👈 خاطره ای نه چندان دور بر آسمان ایرانا روزی بر بام دماوند، نه تابلویی بود و نه نامی بر سنگی حک شده؛ نشانی قله، همین دو گوسفند یخ‌زده بودند، دو مسافر خاموش که سال‌ها بر بلندای ایران نگهبانی می‌دادند.آن روزها، کوه بازار نبود، ویترین نبود، صحنه‌ای برای دیده شدن نبود.آدم‌ها کوله بر دوش می‌آمدند و دل بر دوش بازمی‌گشتند.به قول یکی از بزرگان کوهنوردی کسی برای پول به کوه نمی‌رفت؛ همه برای رفاقت می‌آمدند، برای مهربانی، برای آموختن درس زندگی از سنگ و برف و باد.آن زمان، کوهنوردی یک ورزش نبود، یک مرام بود؛ راهی برای ساختن انسان.کوه بلند بود، اما دل‌ها بلندتر؛ راه سخت بود، اما دست‌ها به هم نزدیک‌تر.کسی دنبال دیده شدن نبود، چرا که هر کس آمده بود خودِ گمشده‌اش را پیدا کند.و چه روزگاری بود... که شهرت در گمنامی معنا داشت، و قله را نه با عکس، که با رفاقت فتح می‌کردند.دماوند همان دماوند است، این ماییم که دلتنگ آن روزهاییم...✍️ #علی_عسگری_روزبهانیکانال کوه و واژه، کانون فرهیختگان کوهستان🆔 @Kooh_O_Vaje