طهرونفروغ برف را که دید، دست راستش را از پنجرهٔ اتاقش بیرون آورد تا باورش شود.برف، هم‌بازیِ دوران کو

طهرونفروغ برف را که دید، دست راستش را از پنجرهٔ اتاقش بیرون آورد تا باورش شود.برف، هم‌بازیِ دوران کودکی‌اش بود که حالا دیگر هر دو بزرگ شده بودند. فروغ چند ماهی بود که چهل‌وپنج‌سالگی‌اش را نفس می‌کشید و برف هم هم‌سن‌وسال او و کمی خسته‌تر به نظر می‌رسید. بعد از آلودگی تهران، یک لایه برف روی آسفالتِ کوچه، سر و کلهٔ خانه‌ها و تنهٔ درخت‌ها، همیشه یک فنجان چای داغِ خاطرات تلخ و شیرینِ یک دهه را به پشت پنجره فریاد می‌کرد.آن زمان‌ها، دههٔ شصت، فروغ کودکِ پنج‌ساله‌ای بود که از جنگ می‌ترسید؛از این‌که به‌جای برف، گلوله ببارد؛از این‌که پیت‌های خیارشور حاج‌احمد تیر بخورد و دیگر نتواند با دَمی‌پلوهای مامان‌پز، خیارشورهای زنِ کدبانوی حاج‌احمد را بخورد؛از این‌که لی‌لی‌ای که ندا با گچِ مدرسه، روبه‌روی کوچهٔ دومِ نزدیک خانهٔ تاج‌الدینی کشیده بود، با خونِ پسرِ سومِ آقارضا ــ که پشت لبش کرک داشت ــ پاک بشود؛و «از این‌که»های ترسناکِ زیاد بودند.«دیدی؟! وقتی امیر گلوله‌برف رو زد توی دماغم، هُل شد… دیدی؟! به تته‌پته افتاده بود بیچاره. همون لحظه بود که من عاشقش شدم.»صدای آرام و باردارِ الهام، دوستِ قدیمی فروغ، که با چه ذوقی خاطراتِ عاشقانه و برفی‌اش را تعریف می‌کرد، از پشت پنجره هنوز سیاه‌وسفید دیده می‌شد.برفِ پشت پنجره، روی پای زمین آرام می‌گرفت.سرِ داغِ فروغ روی پای مادرش بود.«برام قصه بگو… قصهٔ خاله‌سوسکه، مامان! صَدام از سوسک می‌ترسه؟!»فروغ هذیان می‌گفت و مادرش لعنت می‌فرستاد و دستمالِ خیس را روی پیشانیِ بلندِ دخترش می‌گذاشت.بعد از آن‌همه خاموشیِ آسمانِ تهران، برف وسوسه‌انگیز بود؛وسوسهٔ دوباره کودک‌شدن، گلوله‌برف را محکم به پشت یا اشتباهی به صورت زدن.فروغ چای داغ را مثل کودکی‌اش این‌بار هم ناتمام رها کرد.«کجا ایشالا؟ دختر، صبحونه‌ت رو کامل نخوردی!»صدای پیرِ مادربزرگش را به یاد می‌آورد.فروغِ چهل‌وپنج‌ساله، تنهایی بیرون زد؛ فقط کمی لباس گرم و یک پالتوی قهوه‌ای همراهش بودند.هوا بوی آش‌رشتهٔ عمهٔ خدابیامرز را می‌داد و بوی هیزمی که از دست و صورت بالا می‌رفت.صدای خنده‌های قدیمی از ذهنش سُر می‌خورد و احوال‌پرسیِ همسایه‌های دههٔ کودکی، چشم‌هایش را به خواهش می‌انداخت.دلش همهٔ این یادها را خواست.«چرا مردم، مردمِ دههٔ شصت دیگه نیستن؟»این را فروغ به گلوله‌برف گفت و محکم به دیوارِ مدرسهٔ پسرانه ــ که مجازی شده بود ــ زد و فرار کرد.مدرسه و جیغِ بچه‌هایش در سکوتی ناخواسته خفه شده بودند.سرما از بغلِ گوشِ فروغ می‌گذشت و به دورِ سر و ساقِ پاهایش می‌چرخید، اما دست‌هایش را پیدا نمی‌کرد.دست‌ها در جیبِ پالتو، با یادِ دست‌های پیرِ پدرش، جایشان امن بود.پدر جانِ کارکردن نداشت و فروغ چند سالی بود که نان می‌آورد، اما چند هفته‌ای بود که به‌خاطر آلودگیِ قلب‌ها، کار تعطیل شده بود.سردیِ نگاه‌ها و بی‌تحرکیِ کوچه و خیابان‌ها دوباره فروغ را خاموش کرد و او را به پشتِ پنجرهٔ بستهٔ اتاقش کشاند.پرده را روی تهرانِ یخ‌زده ، نصف و نيمه کشید.«کاش می‌شد تهرون رو برگردونیم… می‌گن اون‌روی طهرون بهتره.»گویندهٔ این جمله را فروغ نتوانست تشخیص بدهد، ولی صدا شبیهِ قارقارِ کلاغِ سیاه، صاحبِ درختِ سروِ قدیمیِ خانهٔ روبه‌رویی بود.فروغ شانه‌های لاغرش را بالا انداخت و با آهی غلیظ پایین‌شان آورد.چای سرد و نصف‌ونیمه را از لبهٔ پنجره تلخ سر کشید، بعد تا ته کشید، خاموش کرد و منگ خوابید.پردهٔ کشیده‌شده، چراغِ خاموش و خوابِ فروغ،صحنهٔ آخرى بود که هر شب تکرار می‌شد…#ليلا_محمودى@korsiii