انسان باید بودنش را توجیه کند. او برای پرسش «فایده‌ی من چیست؟» انواع پاسخ‌ها را که عمدتاً بسته به سن اوست ارائه می‌دهد. کودک خود را با اطاعت توجیه می‌کند: «من خوبم. والدینم را خشنود می‌کنم.» نوجوان با نوید به خود: «آدم مهم، موفق و خوشبختی خواهم شد.» جوان بالغ با جاذبه‌ی جنسی: «فلانی به نظرم دوست‌داشتنی می‌آید، او را شادمان می‌کنم.» میانسال با مسئول بودن: «همسرم، بچه‌ها و بقیه به من احتیاج دارند، بدون من از عهده‌ی کارها برنمی‌آیند.» شخص سالمند با احساس اقتدار: «همسرم، بچه‌ها، همکاران و غیره را کنترل می‌کنم.» بسیار سالخورده با بازماندگی: «من مقاوم بودم؛ هنوز زنده‌ام.» هر یک از این نظریات اهمیت شخص را در دنیا ثابت می‌کند. به نظر می‌رسد که شخص بدون چنین تأییداتی مریض شود، بمیرد، خودکشی کند یا دچار یک «شکست روحی» بشود.📚 گناه دوم✍ توماس ساس 🇺🇸📄 صفحه ۴۹📙 @PouyaKetab 📙