☆☆☆#امشب_با_حافظ 📖حافظ غزلی  دارد. به جای استفاده از استعاره‌ی «دویدن»، استعاره‌ی «رقصیدن» را فعال می‌کند. رقص بر عکس دویدن یا راه رفتن، نوعی چرخ زدن،  جلو  و وعقب  رفتن است؛ بنابراین باید مفهوم جستجو از کار بیفتد. حافظ  در تمام ابیات مفهوم رقص را فعال می‌کند. با این فرم به ساختار عمودی شگفت‌انگیزی دست می‌یابد. در واقع حافظ با این گزاره‌ی هستی‌شناختی که «هستی در رقص ابدی است» ساختار می‌آفریند. به همین دلیل از ردیف«برخیزم» بهره می‌برد. بگذارید با همین زاویه غزل حافظ را بخوانیم. هر خواننده‌ای به سادگی متوجه می‌شود که حافظ چه نگاه فوق‌العاده‌ای به فرم دارد:مژدهٔ وصلِ تو کو کز سرِ جان برخیزمطایرِ قُدسم و از دامِ جهان برخیزمبه ولای تو که گر بندهٔ خویشم خوانیاز سرِ خواجگیِ کون و مکان برخیزمیا رب از ابرِ هدایت بِرَسان بارانیپیشتر زان که چو گَردی ز میان برخیزمبر سرِ تربتِ من با مِی و مُطرب بنشینتا به بویت ز لحد رقص کُنان برخیزمخیز و بالا بنما ای بتِ شیرین حرکاتکز سرِ جان و جهان دست فشان برخیزمگر چه پیرم تو شبی تنگ در آغوشم کَشتا سحرگه ز کنارِ تو جوان برخیزمروز مرگم نفسی مهلتِ دیدار بدهتا چو حافظ ز سرِ جان و جهان برخیزم بازنمایی رقص در این غزل نه تنها  سبب می‌شود که تمام‌ اشیا با حافظ برقصند، بلکه ابیات آینه‌ی هم باشند. به همین دلیل یک مفهوم واحد در همه‌ی ابیات می‌چرخد.@khodavandegareshgh#کانال_خداوندگار_عشق