نشست «امید از چشم سیمرغ» به صورت آنلاین در مؤسسه‌ی پژوهشی کودکان دنیا برگزار شد.دکتر مهری بهفر در ای

نشست «امید از چشم سیمرغ» به صورت آنلاین در مؤسسه‌ی پژوهشی کودکان دنیا برگزار شد.دکتر مهری بهفر در این نشست به این نکته اشاره کردند که فروغ فرخزاد در شعرش از ما می‌پرسد:«گوش کنوزش ظلمت را می‌شنوی؟»این شخصیت ادبی بزرگ با بصیرتی شاعرانه چیزی را می‌بیند و می‌گوید که گویی هنوز بسیاری قادر به دیدنش نبودند. او هشدار می‌دهد که اگر دست‌هایمان را در دست هم نگذاریم «باد ما را با خود خواهد برد.»دکتر مهری بهفر، با تکیه بر این بینش، به این نکته اشاره کردند که امیدواری، نه خوش‌بینی و داشتن آرزوهایی خوش برای آینده، بلکه نبریدن و پایداری است.به نظر ایشان برای زیستن این معنا از امید، لازم است پیوند خود و کودکان‌مان را با ریشه‌های این سرزمین محکم کنیم. ایشان راه مهم پیوند با ریشه‌ها را نیز، در سرزمین ما، دمخور شدن با ادبیات ایران می‌دانند تا آنها خود، رازشان را بر ما آشکار کنند؛ دمخورشدنی بی‌واسطه، نه در قالب آموزش‌های مستقیم و کلیشه‌ای.در چنین حالتی است که هر بادی ما را از جا نمی‌کَنَد و با خود نمی‌برد. اگر هم بُرد، سیمرغ می‌تواند دوباره ما را به خانه برگرداند.