ماشاءاللهچند روزی بود که حاج‌رضا پشت کرده بود به دیواری که برای عید نوروز سپرده بود اوس‌لطیف با رنگ سفیدِ روغنی رنگش بزند؛ پشت به همان دیوارِ سفیدِ روغنی که چهل سال طاقچه و ساعت و آینه و قرآن را در دل خود جا داده بود و چند سالی هم تلویزیونی پایینِ پایش داشت؛ تلویزیونی که اگر تکانش می‌دادند، نهایت یک سریال یا دو فیلم خوب هم پخش می‌کرد و خبرهای زیادی از آن بیرون می‌ریخت.تخمهٔ آفتابگردان هم کم نخورده بود آن دیوار؛ زن و شوهری را از سفیدیِ خودش مهمان‌دوست‌تر کرده بود.اما مهمانی‌ها چه زود تمام شدند.حاج‌رضا، پشت به دیوار و محتویاتش، رو به پنجره‌ای باز آه می‌کشید. همسایه‌ها می‌گفتند ــ شنیده بودند، شاید هم دیده بودند ــ که آهِ او از آن‌سوی پنجره، از آن‌سوی شاخه‌ها و حتی دورتر، تا جایی که صدای موشک می‌آمد، رفته است؛ اما صدای انفجارش را کسی نشنیده. می‌گفتند آهش قورت داده می‌شود.حاج‌رضا جوان نبود؛ ماشاءالله سن‌وسالی از او گذشته بود. راحت می‌توانست گریه کند، که می‌کرد. اما چند روزی بود پشت به دیوارِ سفیدِ روغنی و رو به پنجرهٔ باز آه می‌کشید و چیزی را مدام فرو می‌داد:«اگر جنگ تن‌به‌تن بشود، تنِ من هم تن می‌شود؟»عیالِ حاج‌رضا چایِ یک ساعت پیش را با نگرانی هورت کشید.«چشم‌های حاجی دیگر چشم نمی‌شود؛ دشمن را نمی‌بیند. خدایا، چشمِ ضعیف را معاف کن.»این را در دلش گفت. حرف‌های زیادی در دل داشت، اما بلند گفت:ـ حاجی! جنگ مال جووناست. جبهه رو که گذروندی. الان نه چشم داری نه چشم! به زور و منتِ عینک یه کم می‌بینی. راستی، خداوکیلی منو خوب می‌بینی، حاجی؟این سؤال را ساعت ده شب، هم‌زمان با فعال شدن پدافندها، از حاجی پرسید.بیست دقیقه پدافند می‌نواخت.توی آن موسیقی، حاجی خیره به چشم‌های قدیمیِ عیالش، آرام زمزمه می‌کرد:«سبحان‌الله… الله‌اکبر… ماشاءالله…#لی_لا@korsiii