#بداهه_نویسی_امشب_من احتمالا نیمه شب که بیدار می شوی، نوشته ای را خواهی خواند که همه ی تلاش من برای آرام کردن تو بوده است.‌ و احتمالا من به مقصودم خواهم رسید، و شاید هم نه. اما این دلیل نمی شود که از نوشتن منصرف شوم. بگذار از جایی شروع کنم که تو روزت را به پایان بردی. درست پیش از آنکه پلک هایت سنگین شوند، و بالش ات به گرمای گیسوانت عادت کند. امروز روز سختی بود. همه کارهایت انجام شد، جز یک چیز. و همان یک چیز، تو را تا بسته شدن چشمهایت رها نکرده و نمی کند. البته بالش ات خبر دارد که چه در سر داری. او می داند چه خیالاتی عجیب و غریب، و چه آرزوهای دورمانده از دست، ذهن تو را مشغول کرده اند. اما هر صبح زود که بیدار می شوی، از یاد می بردشان. درست مثل ماهی ها، که حافظه ای کوتاه مدت دارند. اما تو چه؟ تو که ماهی نیستی. تو نمی توانی این اندازه فراموشکار باشی. نمی توانی بی خیال از کنار محدودیت های زندگی به راحتی گذر کنی. مثل این می ماند که کوله ات را ببندی و به کوه بزنی. و در مسیر پیمایش، چیزهای متفاوت ببینی. آنقدر متفاوت که نشود فراموش کرد. و برگردی و بخاطر نیاوری که کجا بوده ای. اما مسئله اینجاست، چرا شب ها که می خواهی بخوابی، همه فکرهای دنیا می آیند توی سرت؟ چون در طول روز به اندازه کافی مخ ات را نخورده اند، لاکردارها شب هم رهایت نمی کنند. و متاسفانه بالش ات بی خیال تر از آن است که دردی از تو درمان کند. چون فراموشکارترین همدم شبانه های توست. و تنها حافظه ی مکتوب بر تنه فراموشکارش، ردّ اشک های بی صدای توست. می دانم که امروز به شدت احساس تنهایی کردی. آدم های زندگی ات هر کدام به فکر خودشان بودند. آنقدر که تو را لای درب ذهن های شلوغ شان له و داغان کردند. و تو رنجورتر از همیشه، با لبخندی خسته بدرقه شان کردی. اما مگر چاره دیگری هم وجود داشت؟ این، سهم تو از بودن با آنهاست. آنهایی که تو را کمتر می بینند، اما بیشترین چیزها را از تو می خواهند. این خاصیت آدمهایی مثل توست. آدمهایی که ژن مشترک با شمع دارند. اما ترکیبات شان مقاوم تر از جانمایه ی شمع هاست. آنقدر جان دارند که تا پای جان برای آدمهای زندگی شان، ادای زنده بودن دربیاورند. تو هم بشدت شبیه این مدل آدمهایی. ادعا می کنی که نیستی. اما خیلی هم هستی. در واقع خطوط روی بالش زیر سرت را که مرور کنی، درمی یابی آنقدرها هم گزافه نمی گویم. حداقل در این باره شاهدی راستگو برای حرف هایم دارم. و خوشحالم که فراموشکار است. چون اگر نبود، تو هیچ شبی را به صبح نمی رساندی. حالا که بیدار شدی، ابتدای روز است. روزی که دوباره موهایت را شانه می زنی، لباس هایت را می پوشی. ماسک خندان همیشگی را به چهره می زنی، و اولین سلام را به من خواهی گفت. به کسی که می داند فردا شب برایت از کدام اتفاق روزانه ات بنویسد. البته اگر خودش از خواب امشب تن سالم به در ببرد.... ✍ #امیرملیحی