کیشوند بودن فقط یک عنوان نیست؛ یک حس استکیش برای خیلی‌ها یک مقصد گردشگری است؛ جایی برای چند روز سفر، تفریح و آرامش. اما برای کیشوندان، قصه کاملاً فرق می‌کند.کیش برای آن‌ها «خانه» است؛ خانه‌ای که نسبت به آن عِرق و تعصبی خاص و البته زیبا دارند. کافی است جایی از کیش تعریف شود تا لبخند بزنند و کافی است مشکلی برای جزیره پیش بیاید تا انگار مسئله‌ای شخصی برایشان اتفاق افتاده است.شاید همین حس تعلق است که جامعه کیش را در میان شهرهای ایران متفاوت کرده؛ مردمی از گوشه‌وکنار کشور، با فرهنگ‌ها، گویش‌ها و پیشینه‌های مختلف که سال‌ها کنار یکدیگر زندگی کرده‌اند و به یک هویت مشترک رسیده‌اند: «کیشوند بودن».در رفتار بسیاری از کیشوندان، آرامش جزیره را می‌شود دید؛ صبوری، مهربانی، احترام به یکدیگر و نوعی همراهی که شاید نتیجه سال‌ها زندگی در همین جغرافیای کوچک و دوست‌داشتنی باشد.اینجا خیلی‌ها ممکن است اصالتاً متولد کیش نباشند، اما کیش را به اندازه زادگاهشان دوست دارند. برای آبادانی‌اش خوشحال می‌شوند، از روزهای سختش ناراحت می‌شوند و وقتی جزیره دوباره شلوغ و پررونق می‌شود، از ته دل ذوق می‌کنند.این همان چیزی است که کیش را فقط با ساختمان‌ها، هتل‌ها، مراکز خرید و سواحلش تعریف نمی‌کند.بخش مهمی از زیبایی کیش، آدم‌هایش هستند.آدم‌هایی که شاید از نقاط مختلف ایران آمده باشند، اما امروز یک نقطه مشترک دارند؛دلشان برای کیش می‌تپد.و شاید «کیشوند» دقیقاً همین باشد؛نه فقط کسی که در کیش زندگی می‌کند، بلکه کسی که کیش را زندگی می‌کند.