👈🏿 ارزش های انسانی مان چه شد؟سال‌ ها پیش، وقتی کسی با کوله ای بر دوش راهی کوهستان می شد، مردم فقط یک ورزشکار نمی دیدند؛ انسانی را می دیدند که احترام، مسئولیت پذیری، ادب و فرهنگ را با خود حمل می کند.آن روزها تجهیزات کم بود، اما رفاقت زیاد. قله ها همان قله ها بودند، اما دل ها به هم نزدیک تر بود.کسی برای دیده شدن صعود نمی کرد؛ برای بهتر شدن صعود می کرد. امروز اما تجهیزات مان کامل تر شده، ولی گاهی چیزی کم رنگ شده که از هر وسیله ای ارزشمند تر بود؛ اخلاق.زباله در طبیعت، بی احترامی به همنوردان، رقابت های بی معنا، خودنمایی و حتی توهین به امدادگرانی که برای نجات جان دیگران از جان خود مایه می گذارند، زخم هایی است که بر پیکر کوهنوردی نشسته است.و هر بار که چنین صحنه ای را می بینم، فقط یک سؤال در ذهنم تکرار می شود: ما چه شدیم که کوه ها همان کوه ها ماندند، اما بعضی از ما دیگر شبیه کوهنوردان قدیمی نیستیم؟شاید وقت آن رسیده که به جای فتح قله های بلندتر، دوباره به فتح ارزش هایی فکر کنیم که روزگاری بزرگ ترین افتخار جامعه کوهنوردی بود.زیرا در نهایت، مردم هیچ گاه به خاطر نمی آورند که چند قله صعود کرده ایم، اما همیشه به یاد خواهند داشت که در کوهستان، چگونه انسان بودیم.✍🏼 علی عسگری روزبهانیهمطناب «کوه‌گرام» شوید 👇🏿© @KoohGram