"مه‌ تاب "آنگاه که خورشید، نخستین پرتوهای زرینش را بر شانه‌های مه گرفته‌ات می‌نشاند، سکوت دیرینه‌ات به آوازِ روشنایی بدل می‌شود.در تند بادِ حادثه‌ها، از حافظه‌ی شلوغ روزگار فاصله می‌گیریم و سایه‌به‌سایه ساده زیستی، قدم در پاکوب‌های سکوت‌آغشته‌ات می‌گذاریم؛ همان راه‌های باریکی که به صد اکرام و اختیار، رهسپار صبحی می‌شوند که نام زندگی از لبان نسیمش می‌چکد.صبحی پرنوا از سمفونیِ پنهانِ بال گشودگانِ سحر، میانِ یال‌های پیچیده در حریرِ مه و شیروانی‌هایِ سنگیِ تن‌شسته از باران؛ دور از غبارِ غم‌پرستانِ غمبرک‌زده، از میان سبزه‌قبابانِ دامنه‌ها بال می‌گشاییم و شناور در خاطر و قرارِ دل‌های بی‌قرار، می‌آییم تا در قابِ یادگاریِ ماندگارانِ راه و معنا جاودانه بمانیم ..‌شکوهِ تراش‌خورده‌ی زمان؛ هر چینِ دامنه‌ات حکایتی از گذر فصل‌هاست و هر سکوتِ ژرفت، نجواهای پنهانِ زمان...گویی دست طبیعت، سالیان دراز  تراشِ صبورانه‌ات را به کمال رسانده و از دلِ سنگ و سکوت، الماسی از معنا آفریده است...در گذرِ ایام، از هیاهوی واژه‌های بی‌ریشه و سایه‌‌های زودگذرِ زمانه عبور می‌کنیم؛ چرا که در ژرفای استواری تو، پیوندی ژرف و دیرپا یافته‌ایم؛ همان اصالتی که نه در غوغای روزگار، بلکه در سکوتِ باشکوهِ یال‌ها و در حافظه فصل‌ها معنا می‌یابد.در پی رونمایی از زرینه‌ترین پرتوهای آفتاب بر لحظه‌های سوت‌وکور سایه‌افکنده بر پاکوب‌ها، هم پرواز با رازقی‌ها، خوشه‌خوشه عشق می‌چینیم؛ همان گونه که روزگاری دلِ فرهاد در سینه‌ی سنگ‌ها، حکایتِ ماندگاری عشق را به یادگار گذاشت و شیرین، در آیینه زمان، روایتِ شکوه و شکیبایی شد...تا در زمره‌ی ماندگارانِ راه و معنا جای گیریم؛ آنجا که عشق، از کرانه‌های خیال فراتر می‌رود و در ژرفای هستی، جاودانه می‌ماند..✍ناهید امیریکانال فراتر از یال