سال ۱۹۶۸ در ویتنام افسری آمریکایی درست همین را گفت: لازم شد شهر را نابود کنیم تا نجاتش بدهیم. عراق ر

سال ۱۹۶۸ در ویتنام افسری آمریکایی درست همین را گفت: لازم شد شهر را نابود کنیم تا نجاتش بدهیم. عراق را با شعار آزادی زدند، لیبی را برای حفاظت از غیرنظامیان، و یوگسلاوی را که خودش مثال آورده هفتادوهشت روز زدند؛ پل و برق و ساختمان تلویزیون رفت و میلوشویچ ماند. پرونده جلوی رویش باز است و باز همان را سفارش می‌دهد؛ یعنی هر چیزی میتواند مسأله‌اش باشد جز خیر مردم! می‌گوید من مشکلی ندارم. راست می‌گوید. تنها کسی که در این معامله مشکلی ندارد خود اوست: چراغش روشن، آبش وصل، و بزرگ‌ترین چیزی که امروز از تنش جدا شده همان است که بین دو انگشتش می‌مالد. چهارده میلیون نفر را در تهران گذاشته وسط، تا خودش پشت میز بنشیند!روز اول جنگ اما این‌طور نمی‌گفتند. رهبرشان با ادب کامل گفت که این مداخله‌ بشردوستانه است، هدفش رژیم است نه ملت، با نهایت احتیاط برای جان غیرنظامیان! چند ماه گذشت و هم‌صفش، بی‌آنکه کسی مجبورش کند، پشت همان دوربین گفت: همه‌جا را بزنید.کسی که برای رسیدن به میز حاضر است کل یک‌ شهر را ویران کند، بعد از جلوس هم با همان مردم همین معامله را می‌کند.@khosrovanooshiravan