چه می‌شود اگر دیگر نخواهی چیزی را ثابت کنی؟با رهاسازی پیوسته، زندگی چه شکلی پیدا می کند؟ چه امکان ها

چه می‌شود اگر دیگر نخواهی چیزی را ثابت کنی؟با رهاسازی پیوسته، زندگی چه شکلی پیدا می کند؟ چه امکان هایی به وجود می آید؟ در حالت تسلیم، ما از دنیای خارج به عنوان منبع ایجاد رضایت در خویش بی نیازیم، زیرا منبع خوشحالی را در درون خود یافته ایم. در این وضعیت، خوشحالی با دیگران به اشتراک گذاشته میشود و به همین دلیل کسی که رهاسازی میکند، همواره در روابط خود حامی، دلسوز، مشوق، صبور و با گذشت است. بدون اینکه برایمان سخت باشد، قدر و ارزش دیگران را می شناسیم و احساس دیگران را در نظر می گیریم. تقلا برای حفظ قدرت، حق به جانب بودن و ثابت کردن دیدگاه خویش رها میشود. رویکرد ما بدون قضاوت میشود و از دیگران در مسیر رشد، یادگیری و شکوفاسازی استعدادشان حمایت می کنیم.دیگران را بدون سختگیری می پذیریم و به بالندگی آنها کمک می کنیم. احساس آسودگی، سرزندگی و پرانرژی بودن می کنیم. زندگی و رویدادهای آن خودبه خود و بدون زحمت و کشمکش جریان می یابد. انگیزه واکنش ها و اعمال ما، دیگر فداکاری و قید چیزی را برای دیگری زدن نیست بلکه خدمت رسانی از روی محبت و عشق است‌. رویدادهای زندگی به چشم فرصت دیده میشود و نه چالش. شخصیت ما متین و آرام، و پذیرای رهاسازی پیوسته میشود زیرا فرایند مداوم مکاشفه درونی، همچنان به پیش میرود و افق های جدیدی از آن گشوده می شود.با پیشرفت این فرایند، احساس تحول درونی میکنیم که باعث احساس سپاسگزاری مداوم، لذت و اطمینان به اهداف میشود. به جای فکر دائم به گذشته یا آینده، در زمان حال زندگی می کنیم. کم کم اعتماد میکنیم و سپر دفاعی خود را پایین می آوریم زیرا اکنون قدرتی را که به دنیای خارج بخشیده بودیم پس گرفته ایم. یک احساس درونی قدرت و استحکام و آسیب ناپذیری به وجود میآید که منتهی به آرامش و صفای درونی می شود.قبلاً با بدن مان هویت یابی میکردیم: «من این تن هستم»، ولی همچنان که تسلیم ادامه می یابد، برایمان کاملاً روشن میشود که «من بدنم نیستم، بلکه فکری هستم که این بدن را تجربه میکند.» با تسلیم احساسات و باورهای بیشتر، بالاخره این آگاهی را پیدا خواهیم کرد که: «من حتی فکر نیز نیستم، بلکه آن ضمیری هستم که افکار، احساسات و بدن مرا مشاهده و تجربه می کند.»از طریق مشاهده درونی، آگاهی و ادراک به چیزی حاصل میشود که ثابت و تغییر ناپذیر است؛ صرف نظر از اینکه در دنیای خارج یا در بدن یا فکر یا احساس، چه چیزهایی در حال رخ دادن باشند. با این آگاهی، حالت آزادی کامل به همراه خواهد آمد. خود واقعی درون کشف میشود‌. کشف خواهیم کرد که این آگاهی خاموش و ساکت که در پشت تمامی حرکات، فعالیت ها هیاهوها، احساسات، و افکار قرار دارد، یک بُعد بی زمان از آرامش است.آنگاه که هویت خویش را در این بیداری و ادراک درونی یافتیم، دیگر تحت تأثیر دنیا، بدن و ذهن نخواهیم بود. سکون آسودگی و احساس آرامش عمیق درونی، با این آگاهی همراه خواهد شد‌. متوجه خواهیم شد که این همان چیزی است که همیشه به دنبالش بوده ایم، ولی خبر نداشتیم؛ زیرا در پیچ وخم ها گیج و گم شده بودیم، ما به اشتباه، خود را معادل پدیده های خارجی زندگی پرهیاهوی خود (بدن و تجربه آن، ملزومات، شغل عناوین، فعالیت ها، مشکلات و احساسات) در نظر گرفته بودیم، ولی اکنون متوجه میشویم که ما در واقع آن فضای ابدی هستیم که پدیده ها در آن رخ می دهند.ما آن تصاویر گذرایی نیستیم که روی پرده سینما به نمایش در می آید، بلکه خود پرده هستیم؛ یک شاهد بدون قضاوت درباره نمایش زندگی؛ نمایشی که آغاز و پایانی ندارد و ظرفیت های آن بی نهایت است. درک ذات واقعی خویش، زمینه را برای درک واپسین، که همانا درک آگاهی مطلق و مختص به ذات الهی است فراهم میکند.دیوید آر هاوکینزرهایی: طریقت تسلیمص 285 و 286 و 287🆔 @Khodshenasivo🆑 عرفان و خودشناسی