👈 میروم که برگردمصبح زود از مسیر «چالابه» برای صعود قله شیخعلی خان پراو، به سمت "چشمه دوزه ری" حرکت کردم،کنار «سان گوره»(سنگ بزرگ) هوا آرام بود و خوردن صبحانه هم لذتبخش.حدود ساعت ده و نیم به ابتدای شیب «چورینه» رسیدم.آفتاب می‌تابید و برف را ذوب می‌کرد.پرتوهای ماورای بنفش صورتم را کِز می‌داد. برای دومین بار کِرم ضد آفتاب به صورتم زدم.شیب تند و طولانی چورینه را صعود کردم و در انتهای آن، پناهگاه پراو به ارتفاع ۳۱۵۰ متر نمایان شد.یال کوتاهی که به پناهگاه متصل می‌شود، در صعودهای زمستانی، در این نقطه باد می‌وزد و برف پودری را بلند می‌کند و به سر و صورت می‌زند؛ به پناهگاه پراو رسیدم. میدان پراو از برف پوشیده شده بود. از روی سکوی پناهگاه به دهانهٔ غار نگاه کردم. سکوت بود و غار لحظه‌ای مرا به درون پرخروش و سرد خود فرامی‌خواند.یاد و خاطرهٔ بسیاری از غارنوردان که پیروزمندانه پیمایشی موفق در این غار داشته‌اند، خوشحالم می‌کند؛ اما یاد و خاطرهٔ آنان که پیمایش کردند و بازنگشتند، غمگینم می‌کند.یاد جان‌باختگان غار پراو، زنده‌یادان ویکتوریا کیانی‌راد، امیر احمدی، پدرام بوچانی، سعید امینی و خلیل عبدنکویی را گرامی می‌دارم.غار پراو، غاری است عمیق، دشوار و اسرارآمیز که در اعماق خود رازها و رمزهای پنهانی دارد، با چاه‌های فراوان و طولانی، تالارهای یخی، دهلیزها، استلگمیت، قندیل، تالارهایی همچون عروس، هوای بسیار سرد و صخره های گِلی و صعب‌العبور که به «اورست غارهای جهان» مشهور است.حسم را از غار می‌گیرم و قله مرا فرامی‌خواند:قله‌ام، ارتفاع ۳۴۵۰ متر. چند قطعه عکس می‌گیرم. هنگام فرود، باد ملایمی همراه با نسیمی که از دهانهٔ غار پراو به سوی قله می‌آید، بوی «ریاحین» خوش دره‌ها را برایم تداعی می‌کند. پیروزی‌ها و حماسه‌های آنان که با عشق به ژرفای غار نفوذ کردند و راه را برای عاشقان غار هموار ساختند.یاد ماجراجویان و جانباختگان غار پراو را گرامی می‌دارم. ناگهان هوا فعال می‌شود و ابر و مه از شیب «چورینه» رو به بالا می‌آیند و ارتفاعات پراو را دربر می‌گیرند و من، با تمام لذت، بر فراز ابرها، فرود را در پیش می‌گیرم.✍ #محمد_امجدیان کانال کوه و واژه، کانون فرهیختگان کوهستان🆔 @Kooh_O_Vaje