☆☆☆ تاریخ بدبینی، تاریخی سالخورده است؛ از فیلسوفان، متفکران و کاتبان بزرگی مانند بودای بنارس، ابوال

☆☆☆ تاریخ بدبینی، تاریخی سالخورده است؛ از  فیلسوفان، متفکران و کاتبان بزرگی مانند بودای بنارس، ابوالعلاء معرّی، شوپنهاور، لرمانتوف، داستایوسکی و اشپینگلر، تا شاعران مشهوری همچون لوکرسیوس یونانی، بودلر، بایرون و شلی و نیز خُنیاگرانی مانند شوپن، شومان و شوبرت!بودا به درستی فهمیده و گفته بودکه: اشک‌هایی که تاکنون از دیده‌ی آدمیان جاری شده، با آب تمامی اقیانوس‌ها برابر است، و نه در زمین و نه در آسمان و نه در هیچ دخمه و دهلیز و غاری درجهان نمی‌توان جایی یافت که بتوان از مرگ و فرسودگی و زوال، رهایی یافت.از شش‌جهت، ابر و باد و مه و خورشید و فلک، یک‌جا جمع شده‌اند. آخر برای شکستِ آدمیزادِ تنهای بی‌نوا که نیازی به این همه لشکرکشی نیست!من نیز می‌دانم که تُهیایِ زندگی، پُر از پیاله‌هایی‌ست که شانه به شانه‌ی هم می‌شکنند؛ به سلامتیِ مرگ!و عشق، حتی عشق، زنگوله‌ای‌ست بر گردنِ فراموشی.آیا همین دروغ های دَمِ احتضار، ابهامِ جهان را بیشتر نمی‌کنند؟شاید هنوز هم بر زمین، جایی برای مُردگان باشدشاید هنوز هم، پرواز، همان پرواز استهرچند دیگر پرنده آن پرنده نیست...من نیز می‌دانم که هرچه سر به دیوار سردِ هستی بکوبیم، از یاد نرفتن است که می‌پاشد به خشت‌ها و سنگ‌پاره‌ها...و تنها لبخندِ همین زخمِ عمیق است که چهره‌مان را به دو نیمه‌ی مساوی تقسیم  می‌کند!راست می‌گوید بودا!اما من مانند او به استقبال نیروانا و نیستی نخواهم رفت و  راه رستگاری من از مسیر فنا (در هرکه و هرچه می‌خواهد باشد!) نمی‌گذرد . من به جای نفرین به زندگی،  عاشقانه به آن مهر می‌ورزم  و ستایش می‌کنم همین روح لطیف حیات را که در گلبرگ‌ها و شکوفه‌های معطر، درتبسم کودکان، در رنگین‌کمان و رامشِ رمه‌ی ابر و مِه در سینه‌ی ‌کوه تجلّی کرده است.من نیز با «شانکارا» فیلسوف بزرگ هند هم‌دل‌ام که این ‌جهان جز «مایا»یی، پرده‌ای، وهمی و خیالی نیست؛ توهّم عظیم کیهانی!و در این گردونه‌ی اوهام، همواره غیرواقعیت، ضمیمه‌ی واقعیت می‌شود؛ از طنابی که در گوشه‌ای افتاده، می‌هراسیم و آن را ماری می‌پنداریم که چنبره زده است. باید گامی پیش‌تر برویم تا حقیقت بر ما آشکار شود.راست می‌گوید شانکارا!او هم مثل من اعتقاد  دارد، جهان، خواب و خیال و سرابی بیش نیست:شادی بطلب که حاصل عمر، دمی استهر ذره، ز خاک کیقبادی و جمی استاحوال جهان و اصل این عمر، چه هست؟ خوابی و خیالی و فریبی و دمی استاما نه! من با شانکارا چندان شباهتی ندارم. او با نگرش عرفانی‌اش یقین دارد که با دریدن پرده‌ی جهل  و نقابِ نادانی، می‌تواند واقعیت را از غیر واقعیت بازشناسد و واقعیت، شناختنی  است.کدام واقعیت؟ من برخلاف او، ندانم‌گرا و لاادری‌گو  هستم:اسرار ازل را نه تو دانی و نه منوین حرف معمّا، نه تو خوانی و نه منهست از پس پرده گفتگوی تو و من چون پرده برافتد، نه تو مانی و نه مناز پشتِ در، صدای همهمه می‌آیدو من دلم ربوده‌ی آوازی‌ست که زمزمه‌ی همزمانِ زندانیان و زندا‌‌ن‌بان است و من چه‌قدر دلم می‌خواهد حق با با عارفان باشدو من دلم با شانکارا و مولاناستاما از کجا معلوم؟که این‌همه نجوا و همهمه، تنها صداهای درون سَر آدمی  و بازآفریده‌ی بدون ما به اِزایِ آرزویی دور و دراز، یا مخلوقِ میلی نامعلوم و برنیامدنی در جانِ او نباشد؟ شاید تنها شباهت من و مولانا و شانکارا، استفاده از استعاره‌ی "پَرده" باشد.بی‌پرده‌تر از این نمی‌توانستم درباره آن‌چه در ذهن و ضمیرم در حوالی این بن‌بستِ فلسفی می‌گذرد سخنی بگویم!#عبدالحمید_ضیاییکاباره‌ی عدم سی روایت از تردید، طرب و تنهاییِ خیام نیشابوری@khodavandegareshgh#کانال_خداوندگار_عشق