دلگویه ای با جوانانِ دانای هم میهنم!جوانانِ میهن بدانند که نسلِ ما انقلابی های گذشته و پشیمانِ امروز دیری نخواهد پایید. شما جوانان در آینده ای نه چندان دور نه با نسلِ فرسودهٔ ما که به وارون با خود و میانِ خود و در نبودِ نسلِ فرسوده و فرسایندهٔ ما خواهید زیست. پس آیندهٔ نه چندان دورتان به امروزِ نسلِ شما گره خورده است. در جوانی فرسوده و پیر نشوید. امروز و آیندهٔ میهن در خطر است. از تنهایی هایتان بیرون آیید. گوشی هایتان را در جیب بگذارید و بیرون آیید. بیرون آیید نه برای سوزیدنِ هرآنچه می یابید. این بیراهه به ناکجا می برد. بیرون آیید و در هر کافه و قهوه خانه ای، در هر گوشهٔ دانشگاهی، در کارخانه و در هر کوی و برزنی گردآیید. آنگاه گوشی هایتان را برای دمی خاموش کنید و به گپ و گفت بنشینید. دیوارهای تنهایی را بشکنید. دَمی سرزمینِ بی مرز و بی نام و نشانِ گوشی ها را رها کنید و به میهنِ تن و نگاه و احساس و خرد بازآیید. دَمی در کنار هم بنشینید و از هرآنچه غم و اندوهِ انباشته است بگویید و بشنوید. نگذارید در این دورهمی های پُرمِهر کینه رخنه دهند. نگذارید از شما مِهربانان، شورشی بسازند. بنشینید از تلخی ها و شیرینی های زندگی بگویید. بنشینید و از انسان های اندیشمند و از نیک زنان و نیک مردانی بگویید که در زندگی تان تاثیر خوب گذاشتند. بنشینید و آنچنان از زیبایی ها بگویید و بستایید تا زشتی ها نیرو از کف دهند و پس نشینند. آنگاه که برای دورهمی می آیید زیبا و آراسته بیایید تا زیبایی و آراستگی بر هر کوی و برزنی چیره آید. بنشینید و نه از داروهای زودگذر که به وارون از داروهای کارساز برای درمانِ غم ها و دلهره هاتان بگویید. بنشینید و از نکوهشِ دشمنی های بیهوده و از نکوهشِ جنگ های ویرانگر بگویید. نسلِ ما در باغِ زیبایی ها نهال های زشتی را کاشت و با همهٔ توان از آن ها پاسبانی نمود و دوزخی را آفرید که شما جوانانِ امروز را در خود می سوزانَد. بنشینید و در گپ و گفت هاتان راهی برای خاموشیِ آتشِ این دوزخِ ساخته به دستِ نسلِ ما بیابید. فردوس در رها کردنِ این دوزخ و گریختن به سوی ناکجا نیست. آتش نشانانِ آتشِ این دوزخ شما یید. راهِ بی کنکاش و آماده ای در کار نیست. از دلِ کنکاش ها و کاوش های شما جوانان است که پاسخ ها برون خواهند آمد. برای کنکاش ها و کاوش ها باید آماده شوید. و برای این آماده شدن ها به اراده های استوار و به فرزانگی ها و شکیبایی ها نیاز است. با دشنام و ناسزا و شورش و ویرانگری و کشتار کنار نیایید. با بوی خون خو نگیرید. مرگ را نستایید و زندگی را جز فدای عشق و آفرینشِ کارهای کارِستان نکنید. اگر چنین کنید درخواهید یافت که هرگز بی آن که نیک با نیاکان و آفریده های نیاکان آشنا شوید کامیاب نخواهید گشت. ما و نسلِ فرساینده و فرسودهٔ ما از نیاکان و از آفرینش های پرشکوه شان بی شناخت گذرکردیم و کژراهه های بیگانگان را ستودیم و هرآنچه نیاکان مان برای ما گذاشته بودند را خوارداشتیم. نه استوره هامان را کاویدیم، نه در آیین های کهن مان کنکاش کردیم و نه تاریخ مان را پژوهیدیم. رفتیم و هیچ از آفرینشگری ها و سازندگی ها نیاموختیم. کژروانی ما را پروردند و به سوی انقلاب ها و ویرانگری ها و ستودنِ کشتارها کشاندند و بما آموختند که برای ساختن نخست باید ویران کرد. ما به این نیندیشیدیم که ما را سازندگی نیاموخته بودند که به پسِ ویرانگری آستین بالا زنیم و بسازیم. میهن را فرسودیم و خود نیز فرسوده شدیم و هنوز هم درنیافتیم که هرگز آن کژراههٔ ویرانگری به پسِ خود ساختن و آبادانی نمی توانَد بیاوَرَد. کژراههٔ نسلِ ما تنها می توانست دروازه های دوزخ را بگشاید. دروازه ای که دانته بر پیشانی اش نگاشته بود: «اینجا که وارد می شوید دست از هر امیدی بشویید!»پس جوانانِ میهن گردآیید، بنشینید، هم پیمان شوید و سوگند یاد کنید که هرگز پای در کژراههٔ نسلِ فرساینده و فرسودهٔ ما نخواهید نهاد. به خودتان و به توانایی هایتان، بی آنکه پای از گلیم تان برون نهید، باور آورید.بنشینید و از هم بیاموزید. بنشینید و در توانایی های هم باریک شوید. بنشینید و همدیگر را زیر نگر گیرید و از ناراستی های هم بکاهید. از دار و دسته بودن ها دور مانید. بسیار بخوانید و بسیار دربارهٔ خوانده ها به گپ و گفت بنشینید. نسلِ ما از ایرانی بودن دور شد و هیچ از آموزه های دلنشین و کارسازِ ایران نیاموخت و به کار نبست. شما جوانان چنین نکنید اگر براستی می خواهید کامیاب گردید. آموزه ها زمانی خود را می گشایند و به سوی خود فرامی خوانند که به سوی شان بشتابیم. اگر چنین نکنیم آن آموزه ها ناگشوده می مانند. هیچ آموزگاری نمی تواند به شاگردی که نمی خواهد بیاموزد آموزش دهد. خواستارانِ آموزه ها نخست باید ایرانی شوند تا ایران خود را به روی آنان بُگشاید. نسلِ ما ایرانی نشد.⤵️⤵️⤵️