👈🏿 کمدی سیاه در کوهنوردی ایرانکوه، بی خبر از همه چیز، همان جایی ایستاده که میلیون ها سال پیش ایستا

👈🏿 کمدی سیاه در کوهنوردی ایرانکوه، بی خبر از همه چیز، همان جایی ایستاده که میلیون ها سال پیش ایستاده بود. این ما هستیم که هر روز چیز تازه ای به آن نسبت می دهیم (قداست، افتخار، هویت، مدرک، رکورد و گاه حتی اخلاق.)کمدی از جایی آغاز می شود که کوهنوردی را آن قدر جدی می‌گیریم که دیگر نمی توانیم به آن بخندیم، و کمدی سیاه، آن جاست که آن چه باید مایه پرسش باشد، تبدیل به مایه افتخار می شود.در کوهنوردی ایران، گاهی مدرک از دانش مهم تر است، عنوان از توانایی، سابقه از شایستگی و تعداد صعود از کیفیت تجربه. اینجا دیگر کجاست؟الی ماشاالله دوره برگزار می کنیم تا یاد بگیریم، اما گاهی آن‌ قدر گرفتار دوره می شویم که فراموش می کنیم قرار بود چیزی یاد بگیریم تا گره گشای مشکلات باشد، نه که خود مشکل ساز. یکی نیست منصفانه بگوید: خب خروجی این همه آموزش کو؟ کجاست؟البته که آموزش امری خطیر و پشتوانه ساز است. دست همه کسانی که در این حوزه تلاش می کنند، می بوسم. اما این فارغ التحصیلان رها شده در کوهستان، رسما در حال تیشه زدن به ریشه همه چیزند. یکی نیست بپرسد: آقا، خانم، پس تو چی یاد گرفتی؟گواهینامه می‌ گیریم، قاب می کنیم، منتشر می کنیم و بعد با اعتماد به‌ نفسی که گویی کوهستان را به نام ما سند زده اند، درباره همه چیز صاحب‌نظر می شویم. یک عده را بیخود و بی جهت استاد خطاب می کنیم. بنده خدا دست چپ و راستش را نمی داند، یکهو می شود استاد!از آن طرف، اگر کسی پرسشگری کند، ممکن است خیلی زود متهم شود به بی احترامی.حالا به چه چیز؟ به کوه؟ به استاد؟ به پیشکسوت؟ به ساختار؟ به سنت؟ و هزار چیز دیگر.باور کنید کوهستان هم دارای سلسله مراتب اداری شده و برای پرسشگری باید ابتدا از حراست اندیشه مجوز گرفت! تا یک کلام می گویی، انگار به اسب شاه گفتی یابو!مشکل از جایی جدی تر می شود که حتی خودِ کوه را هم مقدس می کنیم. آقا، تقدس به کوه ندهید!کوه نه از ما تشکر می کند، نه به ما مدال می دهد و نه برای صعودمان گزارش می نویسد. کوه یک پدیده طبیعی است.‌ این انسان است که روی آن معنا می گذارد و دنبال منافع فردی و رفع و رجوع کمبودهای شخصیتی خودش است.کوه را دوست دارید؟‌ خب داشته باشید. اما آن را بهانه ای برای تعطیل کردن عقل و پرسشگری نکنید.کمدی سیاه، همین جاست. از یک سو شعار می دهیم کوه، مدرسه زندگی است، از سوی دیگر، کوچک ترین پرسش درباره شیوه اداره همین مدرسه را بر نمی تابیم. خیلی ها شده اند آقای ناظم. از آزادی و رهایی در کوهستان حرف می زنیم، اما در جمع خودمان از متفاوت فکر کردن می ترسیم. از روح کوهنوردی می گوییم، اما گاهی روحیه مان بیشتر شبیه صف اداری است: هرکس جای خودش، هرکس به اندازه عنوانش، و لطفاً سؤال اضافه ممنوع!و شاید از همه خنده دار تر آن جاست که هرچه تجهیزات حرفه‌ ای تر می شوند، رفتار بعضی ها ابتدایی تر می شود. کوله های گران، کفش های تخصصی، ساعت های هوشمند، جی پی اس و پوشاک فنی؛ اما هنوز یک سؤال ساده داریم: چرا زباله مان را بر نمی گردانیم؟این دیگر کمدی نیست، اگر دقیق تر نگاه کنیم، تراژدی ای است که با پوشش کمدی اجرا می شود. اما شاید مسئله اصلی، کمبود دانش نباشد. مسئله، ترس از فکر کردن است. البته که فکر کردن هزینه دارد. همین طور پرسیدن. مخالفت کردن که دیگر هیچ.بدبختانه در جامعه‌ عادت کرده ایم به جای اندیشیدن، تایید کنیم، و آسان تر است که همان چیزی را بگوییم که قبلاً گفته اند.این جاست که اخته گی فکری شکل می گیرد، نه لزوماً از ناتوانی در اندیشیدن، بلکه از استقبال از نپرسیدن. و چه کمدی سیاهی است جامعه ای که در آن، پرسشگر دردسرسازتر از اشتباه‌کننده است!وقت آن رسیده کمی از قله پایین بیاییم و به خودمان نگاه کنیم. نه برای تحقیر کوهنوردی، بلکه برای نجاتش از ابتذال روزافزون در همه جوانب آن.کوه به انسان های مرید نیاز ندارد آقا! به انسان های هوشیار نیاز دارد. کوه را تقدیس نکنیم. بیندیشیم. همه بدبختی و بیچارگی انسان از مقدس شمردن چیزهایی ست که اصلا قدسی نبودند.✍🏼 امیر ملیحیهمطناب «کوه‌گرام» شوید 👇🏿© @KoohGram