هی وجود داشت،می‌توانستند از آن استفاده تبلیغاتی بسیاری در جهت منافع خود بکنند. البته این امر حتی در میان ایرانیان به شکل واقع‌بینانه‌ای مورد قضاوت قرار گرفت.به‌عنوان مثال تقی‌زاده، وزیر مالیه، در مجلس سخنرانی ایراد کرد که حاکی از درک سیاسی وی بود و کوشید تا ایرانیان دو بانکدار آلمانی را مبنای قضاوت کلیه اتباع آلمانی قرار ندهند.حتی در ضمن نطق خود، درخواست تمدید قرارداد استخدام یک کارمند آلمانی را در وزارت مالیه کرد.اما بهترین اقدام دولت ایران در نشان دادن حسن نیت خود نسبت به آلمان، استخدام یک آلمانی برای جانشینی کورت لیندن‌بلات بود.بدین منظور عنایت‌الله سمیعی وزیر مختار ایران در فرانسه مأمور تحقیق پیرامون افرادی که از سوی سفارت آلمان در تهران معرفی شده بودند، شد.نتیجه اینکه در تاریخ 29 اسفند 1311 حسین علاء به‌عنوان ریاست هیأت مدیره بانک و هرشیتس هورست به سمت مدیرعامل بانک – با اختیارات محدودتر – انتخاب شدند. هورست در رشته بانکداری متخصص به شمار می‌رفت و از اطلاعات و معلومات مناسبی برخوردار بود. زبان فرانسه و انگلیسی را بخوبی می‌دانست. گذشته از این موارد، وظیفه چندان دشواری به عهده نداشت، زیرا بزودی روشن شد موقعیت مالی بانک در وضعیت مطلوبی است.به علاوه هنوز در شعبات دیگر بانک افراد آلمانی حضور داشتند. افرادی چون گیلهامر رئیس شعبه کرمانشاه، گلدوبر توام رئیس شعبه رشت، هارتمان رئیس شعبه اهواز، آلبرت شیندر کفیل بانک پس از برکناری بلات و وست رئیس شعبه زاهدان، ژامس سلینگر و والتر هرشتس به‌عنوان اعضای هیأت مدیره بانک و دکتر اوتو شینوید و شارل کلایه به عنوان هیأت نظارت حضور داشتند.اما هنگامی که یک سال از قرارداد آقای هورست گذشت، دولت ایران قرارداد وی را تمدید نکرد و موقعیت را مناسب تشخیص داد که مدیریت بانک به عهده یک ایرانی گذاشته شود. برای این کار امیر خسروی در نظر گرفته شد که در بانک‌های اروپایی کار کرده بود و مورد اعتماد شاه بود.در پست‌های پایین‌تر بانک نیز رفته رفته ایرانیان جای آلمانی‌ها را گرفتند.هر چند چنین اقدامی اجتناب‌ناپذیر بود، اما باید سرعت آن را از اثرات سوء ماجرای کورت لیندن‌بلات – فوگل دانست.@kolbetarikh