سرود (۳)نوشته : هوشنگ جاویداما پیشینه سرود خوانی درمیان ایرانیان را که پی بگیریم ، به دوران های کیان

سرود (۳)نوشته : هوشنگ جاویداما پیشینه سرود خوانی درمیان ایرانیان را که پی بگیریم ، به دوران های کیانی می رسیم و این که فردوسی بزرگ براساس پژوهش هایش به ما می گوید که سرود خوانی های رزمی وحماسی ایرانی به چه دوره ای می رسد، چنان که او بیان می دارد، گونه ای آوازهای گروهی سپاهیان ،که به صورت اعتراضی در زمان سوگ فرماندهان خوانده می شده ، رایج بوده است ، فردوسی در داستان "آگاهی یافتن زال از کشته شدن نوذر" به ما نشانه اش را می دهد، سپاهیان پس از آنکه افراسیاب، سر نوذر پهلوان ایرانی می بُرَد، معترضانه به زابلستان می روندودرمراسم سوگ وشیونی که دارند، معترضانه تقاضای خون خواهی می کنند وما نخستین نشانه سرود خوانی بصورت آوازهای رجز گونه ومعترضانه را دراین دوره کیانی درمی یابیم بیان فردوسی چنین است:سوی زابلستان نهادند روی زبان شاه گوی و روان شاه جوی بر زال رفتند با سوگ ودرد رُخان پرزخون و سران پر زگَردکه: رادا، دلیرا، شها، نوذراگَوا، تاجدارا، مها، داورا سرت افسر از خاک جوید همی زمین خون شاهان ، ببوید همی همه داد خواهیم و زاری کنیم به خون پدر سوگواری کنیم همه تیغ زهرآبگون برکشیمبه کین جستن آئیم و دشمن کُشیماین گونه سرود خواندن شعار گونه معترضانه در ، درازای تاریخ ایران ، دوره به دوره ، به رشد ‌وپویایی میرسد و فرم های گوناگونی می یابد......این مطلب ادامه دارد @khonyayejavidبا کانال خنیای جاوید همراه باشید.