بیایید این فرصت تاریخی را حفظ کنیم.راه دیگری برای عبور از بیکاری جز ایجاد تولید، سرمایه‌گذاری و اشتغ

بیایید این فرصت تاریخی را حفظ کنیم.راه دیگری برای عبور از بیکاری جز ایجاد تولید، سرمایه‌گذاری و اشتغال پایدار نداریم.و اگر امروز همه دلسوزان، به‌ویژه بزرگان منطقه، برای حفظ این مسیر وارد نشوند، ممکن است سال‌ها بعد دوباره در همان نقطه‌ای بایستیم که امروز ایستاده‌ایم؛در مقابل یک سؤال تلخ:چرا فرصت داشتیم، اما نتوانستیم از آن استفاده کنیم؟يك نکته را صریح می‌گویممن این حرف‌ها را امروز می‌نویسم که هنوز فرصت باقی است؛ نه فردا که پروژه‌ها متوقف شده باشند و سرمایه‌گذار رفته باشد.امروز هشدار می‌دهم که ادامه این روند می‌تواند سرمایه‌گذاری را با خطر مواجه کند.اگر فردا، خدای ناکرده، یکی از این طرح‌ها متوقف شد، سرمایه‌گذار منطقه را ترک کرد یا پروژه‌ای که برای آن سال‌ها تلاش شده بود به جای دیگری منتقل شد، نمی‌خواهم کسی بگوید:«نمی‌دانستیم چنین خطری وجود دارد.»من امروز این نگرانی را با مردم و بزرگان منطقه در میان می‌گذارم.اگر ایرادی در روند جذب نیرو وجود دارد، باید اصلاح شود؛ اگر حقی از جوانی ضایع شده، باید احقاق شود؛ اگر سامانه یا فرآیند استخدام اشکالی دارد، باید شفاف و اصلاح شود.اما اگر قرار باشد به نام اشتغال جوانان، اصل سرمایه‌گذاری و ادامه پروژه‌ها را با فشار و حاشیه به خطر بیندازیم، من در برابر این تصمیم سکوت نخواهم کرد.چرا که فردای از دست رفتن یک سرمایه‌گذاری بزرگ، دیگر توضیح دادن برای جوان بیکار فایده‌ای ندارد.آن روز دیگر نمی‌توان گفت «کاش سرمایه‌گذار می‌ماند.»سرمایه‌گذار اگر برود، بازگرداندنش بسیار دشوار است.بنابراین من امروز مسئولیت این هشدار را می‌پذیرم و صریح می‌گویم:اگر این فرصت‌ها را از دست بدهیم، باید روزی پاسخ بدهیم که چرا اجازه دادیم سرمایه و اشتغال از منطقه خارج شود.من نمی‌خواهم فردا مدعی کسی باشم؛می‌خواهم امروز همه ما نسبت به آینده منطقه مسئول باشیم.اما اگر امروز این هشدار شنیده نشود و فردا پروژه‌ای به دلیل همین فشارها و حاشیه‌ها از گچساران و باشت برود، قطعاً خواهم گفت:من هشدار داده بودم.و این حرف از سر دلسوزی برای جوانانی می‌زنم که سال‌ها منتظر همین فرصت‌ها بوده‌اند.این آخرین فرصت ما برای آزمودن یک مسیر جدید نیست؛ اما شاید یکی از مهم‌ترین فرصت‌های نسل امروز ما باشد.پس بیایید کاری نکنیم که فردا به جای جشن گرفتن افتتاح کارخانه‌ها و دیدن جوانانمان در محیط کار، دوباره دور یک میز بنشینیم و درباره علت رفتن سرمایه‌گذار و افزایش بیکاری حرف بزنیم.امروز زمان تصمیم است؛ فردا ممکن است زمان حسرت باشد.