نجات ذهن: بازگشت از اسارت جهل به روشناییذهن فارغ از آن «من توهمی» یک ذهن خودبخود آگاه است. هیچ چیز ه

نجات ذهن: بازگشت از اسارت جهل به روشناییذهن فارغ از آن «من توهمی» یک ذهن خودبخود آگاه است. هیچ چیز هم که نداند آگاه است. آگاهی حاصل دانستن نیست؛ بلکه نتیجۀ خود بخودی پاک بودن ذهن از غبار اوهام است. هر چیز را به گونه ای که هست دیدن، عين آگاهی و روشنایی است. ولی بعد از اینکه ذهن به اسارت «من» درآمد، کیفیت طبیعی روشنی و آگاهی خود را از دست می دهد. از آن پس هر چه دریافت میکند جهل و تیرگی است.عقل مفید، یعنی آگاهی و روشنایی طبیعی مثل چراغی فروزان راهبر انسان است. اما نیازها و کیفیت های پست، حقیرانه و جهل آلود «نفس» حكم فوتی را دارد بر آن چراغ فروزان. و چون آن چراغ خاموش گشت، و ذهن اسیر تیرگی شد به زندگی وا می ماند. در ناتوانی فرو می افتد؛ و نمیتواند از موضع روشنایی، قدرت و اطمینان به نبرد با مسائل زندگی برود!بعد از اینکه استعداد روشنایی از او زایل گشت، هر چه دریافت كند حكم مغز خر - يا جهل و پندار - را دارد (مغز خر نماینده گول و گنگی و بی عقلی است). میگوید این مهم نیست که چنین ذهنی چه چیز دریافت میکند؛ مسأله این است که هر چه دریافت کند در وجودش تبدیل به آلت جهل و تیرگی می گردد. «بلادر» يكنوع داروى هوشیاری و ضد افیون است. اما با چنان مغز و دهانی انسان اگر بلادر هم بخورد در وجودش تبدیل به افیون می گردد؛ و بر سكته و بی عقلی اش می افزاید‌. در جای دیگر بر همین معنا تأکید می کند. و در این مورد اشاره به عکس موضوع هم میکند میگوید:جـــــهل آمــــد پیش او، دانش شودجـــــهل شد علمی که در ناقص رودکسی که چراغ آگاهی طبیعی را در خود دارد به فرض دریافت یک موضوع ناصحیح و جهل آلود، آن جهل در وی تبدیل به دانش و آگاهی می شود. و برعکس، علم و دانشی که بر یک ذهن و هستی جهل آلود وارد میگردد تبدیل به جهل می شود.هر چه گـــــیرد علتی، عـــــلت شودکفر گـــــیرد کـــاملی، مـــــلت شودذهن و هستی ای که اسیر بیماری «خود» گشته است هر غذایی بخورد به تشدید بیماری اش کمک میکند؛ و بر عکس، کفر در نزد انسان روشن و آگاه تبدیل به دین و حقیقت می گردد؛ تبدیل به یقین می گردد.محمد جعفر مصفابا پیر بلخص 331 و 332 و 333🆔 @Khodshenasivo🆑 عرفان و خودشناسی