وقتی زمان ناگهان بی‌ ارزش می‌شودهیچ‌کس برای زمان ارزش قائل نیست؛ مردم آن را بی‌فکرانه هدر می‌دهند. ا

وقتی زمان ناگهان بی‌ ارزش می‌شودهیچ‌کس برای زمان ارزش قائل نیست؛ مردم آن را بی‌فکرانه هدر می‌دهند. اما به همان افراد نگاه کنید وقتی بیمار می‌شوند و پزشکان به آنها می‌گویند که در حال مرگ هستند. آنها آماده‌اند تا هر آنچه دارند را بدهند فقط برای اینکه کمی بیشتر زندگی کنند.سنکادر حالی که سالم هستیم، زمان بی‌پایان به نظر می‌رسد.ما آن را در وعده‌های غذایی خود هدر می‌دهیم، کارهای مهم را به تعویق می‌اندازیم، کارهای غیرضروری را تحمل می‌کنیم و "بعداً" زندگی می‌کنیم.اما به محض اینکه کسی تشخیص بیماری را می‌شنود، همه چیز تغییر می‌کند.همان افرادی که دیروز ساعت‌ها را هدر می‌دادند، امروز آماده‌اند تا پول، مقام و دارایی‌های خود را بدهند فقط برای اینکه کمی بیشتر زندگی کنند.این پارادوکس است:ما برای چیزی که نمی‌توان دوباره به دست آورد، ارزش قائل نیستیم تا زمانی که در آستانه از دست دادن آن باشیم.رواقیون به ما یادآوری کردند:زندگی کوتاه است نه به این دلیل که زمان کمی وجود دارد، بلکه به این دلیل که ما آن را هدر می‌دهیم.منتظر نمانید که زمان به یک تجمل تبدیل شود.با هر روز طوری رفتار کنید که انگار منبع محدودی است.چون همینطور است.