*🔺نامه‌ای دلسوزانه اما صریح تاجگردون به مردم و بزرگان گچساران و باشت*مردم عزیز گچساران و باشت،بزرگا

*🔺نامه‌ای دلسوزانه اما صریح تاجگردون به مردم و بزرگان گچساران و باشت*مردم عزیز گچساران و باشت،بزرگان، معتمدین، نخبگان و صاحبان نفوذ اجتماعی منطقهسال‌هاست همه ما از یک درد مشترک سخن می‌گوییم: بیکاری جوانان.سال‌هاست گفته‌ایم چرا با وجود این همه ظرفیت نفت و گاز، منابع طبیعی، نیروی انسانی تحصیل‌کرده و موقعیت مناسب منطقه، نتوانسته‌ایم فرصت‌های شغلی متناسب با ظرفیت‌های گچساران و باشت ایجاد کنیم.امروز اما شرایطی به وجود آمده که نباید با گذشته مقایسه شود.چند طرح بزرگ اقتصادی و صنعتی در منطقه آغاز شده یا در مسیر اجرا قرار گرفته‌اند؛ طرح‌هایی مانند پالایشگاه، صنعت شیشه و طرح‌های مختلف صنعتی و پایین‌دستی.اینها فقط چند پروژه ساختمانی نیستند.این طرح‌ها می‌توانند مسیر اقتصادی منطقه را تغییر دهند، زنجیره‌ای از فعالیت‌های تولیدی ایجاد کنند و برای سال‌های آینده فرصت‌های شغلی مستقیم و غیرمستقیم به وجود آورند.اما یک نگرانی جدی وجود دارد.تعداد جوانان جویای کار زیاد است و همه حق دارند نگران آینده فرزندان خود باشند. ولی نمی‌توانیم برای حل یک مشکل، مشکلی بزرگ‌تر ایجاد کنیم.نمی‌شود هم سرمایه‌گذار را دعوت کرد و همزمان با فشار، تجمع، سفارش و ایجاد حاشیه، فضای سرمایه‌گذاری را ناامن کرد. حق دارند بدانند چه کسی استخدام شده، بر چه اساسی انتخاب شده و آیا تخصص و شایستگی در اولویت بوده است یا خیر.اتفاقاً باید از شفافیت کامل دفاع کرد.برای همین است که سامانه ثبت‌نام و شناسایی نیروی کار ایجاد شده تا متقاضیان بر اساس تحصیلات، تخصص، مهارت، سابقه و نیاز واقعی پروژه‌ها شناسایی شوند.اگر اشکالی در این سامانه یا فرآیند وجود دارد، باید با شجاعت آن را اصلاح کرد.اما اصلاح فرآیند با برهم زدن فرآیند متفاوت است.اگر اعتراضی داریم، مسیرش مشخص است.اگر حقی ضایع شده، باید پیگیری شود.اگر فردی بدون شایستگی وارد شده، باید پاسخ بخواهد.اما نباید اجازه دهیم اعتراض به یک نفر، بهانه‌ای برای آسیب زدن به یک پروژه و آینده هزاران نفر شود.خطاب من به بزرگان منطقه استامروز بیش از هر زمان دیگری به نقش بزرگان و معتمدین نیاز داریم.از شما انتظار نمی‌رود برای هر جوان یک شغل پیدا کنید.از شما انتظار بزرگ‌تری داریم:کمک کنید اصل فرصت‌های شغلی از بین نرود.اگر جوانی امروز به هر دلیل در یک پروژه استخدام نشد، ممکن است فردا در همان پروژه یا پروژه دیگری فرصت پیدا کند.اما اگر پروژه به دلیل فشارها و حاشیه‌ها از منطقه برود، دیگر هیچ سامانه‌ای نمی‌تواند برای کسی شغل ایجاد کند.اینجا باید بین «مطالبه بحق» و «رفتاری که آینده منطقه را تهدید می‌کند» تفاوت بگذاریم.یک حرف صریح با همه دلسوزان منطقهمن نمی‌خواهم کسی را متهم کنم.نمی‌خواهم بگویم اعتراض نکنید.نمی‌خواهم بگویم مردم سکوت کنند.اما صریح می‌گویم:اگر قرار باشد هر پروژه‌ای که وارد گچساران می‌شود، گرفتار فشار برای استخدام، سهم‌خواهی و حاشیه شود، باید منتظر فرار سرمایه باشیم.و اگر سرمایه فرار کرد، نباید فردا از دولت، نماینده، استاندار یا سرمایه‌گذار بپرسیم چرا در منطقه سرمایه‌گذاری نمی‌شود.سرمایه‌گذار جایی می‌رود که بتواند با خیال آسوده سرمایه‌گذاری کند.ما یک انتخاب بیشتر نداریمامروز بر سر یک دوراهی واقعی قرار گرفته‌ایم:یا از این پروژه‌ها حمایت کنیم، شفافیت را مطالبه کنیم، جذب نیرو را تخصصی و عادلانه نگه داریم و اجازه دهیم سرمایه‌گذاری‌ها به نتیجه برسند؛یا با فشارها و حاشیه‌ها فضای کار را از بین ببریم و دوباره به همان نقطه‌ای برگردیم که سال‌ها در آن گرفتار بوده‌ایم.بیکاری.من نمی‌خواهم فردا مجبور شویم برای نبود سرمایه‌گذار و نبود شغل، دوباره جلسه بگذاریم و راه‌حل پیدا کنیم.راه‌حل امروز جلوی چشم ماست.سرمایه آمده است.پروژه آمده است.فرصت آمده است.فقط باید اجازه دهیم کار انجام شود.و اینجا وظیفه من روشن است.من وظیفه دارم از حق جوانان، از شفافیت و از منافع منطقه دفاع کنم؛ حتی اگر دفاع از این مسیر همیشه آسان نباشد.اما این مسیر بدون همراهی بزرگان، معتمدین و دلسوزان منطقه به مقصد نمی‌رسد.از همه شما می‌خواهم در این مقطع حساس، یک تصمیم بزرگ بگیریم:نه در برابر مطالبه جوانان بایستیم،نه در برابر سرمایه‌گذار؛بلکه کنار جوانان و کنار سرمایه‌گذاری بایستیم.مطالبه‌گری کنیم، اما سرمایه‌گذاری را نترسانیم.شفافیت بخواهیم، اما پروژه را متوقف نکنیم.عدالت بخواهیم، اما تخصص را قربانی نکنیم.و مهم‌تر از همه:اجازه ندهیم چند حاشیه، سرنوشت یک نسل را تعیین کند.اگر امروز نتوانیم این فرصت‌ها را حفظ کنیم، فردا شاید دیگر نه سرمایه‌گذاری باشد، نه پروژه‌ای و نه شغلی که بر سر آن اختلاف کنیم.این بار دیگر مسئله یک استخدام نیست؛مسئله آینده گچساران و باشت است.