بسم‌الله الرحمن الرحیمراستی، چه کسی می‌تواند به خدمت صادقانه به مردم و تلاش برای محرومیت‌زدایی اهانت کند، جز آن‌که خود از درد مردم هیچ نمیداند؟هتک حرمت صورت‌گرفته نسبت به بنر تبلیغاتی جهادی، نه واکنشی به یک شعار سیاسی بود و نه مقابله با یک اقدام نمایشی؛ بلکه بی‌احترامی به روایت بخشی از حقیقتی میدانی بود؛ حقیقت حضور جهادگرانی که در روزهای سخت جنگ دوازده‌روزه، بی‌هیاهو و بی‌ادعا، در کنار مردم ایستادند.این بنر، یادآور تلاش دانشجویان و نیروهای جهادی‌ای بود که در بحبوحه حملات و ویرانی‌ها، با تمام توان در آواربرداری منازل تخریب‌شده، جست‌وجوی اموال باقی‌مانده زیر آوار، و کاهش آلام خانواده‌های آسیب‌دیده نقش‌آفرینی کردند. جهادگرانی که خدمت به مردم را نه در کلام، بلکه در میدان عمل معنا کردند.سوزاندن و لگدمال‌کردن چنین بنری، در واقع نه مقابله با یک تکه بنر، بلکه نادیده‌گرفتن خدمتی مردمی و انسانی است؛ خدمتی که ریشه در روحیه ایثار، مسئولیت‌پذیری و تعهد اجتماعی دارد.ترس واقعی، از همین روحیه است؛ از جوانانی که در شرایط بحرانی، به جای تماشاگر بودن، وارد میدان می‌شوند و اجازه نمی‌دهند رنج مردم بی‌پاسخ بماند.جهادگران، همان راهی را می‌روند که پیش از این، شهیدانی چون شهید حسین مومنی و شهید محمد مصطفی سارنگ با جان خود ترسیم کردند؛ راه خدمت صادقانه به مردم، به‌ویژه در محروم‌ترین و سخت‌ترین شرایط. این مسیر، مسیری مردمی است که از دل مردم برمی‌خیزد و به عزت و استقامت این سرزمین گره خورده است.امروز دانشجویان آگاه و مسئولیت‌پذیر، به‌خوبی تفاوت میان مسیر خدمت به مردم و مسیر ضد مردم را تشخیص می‌دهند و با انتخاب آگاهانه راه درست، سهم خود را در پیشرفت و ساختن #ایران_قوی ایفا می‌کنند.🍀 گروه جهادی شهید حسین مومنی۱۴۰۴/۱۰/۱۴🇮🇷 @kntujahadi