🔹تضمین غزل زیبای استاد شهریار تبریزی تقدیم به محضر مولی الموحدین امیر المومنین علیه افضل صلوات المص

🔹تضمین غزل زیبای استاد شهریار تبریزی تقدیم به محضر مولی الموحدین امیر المومنین علیه افضل صلوات المصلین ...🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹🔹به نجف رساندم امشب دل درد آشنا راکه به خاکبوست آرم نفس شکسته پا رامدد از خدا گرفتم که بگویم از تو یاراعلی ای همای رحمت تو چه آیتی خدا را که به ماسوا فکندی همه سایه ی هما راجلوات اولیا را به جمال او جلی بینو بهشت آرزو را به ولایت ولی بینبه زلال مهرش آیینه ی قلب ، صیقلی بیندل اگر خدا شناسی همه در رخ علی بینبه علی شناختم من به خدا قسم خدا رابه مدیح او خدایا قلمم ز پا نمانددل من ز عشق مولا نفسی جدا نمانداگر آستین فشاند به جهان گدا نماندبه خدا که در دو عالم اثر از فنا نماندچو علی گرفته باشد سر چشمه ی بقا رابه مصاف او کسی که برود رود به مسلخز نهاد دشمن او به فلک رسیده آوخچکنم بدون لطفش دم مرگ و قبر و برزخمگر ای سحاب رحمت تو بباری ارنه دوزخبه شرار قهر سوزد همه جان ماسوا را به پناه ، لنگر دل ، به کرانه ی علی زنبه امید تکیه هر لحظه به شانه ی علی زننفسی اگر زنی تو ، به بهانه ی علی زنبرو ای گدای مسکین در خانه ی علی زنکه نگین پادشاهی دهد از کرم گدا راغم عشق جاودانش که سرشته با گل من اگر عاشقی بفهمی که چه کرده با دل منهمه جاست مهر رویش به یقین مقابل منبه جز از علی که گوید به پسر که قاتل منچو اسیر توست اکنون به اسیر کن مداراعلی است آنکه باشد بری از همه معایببه رسول حق مشیر است و وزیر و یار و نایبنشود دل زلالش ز حضور دوست غایببه جز از علی که آرد پسری ابوالعجایبکه علم کند به عالم شهدای کربلا راعلی است شاه مردان و امیر سرفرازانعلی است سر مستی و دلیل دلنوازانعلی آنکه دل سپردند به مهرش عشقبازانچو به دوست عهد بندد ز میان پاکبازانچو علی که می تواند که به سر برد وفا را ?نه فقط کلیم ذوقم به کمال مدح او ماندکه ملک به عرش هم در حرم علی پر افشاندچو خدا به صبح خلقت علی یا علی به لب راند نه بشر توانمش گفت نه خدا توانمش خواندمتحیرم چه نامم شه ملک لافتی راشده جبرییل از اول به نجف مقیم رحمتملکوت آرزوهاست در این حریم رحمتبه مشام جان رسید از حرمش شمیم رحمتبه دو چشم خونفشانم هله ای نسیم رحمتکه ز کوی او غباری به من آر توتیا رابه خدا در اهتزاز است به بام دل لوایت همه عمر عاشقانه زده ام دم از برایتزده مرغ جان من پر ، شب و روز در هوایتبه امید آنکه شاید برسد به خاک پایتچه پیام ها سپردم همه سوز دل صبا رانفس تو خرج می شد به هوای مستمندانکه علی علی علی بود ، نوای مستمندانچقدر به دوش بردی تو غذای مستمندانچو تویی قضایگردان ، به دعای مسمندان که ز جان ما بگردان ره آفت قضا را من و ذکر نام مولا که جلا دهد به قلبم من و یاد او که باشد به دل شکسته مرهم به مسیح می دهد روح و ز نوح می برد غم چه زنم چو نای هر دم ز نوای شوق او دم که لسان غیب خوش تر بنوازد این نوا را من و خلوت تهجد من و سوز و اشک و آهی به امید یک تبسم ، به اشاره ای ، نگاهی که برای من نمانده است به غیر تو پناهی همه شب در این امیدم که نسیم صبحگاهیبه پیام آشنایی بنوازد آشنا رابه "کمیل" داده از لطف ، به نوکریش منصب شده کوله بار عمرﻡ ز عطای او لبالبﮐﻪ به دل نهفته دارم ز غمش هزار مطلب ز نوای مرغ یا حق ، بشنو که در دل شبغم دل به دوست گفتن چه خوش است شهریاراکمیل کاشانی 🆔 @komeilkashani