سال‌هاست جریان‌های آموزشی مترقی، تفاوت‌های فردی را به عنوان یکی از اصول آموزشی خود در نظر می‌گیرند.د

سال‌هاست جریان‌های آموزشی مترقی، تفاوت‌های فردی را به عنوان یکی از اصول آموزشی خود در نظر می‌گیرند.در نگاهِ آموزشی مبتنی بر این اصل، یادگیری فعال و پایدار تنها زمانی اتفاق می‌افتد که کودک بتواند به واسطه‌ی تجارب خود دنیای اطرافش را کشف کند و تغییر دهد، به تجربه‌های خود بیندیشد و از آنها بیاموزد.یعنی کودکان به واسطه‌ی تجارب منحصربه‌فردشان درباره‌ی موضوعات مختلف می‌آموزند، نه با انباشت اطلاعات درباره‌ی آنها!اما تجارب کودکان برای اینکه به یادگیری منجر شوند، لازم است:منحصربه‌فرد باشد؛ - در بستر زندگی رقم بخورد؛ - بی‌واسطه باشد و حضور بزرگسالان در نقش تسهیل‌کننده، حمایت‌گر، ایده‌پرداز و یا همراه باشد. حال پرسش اینجاست که در غیاب چنین تجاربی، اساساً می‌توان از «یادگیری» سخن گفت؟و ما چطور می‌توانیم فرصت چنین تجربه‌هایی را برای کودکان فراهم کنیم؟