاریخ بشر باشند؛ اما مسئله اینجاست که تاکنون پاسخ‌هایی قطعی، عینی و قابل اثبات مانند پاسخ‌های علوم تجربی برای آن‌ها وجود نداشته است.در اینجا پرسش مهم‌تری شکل می‌گیرد:پس چرا انسان‌ها قرن‌ها بر سر این موضوعات با یکدیگر جدال کرده‌اند؟بحث و نقد زمانی بیشترین معنا را پیدا می‌کند که موضوعی قابل سنجش در میان باشد؛ جایی که بتوان میان درست و نادرست، خطا و حقیقت، یا فرضیه و واقعیت تمایز گذاشت.در علم، اگر نظریه‌ای نادرست باشد، مشاهده، آزمایش و استدلال می‌تواند آن را اصلاح یا رد کند.اما در قلمرو معنا، ارزش، هدف زندگی و تفسیر هستی، وضعیت متفاوت است.انسان‌ها جهان را تنها با اطلاعات بیرونی نمی‌سازند؛ بلکه آن را از پشت پنجره تجربه‌های شخصی خود می‌بینند:تربیت، فرهنگ، خاطرات، رنج‌ها، امیدها، ترس‌ها، آرزوها و نیازهای درونی.از همین رو، بسیاری از اختلاف‌های فلسفی، دینی و ایدئولوژیک شاید نه صرفاً اختلاف بر سر «واقعیت» ، بلکه تفاوت میان «شیوه‌های دیدن واقعیت» باشند.هر انسان جهان را از جایگاه وجودی خود تجربه می‌کند.نگاه ما محصول خصوصیات ژنتیکی ما و شرایط و مسیر زندگی ماست و مسیر زندگی ما بر دیدگاه ما اثر می‌گذارد.به همین دلیل، گاهی انسان‌ها کمتر در حال کشف یک حقیقت مشترک‌اند و بیشتر در حال بیان دریافت و نسبت شخصی خود با جهان مقابل هستند.البته این به معنای بی‌ارزش بودن پرسش‌های بزرگ نیست. برعکس، شاید ارزش این پرسش‌ها دقیقاً در همین باشد که ما را به اندیشیدن، خودشناسی و گفت‌وگوی عمیق‌تر دعوت می‌کنند.اما شاید خطای بزرگ بشر این بوده است که گاهی «تفسیر شخصی» خود از جهان را با «حقیقت قطعی» اشتباه گرفته و تلاش کرده است آن را به دیگران تحمیل کند.شاید بلوغ فکری از جایی آغاز می‌شود که متوجه شویم و بپذیریم:تفاوت انسان‌ها همیشه ناشی از تفاوت در دانستن نیست؛ گاهی ناشی از تفاوت در دیدن است.شاید هدف گفت‌وگو این نباشد که با تحمیل جهان بینی و دیدگاه خود دیگری را شکست دهیم؛ بلکه این باشد که بفهمیم چرا از پنجره‌ای متفاوت به همان جهان نگاه می‌کند.این نوشتار با الهام از ایده‌های اگزیستانسیالیسم (مانند دیدگاه‌های ژان پل سارتر درباره ساختن معنا)، فلسفه زبان و تفسیر (مانند هرمنوتیک) و دیدگاه‌های مختلف معاصر درباره نقش تجربه انسانی در شکل‌گیری جهان‌بینی تنظیم و بازنویسی شده است.@khodavandegareshgh#کانال_خداوندگار_عشق