‏سرشار از بوی تنش بودم، طعم دهن و جای دست‌هاش در وجودم مثل نبض می‌زد، می‌کوبید، چیزی جادویی، آن جادو

‏سرشار از بوی تنش بودم، طعم دهن و جای دست‌هاش در وجودم مثل نبض می‌زد، می‌کوبید، چیزی جادویی، آن جادوی ابدی که تمام زشتی ‌ها، بدی‌‌ها و کژی‌های دنیا را از یادم می ‌برد، خالص می‌شدم، شیشه می‌شدم و تنِ خود را در تن او می‌دیدم و او را از خودم عبور می‌دادم.به کسی پناه برده بودم که دنیا را بر دوش داشت.‌📗سال‌بلوا- عباس‌معروفی