در طبیعت نوعی جغد وجود دارد به نام جغد سوراخ‌نشین. این جغد بچه‌هایش را در یک سوراخ به دنیا می‌آورد و نگه‌داری می‌کند تا مستقل شوند.اما نکته‌ی شگفت‌انگیز این است که این جغد و شریکش هربار خانه‌‌شان را از نو برپا نمی‌کنند، بلکه در بین سوراخ‌های از پیش موجود(شاید ساخته‌شده توسط حیوان‌های دیگر) می‌گردند و آن سوراخی که بلااستفاده رها شده و به اندازه‌ی کافی عمیق است تا جوجه‌های‌شان را در برابر گرما خنک نگه دارد، انتخاب می‌کنند.دستی به سر و روی سوراخ می‌کشند و بعد تخم‌گذاری آغاز می‌شود. درواقع جغدهای سوراخ‌نشین برای نگه‌داری جوجه‌های‌شان، امکان موجود را می‌بینند و به کار می‌بندند.وقتی شرایط در جوامع انسانی سخت می‌شود، آیا می‌توان از راهبرد جغدهای سوراخ‌نشین استفاده کرد؟ یعنی چشم‌مان به امکان‌های موجود در جهان اطراف باشد تا آنها را به نفع زندگی بهتر بچه‌ها به کار بگیریم.