☆☆☆در باب مرگمرگ مفهومی عمیق است که در ادبیات، هنر ، مذاهب و باورهای اساطیری به عنوان نمادی از آرامش نهایی، رهایی از رنج و تولدی دوباره تصویر می‌شود. در این نگاه، گاهی مرگ نه یک پایان ترسناک، بلکه دروازه‌ای باشکوه برای رسیدن به سکوت، ابدیت و دیدار با معبود در نظر گرفته می‌شودسقراط:مرگ شاید پایان زندگی نباشد؛ بلکه پایان ترس باشد. انسان تا زمانی از مرگ می‌ترسد که گمان می‌کند چیزی درباره آن می‌داند، در حالی که هیچ‌کس نمی‌داند مرگ بدترین اتفاق است یا بزرگ‌ترین رهایی. پس خردمند، به‌جای ترس از مرگ، می‌کوشد درست زندگی کند.«انسان خردمند به مرگ نمی‌اندیشد؛ به زندگیِ درست می‌اندیشد.»مارتین هایدگر: مرگ، دشمن زندگی نیست؛ مرگ همان چیزی است که به زندگی معنا می‌دهد. اگر جاودانه بودیم، هیچ کاری فوریت نداشت، هیچ عشقی ارزشمند نبود و هیچ تصمیمی اهمیت پیدا نمی‌کرد. محدود بودن زمان است که هر لحظه را یگانه می‌کند.آلبر کامو: زندگی معنایی از پیش تعیین‌شده ندارد؛ این ما هستیم که باید به آن معنا ببخشیم. مرگ همه‌چیز را پایان می‌دهد، اما همین پایان است که هر لبخند، هر دوستی و هر عشق را ارزشمند می‌کند. انسان، با وجود آگاهی از مرگ، همچنان زندگی را انتخاب می‌کند و همین انتخاب، شکوه اوست.مارکوس اورلیوس:مرگ بخشی از طبیعت است؛ همان‌گونه که تولد، رشد و پیری بخشی از آن هستند. آنچه باید از آن بترسیم، مرگ نیست؛ بلکه زندگی‌ای است که هرگز واقعاً آن را زندگی نکرده‌ایم.مرگ، زندگی را از ما نمی‌گیرد؛ بلکه به زندگی ارزش می‌بخشد. اگر پایان وجود نداشت، آغازها نیز بی‌معنا بودند. آنچه زندگی را زیبا می‌کند، کوتاهی آن نیست؛ بلکه فرصت محدودی است که برای دوست داشتن، آموختن، ساختن و اثر گذاشتن در اختیار ما قرار گرفته است.«انسان دو بار می‌میرد؛ یک‌بار هنگامی که نفسش از حرکت می‌ایستد، و بار دیگر هنگامی که آخرین یاد او از ذهن آخرین انسان محو می‌شود. فاصلهٔ میان این دو مرگ، همان چیزی است که آن را معنای زندگی می‌نامیم.»@khodavandegareshgh#کانال_خداوندگار_عشق