من و هم‌سایۀ خدایاننقدی از عبدالمالک عطش عزیز بر «هم‌سایۀ خدایان»، چاپ امروز روزنامۀ صبح کابلباستان‌

من و هم‌سایۀ خدایاننقدی از عبدالمالک عطش عزیز بر «هم‌سایۀ خدایان»، چاپ امروز روزنامۀ صبح کابلباستان‌گرایی، کهن‌گرایی یا آرکائیسم به معنای کارکشیدن از کلمات و نمادهای منسوخ در زبان امروز گفته‌ شده و یکی از تکنیک‌های تبدیل زبان عادی گفتار به زبان شعر، نیز همین باستان‌گرایی است؛ برای این که یک سخن عادی به شعر مبدل شود، با گریز و انحراف از هنجار «نرم» پدید می‌آید که ممکن است در صورت‌های مهم و مختلفی قابل بررسی باشد؛ یکی از این صورت‌های مهم و ممکن، باستان‌گرایی است. در اروپا آرکائیسم تا پایان قرن 19 در شعر رواج داشت. «اسپنسر» در «ملکه‌ی پریان» برای بازآفرینی فضا و روحیه‌ی سلحشوری و فداکاری قرون میانه، نوعی زبان شاعرانه به کار می‌برد که بخشی از آن کهنه‌پردازی است. «میلتون» در آثار خود از نحو و نظام واژه‌گانی لاتین که در زمان او، زبان مرده‌ای محسوب می‌شد، نیز استفاده کرده است. در ایران هم «مهدی اخوان ثالث» بود که تمام عمر شاعرانه‌اش را وقف این ارزش عظیم تاریخی نمود...دوستان می‌توانند ادامۀ مطلب را در لینک زیر دنبال کنند.👇https://b2n.ir/105663