آدم گاهی دلش می‌خواهد بنشیند و با یکی در مورد کتابی که خوانده است حرف بزند، درست انگار دارد دوره‌اش می‌کند.اما کو تا یکی این‌طور و آن ‌همه اُخت پیدا شود؟خواهید گفت: پیدا می‌شوند.بله، می‌دانم. من هم داشتم، یکی دوتا.آن‌قدر با هم اُخت بودیم که اگر یکی نمی‌آمد، سروقت به پاتوقمان نمی‌رسید، دلشوره می‌گرفتیم.بعدش خوب معلوم است،یکی زن می‌گیرد،یکی سفر می‌رود،یکی می‌رود مذهبی می‌شود،یکی هم غیبش می‌زند، خودکشی می‌کند.دست‌آخر وقتی خوب زیر و بالای ‌کار را ببینی، متوجه می‌شوی که آدم‌ها، بیشترشان نمی‌توانند تا آخر خط تاب بیاورند.برهٔ گمشدهٔ راعی - هوشنگ گلشیری