✅ حکایتی آشنا در گلستان سعدییکی از مُتَعَبِّدان در بیشه زندگانی کردی و برگ درختان خوردی.پادشاهی به ح

✅ حکایتی آشنا در گلستان سعدییکی از مُتَعَبِّدان در بیشه زندگانی کردی و برگ درختان خوردی.پادشاهی به حکم زیارت به نزدیک وی رفت و گفت: اگر مصلحت بینی به شهر اندر برای تو مقامی بسازم که فراغ عبادت از این بِه[بهتر] دست دهد و دیگران هم به برکت انفاس شما مستفید گردند و به صَلاح اعمال شما اقتدا کنند.زاهد را این سخن قبول نیامد و روی بر تافت.یکی از وزیران گفتش: پاس خاطرِ مَلِک [پادشاه] را روا باشد که چند روزی به شهر اندر آیی و کیفیتِ مکان معلوم کنی، پس اگر صفای وقت عزیزان را از صحبت اغیار کدورتی باشد اختیار باقیست.آورده‌اند که عابد به شهر اندر آمد و بُستان سرایِ خاصِ مَلِک را بدو پرداختند، مقامی دلگشای روان آسای.گل سُرخش چو عارضِ خوبانسُنبُلش همچو زلف محبوبانهمچنان از نهیب بَردِ عجوزشیر ناخورده طفل دایه هنوزوَ اَفانینِ عَلیها جُلَّنارعُلِّقَتْ بِالشَّجَرِ الاَخْضَرِ نارمَلِک در حال[فوراً] کنیزکی خوبروی پیش فرستاد:ازین مَه پاره‌ای، عابد فریبیملائک صورتی، طاووس زیبیکه بعد از دیدنش صورت نبنددوجود پارسایان را شکیبیهمچنین در عقبش غلامی بدیع الجمال لطیف الاعتدال:هَلکَ الناسُ حَولَهُ عطشاًوَ هْوَ ساقٍ یَری وَ لا یَسقیدیده از دیدنش نگشتی سیرهمچنان کز فُرات مُستَسقیعابد، طعام‌های لذیذ خوردن گرفت و کِسوت‌های لطیف پوشیدن و از فَواکه[میوه ها] و مشموم[عطرهای خوشبو] و حلاوات[شیرینی ها] تمتّع یافتن و در جمال غلام و کنیزک نظر کردن؛ و خردمندان گفته‌اند زلف خوبان زنجیر پای عقل است و دام مرغ زیرک.در سر کار تو کردم دل و دین با همه دانشمرغ زیرک به حقیقت منم امروز و تو دامیفی الجمله، دولتِ وقتِ مجموع، به روز زوال آمد. چنان که شاعر گوید:هر که هست از فقیه و پیر و مریدوز زبان آوران پاک نفسچون به دنیای دون فرود آیدبه عسل در بماند پای مگسبار دیگر مَلِک به دیدن او رغبت کرد.عابد را دید؛ از هیأت نخستین بگردیده[هیکل و چهره اش دگرگون شده] و سرخ و سپید بر آمده و فربه شده و بر بالش دیبا تکیه زده و غلامِ پَری پیکر به مروحه[بادبزن از پَرِ] طاووسی بالای سر ایستاده.[پادشاه] بر سلامت حالش شادمانی کرد و از هر دری سخن گفتند تا ملک به انجامِ سخن گفت: چنین که من این هر دو طایفه را دوست دارم در جهان کَس ندارد؛ یکی علما و دیگر زُهاد را.وزیرِ فیلسوفِ جهاندیدهٔ حاذق که با او بود گفت: ای خداوند! شرط دوستی آن است که با هر دو طایفه نکویی کنی، عالِمان[جویندگانِ علم و دانش] را زَر [هزینه تحصیل علم] بده تا دیگر[همچنان درس] بخوانند و زاهدان را چیزی مده تا زاهد بمانند.@khomeynhistory