شب و شعــــــربا چه جرات اشک از چشمم به راه افتاده بود ؟بی سبب آتش در این انبار کاه افتاده بود !یاوه بافی می نموده آنکه می پنداشتهشب پلنگی در طلسم عشق ماه افتاده بود!دست تقدیر است یوسف را اسیر حیله کرداو که نابینا نبوده قعر چاه افتاده بود!از همان روزی که می لنگید پای عقل و عشقمادرم حوا بدام اشتباه افتاده بودساده دل بود و نمی دانست راز سیب رااو چه مظلومانه در راه گناه افتاده بودردپای عشق گم شد در سراب آرزوبی نوا گیر رفیقی نیمه راه افتاده بودجاده های عشق را تا ناکجای قاف بردانتهای راه دیدم ، تاج شاه افتاده بود!خشت خشت عشق را از ابتدا رندانه چیداز ازل این "ولوله در خانقاه افتاده " بودبر فرازستان بنا کرده سریر عشق راآنقدر بالا که از سرها کلاه افتاده بودخانه ات آباد! بر احوال ما هرگز نخنداز بد تقدیر ، تصویرم سیاه افتاده بودهیچکس خیری ندید از عشقهای سر بمهرتشت رسوایی عشق از پرتگاه افتاده بود !محمد جوکار@konarsandal