رهایی از اجبارها: در جستجوی خودشناسییکی از ارزش‌های مهم در همه اجتماعات، "زرنگ بودن" است. چیزی که هس

رهایی از اجبارها: در جستجوی خودشناسییکی از ارزش‌های مهم در همه اجتماعات، "زرنگ بودن" است. چیزی که هست بعضی‌ها، از جمله مردم همین اجتماعی که فعلاً در آن هستیم، زرنگی را در کار کردن زیاد می‌دانند و بعضی‌ها در کار نکردن و از کار دزدیدن. خیلی‌ها کار نکردن و طفیلی زندگی کردن را نوعی زرنگی و باعرضگی می‌دانند؛ بعضی هم در آن نوعی تحمیق و استثمار کردن می‌بینند - و استثمار کردن یکی از نیازهای هویت فکری است؛ یا بگوییم یکی از شکل‌های غیرصریح میل نفرت ورزیدن و آزار دادن است. ولی به هر حال در هویت فکری هیچ عملی از روی رغبت و خودانگیختگی نیست. همه چیز نوعی تکلیف و تحمیل "شخصیت" است. این دخترها از ساعت سه به بعد احساس کلافگی و بی‌حوصلگی می‌کنند. چند دقیقه یکبار به ساعت نگاه می‌کنند. در این جامعه مصرف به حد اسراف تشویق می‌شود - گویا این یک سیاست اقتصادی است. لباس و وسایل خانه هنوز نو و قابل استفاده است که می‌بینی آن‌ها را به‌عنوان مستعمل و آشغال در خیابان گذاشته‌اند. یک پیچ از دستشویی آپارتمان ما خراب شده بود. به مالک اطلاع دادیم. فردا فرستاد آمدند کل تجهیزات دستشویی را عوض کردند. فروشگاه‌ها هر چند وقت یکبار دکور خود را نو می‌کنند. کهنه‌ها پرس می‌کنند و نمی‌دانم به کجا می‌برند می‌ریزند. خوب، آقا و خانم مترقی، انسان با فرهنگ چهارصد سال پیش انقلاب انسانی کرده، من نمی‌گویم آن چیزی که تو داری دور می‌اندازی. اگر واقع‌بینانه نگاه کنی - مال آن مادر و بچه آفریقایی است. (نه تنها به دلیل یکی بودن کره زمین و عدم جدایی واقعی انسان‌ها، بلکه به دلیل استثمار آن آفریقایی توسط هیئت حاکمه تو) - می‌گویم مال خودت. آیا منطق و خرد ایجاب می‌کند که تو مال خودت را تلف کنی، و آن‌وقت به خاطر تولید مجدد همان چیزی که تلف کرده‌ای، با کلافگی و ملالت نه ساعت کار کنی؟ هویت فکری کارهایش موضعی است؛ از درک ارتباطات عاجز است، مثل یک ماشین کور و بی‌سنجش عمل می‌کند؛ نمی‌گذارد ببینی که آنچه داری دور می‌اندازی و بیهوده تلف می‌کنی محصول همان ساعات کاری است که تو در آن احساس کلافگی و ملالت می‌کنی؛ احساس تکلف می‌کنی. به دلیل گسسته‌بینی و فشار تک "من"ها چنان مضطرب و مستأصل می‌شوی که ارتباط مسائل را درک نمی‌کنی. ریشه اسراف و بی‌حوصلگی در این است که انسان خودش را گم کرده. وقتی خودت را نمی‌شناسی، درونت خالی می‌شود و بیرون را بی‌وقفه مصرف می‌کنی. اگر لحظه‌ای درنگ کنی و به درونت نگاه کنی، می‌بینی آرامش در سکوت حضورت پنهان است نه در خرید یا دکور یا تأیید دیگران. خودشناسی آغاز رهایی است؛ رهایی از اجبار داشتن و شروع زیستن از جایگاه بودن.محمد جعفر مصفا زندگی و مسائل ص 154 و 155🆔 @Khodshenasivo🆑 عرفان و خودشناسی