خودآگاه بودن، ناآگاهی است. این تناقض را باید درک نمود: خودآگاه بودن، ناآگاهی است و ناخوداگاه بودن ـ یا خود ناآگاه بودن - آگاه شدن است. و وقتی «خود» ی نیست، وقتی این «خود» حقیر و کوچک محو و نابود گردد، تو به خود واقعی میرسی - به خود برتر، به خود متعالی، خود همه. و این هر دو را شامل میشود: ناخود؛ به این معنا که نه تنها مال توست، بلکه خودِ نهایی هم هست، زیرا خود همه است.تو مرکز کوچک خود را از دست داده و به مرکز عالم هستی میرسی. ناگهان لایتناهی میشوی؛ ناگهان دیگر در بند نیستی، دیگر قفسی پیرامون تو نیست و قدرت بیکران از میان تو به جریان در می آید. تو یک وسیله میشوی - شفاف و عاری از انسداد. تو نی لبکی میشوی که کریشنا میتواند از طریق تو نغمه سر دهد. تو فقط به گذرگاه مبدل میگردی؛ گذرگاهی خالی که هیچ چیز آن از خودت نیست - این همان چیزی است که من آن را «تسلیم» می خوانم.اشوخلاقیتص 59