.نشست «در ضرورت امیدواری» در مؤسسه‌ی پژوهشی کودکان دنیا برگزار شد.آریان شبگرد، پژوهشگر فلسفه، در این نشست تأکید کرد که ما در «جهان انسانی» زندگی می‌کنیم؛ جهانی که به واسطه‌ی امکانات شناختی و کنش‌های خود انسان‌ها شکل گرفته است. از این رو، هر کجا که باشیم، با دیگر انسان‌ها نسبتی داریم و هر تصمیم و کنش ما بر این جهان انسانی و آینده‌ی آن اثر می‌گذارد. آگاهی به این معنا از انسان‌بودن، ما را به پذیرش مسئولیت در قبال جهان انسانی و تلاش برای ساختن آینده‌ای بهتر فرامی‌خواند.در این نگاه، امیدواری نه خوش‌بینی، بلکه ایستادن در موضعی است که این جهان را به جای بهتری تبدیل می‌کند. حتی اگر همه چیز در بدبینانه‌ترین شکل ممکن باشد، هنوز کودکی وجود دارد که قرار است در این «جهان انسانی» زندگی کند و به صورت عقلانی باید بتواند زندگی بهتری داشته باشد. خواست جهانِ حتی اندکی بهتر برای او، و دیدن امکان‌های ساخت چنین جهانی، همانا امیدواری‌ست.از شما دعوت می‌کنیم در نشست بعدی با عنوان «کودکی، جامعه و امید»، با ارائه‌ی آقای آرش حیدری، حضور داشته باشید.برای اطلاعات بیشتر و ثبت‌نام می‌توانید به شماره‌ی زیر پیام بدهید:۰۹۰۴۵۷۵۳۱۵۴