نقش ترس و خیال در برابر واقعیت‌های تلخ زندگی چیست؟بعد از یک شکست فاحش، لمس واقعیات برای انسان تحمل ن

نقش ترس و خیال در برابر واقعیت‌های تلخ زندگی چیست؟بعد از یک شکست فاحش، لمس واقعیات برای انسان تحمل ناپذیر می شود. بنابراین با یک عمد نیمه آگاه خود را وارد عالم خیال می کند‌. معنای شکست اینست که انسان ارزش ها، یعنی حصار ایمنی را از دست داده، از حصار بیرون افتاده و نتیجتاً احساس ترس و ناایمنی شدیدی می کند. اینست که به تخیل پناه می برد و آن حصار ایمنی را در خیال می سازد. اغلب این افراد خود را به صورت شخصیت های قدرتمند تاریخی، مثلاً ناپلئون مجسم می کنند. وجه مشترک همۀ اینها اینست که وحشت شدیدی از زندگی دارند. و به همین جهت خود را در هیئت یک مقام صاحب قدرت تصور می کنند. از دم در خانه تا بازار اسکناس ریخته بود؛ جلوه ای از ناتوانی است - که با خیال پیدا کردن اسکناس می خواهد آن را جبران کند!این نکته را هم بگویم که انسان میتواند از شکست های فاحش یک استفاده مفید در طریق رهایی بکند‌. اگر انسان بعد از بیرون افتادن از حصار هشیار باشد، دل به دریا بزند، نترسد و بلادرنگ از فکر برای خود حصار جدیدی نسازد، یا به عنوان یک تاکتیک جبرانی به خیال پناه نبرد عملاً تجربه می کند که هیچ خطری متوجه او نیست و حصاری کردن خود اصلاً ضرورتی ندارد.بعضی از کسانی هم که از عالم واقعیات دور افتاده اند، از کودکی اینطور بوده اند. در واقع احساس شکست فاحش و عطش بزرگی از زمان کودکی همراه آنها بوده است و الان هم آن احساس وجود دارد. و به هر حال هیچکدام این افراد تفاوت ماهیتی با ما ندارند. تفاوتشان تنها در بیشتر و شدیدتر استفاده کردن از خیال است.توضیح این نکته هم بد نیست که: جامعه ارزش هایی را در ویترین گذاشته است و با شلاق مقایسه دارد افراد را در جهت قاپیدن آنها می راند‌. در ضمن به شکل های مختلف پای آنها را هم می بندد. منتها بستن پا در همه کس یکسان نیست. بنابراین بعضی افراد در قاپیدن ارزش ها بر بعضی دیگر تفوق می یابند و بعضی محروم می مانند. آنها که بیشتر ارزش ها را حاصل کرده اند دچار یک نوع تخدیر روحی و دلخوشی می شوند؛ و آنها که کمتر حاصل کرده اند احساس محرومیت و حسرت و رنج می کنند.مردان به اصطلاح موفق تاریخ آنهایی بوده اند کـه هـم شـلاق مقایسه را در ذهن خود لمس میکرده اند، هم نفرت شدیدی به صورت شلاق حرکت در وجودشان بوده است، و هم محیط خاص آنها موانع حرکت را کمتر به پای آنها بسته بوده است. بنابراین با مانع کمتر و با محرک نیرومند نفرت، و با شلاق مقایسه هر چه جلو پایشان بوده است کوبیده اند و جلو رفته اند.البته ممکن است فطرت و خصوصیات ذاتی شان نیز در بهتر حرکت کردن آنها و دست یافتن به ارزش ها نقش عمده ای ایفا کرده باشد.محمد جعفر مصفارابطهص 203 و 204🆔 @Khodshenasivo🆑 عرفان و خودشناسی