⤴️⤴️⤴️باید ایرانیان در گروه های بسامان و میلیونی بیرون آیند و بی آن که کوچک ترین ناسزایی به کسی گوین

⤴️⤴️⤴️باید ایرانیان در گروه های بسامان و میلیونی بیرون آیند و بی آن که کوچک ترین ناسزایی به کسی گویند یا جایی را تخریب کنند از دولتِ بی اراده و از سپاهیانِ در خیابان بخواهند که بی خشم و بی خونریزی قدرت را به ارتش بسپارند. باید این خواستِ میهن پرستانه را بسیار پرتوان پراکند و امید را به دل ها بازگردانید. باید به میدان آمد و درکنارِ ارتشی که راهبریِ جنگ را بر دوش می گیرد برای پدافند از میهن جنگید. فرقهٔ عباپوشان و سپاهیانِ پاسدارِ انقلاب نباید راهبریِ جنگ را داشته باشد. همهٔ توانِ جنگیِ کشور باید در دستانِ ارتشِ میهنی قرارگیرد. باید میلیونی برای پدافند از میهن به خیابان آمد. باید به خیابان آمد ولی نه برای دامن زدن به جنگِ خانگی، نه برای دفاع از اسلام و انقلاب اسلامی که به وارون برای پدافند از میهن و بس. به تکرار این خواست را باید به میان آورد که ارتش هم جنگ را باید راهبردی کند و هم مذاکراتِ آتش بس و صلح را. ایرانیان به هیچ رو نباید به سوی انقلاب و شورش بروند. جنگِ خانگی، هم کشتار هم میهن به دست هم میهن خواهد بود و هم کشور به سوی فروپاشی خواهد رفت. آنان که ایرانیان را به انقلاب فرامی خوانند آگاهانه یا ناآگانه ایران را به سوی نابودی می برند. ایرانیان باید بسیار کنشمند به خیابان بیایند و با مَنِش و روشِ واکنشی دست به کاری نزنند. اندیشمندانِ میهن پرست باید به ایرانیانِ خواستارِ دگرگونی و آشتی بپیوندند و یار و باورشان باشند. باید بکوشند و از جنگ داخلی و خانگی پیش گیرند. ایرانیان، بی گمان برای «پدافند از میهن» و نه «پدافند از انقلابِ شومِ اسلامی» آماده اند. ایرانیان برای پدافندِ میهنی باید سراغ نیرویی بروند که برای آن سوگند خورده است و این نیرو ارتش است. فقیهان و سپاهِ پاسدارِ فقیهان نمی گذارند این پدافندِ میهنی شکل گیرد. اگر ایرانیان میلیونی، نه برای شورش که برای پدافند از میهن، به خیابان بیایند و از ارتش یاری بخواهند آنگاه سپاهِ پاسدارِ فقیهان نخواهد توانست مردم و ارتش را به رگبار ببندد حتا اگر از مزدورانِ بیگانهٔ عراقی و افغانی و لبنانی یاری بگیرد. اگر ایرانیانِ آشتی جو و نه شورشی چنین کنند هم از انقلابِ خونین پیشگیری می کنند و هم ارتش را به خویشکاری و به سوگندِ میهن پرستانه بازمی گردانند و هم دشمن را از ویرانی های بیشترِ کشور پشیمان می سازند. اگر ارتش و ایرانیان چنین کنند بی گمان دشمنان چه امریکایی چه اسرائیلی و چه عرب در خواهند یافت که با ایران و ایرانی درهم تنیده نمی توان جنگید و پیروز شد. آنگاه درهای مذاکراتِ راستین برای آشتی و چه بسا دوری از دشمنی های دروغین و نزدیکی برای همزیستیِ خردورانه و همکاری ها گشوده خواهند شد.چنین روندی است که می تواند راهبری شایستهٔ فرمانرانی بپرورد، راهبری که خویشکاریِ خود را آشکار سازد، شایستگانِ دانا و میهن پرست را به گردِ خود فراخوانَد و کشور را دوباره به سوی آبادانی و شکوه کشانَد…می دانم که همهٔ ما آنچنان در این ۴۷ سال در مغاکِ تیره و تارِ دشمنی ها و جنگ ها و خودزنی ها فرورفته ایم و در اندیشهٔ رفتن به راه های خشم و خون بوده ایم که هرآنچه نوشتم به پندارهای بیهوده می مانند. ولی اگر اندکی درنگ کنیم می بینیم هر راهی به جز آنچه نوشتم اگر برویم جز به خون و کشتار نخواهد انجامید و ایران نیز فروخواهد پاشید.و آنگاه تنها دشمنانِ ایران به آماجِ خود خواهند رسید و نه ما ایرانیان!خسرو یزدانی۳۰ ژوئیهٔ ۲۰۲۶