زنده‌جان نام دیگرِ مرگ است، زنده بلعیده کودکانش راخشم خاکش هنوز بیدار است، تا به خون تر کند جهانش را

زنده‌جان نام دیگرِ مرگ است، زنده بلعیده کودکانش راخشم خاکش هنوز بیدار است، تا به خون تر کند جهانش راچشم و گوش جهان چه کور و کر است روزگار غریب آمده تاروزهایش سیاه‌تر شود و خاک بر هم زند روانش رادر و دیوار سرزمین هِرَی از غم او به خاک افتاده‌ستزنده‌جانی که پاره‌ای تن اوست، زنده‌مرگی که برده جانش راآه! از این اتفاق خونینش، آه از این خانه‌های گور‌آساآه از این‌که چگونه برده از او، مرگ، تاریخِ باستانش راسرزمین شکسته‌ی فوشنج، تخت‌گاه سترگ طاهریانروزگارش چه کرده با او که، برده از یاد داستانش رامژگان فرامنش