عبور می‌کنیم از روزهای زنده‌به‌گوریاز این حکایتِ در خون نشستنِ گل سوریجهان اگرچه ندیده غمِ زمانه‌ی م

عبور می‌کنیم از روزهای زنده‌به‌گوریاز این حکایتِ در خون نشستنِ گل سوریجهان اگرچه ندیده غمِ زمانه‌ی ما را زمان اگرچه نخوانده ترانه‌ی من و دوری به کوچه‌ها، به خیابان اگر حضور نداریم اگر غبار نشسته در آستان صبوری همیشه قامت سرو این چنین شکسته نماندهمیشه رود ندارد به خود روایت شوریبه رغم وحشت و اندوه روزگار برقصندزنان شهر درون سپاهِ گرگ، حضوریزنی که خسته نشد از نبردهای زنانهدر این جهانِ تهی از نشاط و خنده‌به‌گوریمژگان فرامنش@mozhganfaramanesh