«اگه پونصد سال دیگه‌م عمر کنم، کلید خونه‌م همون کلیدِ رشید و مردونه‌ی شماس حاج‌اكبر آقا.»آرام به قاب خفته روى ديوار گفت و برای چند ثانیه به یک جای آشنای کمی دور و خیلی نزدیک، همان چند سانتی‌متر کنار چهارپایهٔ سماور برنجی که همیشه تاجِ قوری سفیدِ گل‌گلی روی سرش بود، گره خورد؛ گره کوری که یا با صدای نوکِ کلیدِ ظریف و زنانهٔ اکرم‌خانم به شیشهٔ پنجرهٔ اتاق پشتی باز می‌شد، یا با صدای توپ پسرهای کوچه به درِ پنجاه‌ساله، یا با صدای افتادن یکی از گلدان‌های آب‌دیدهٔ حیاطش.«بذار چای رو بریزم، میام توپ رو می‌دم.»صدای مایل به خاموشیِ خانم‌جان را بچه‌ها نمی‌شنیدند، ولی مثل همیشه پشت در هميشه قفل، صبر می‌کردند.قوری را برداشت. از سرِ سماور بخار بلند شد و لیوان پر شد از خاطره‌ هاى خوشرنگ و دم كشيده.تا آستانه رفت، برگشت تا کلیدِ در را از زیر تورِ تمیز روی طاقچه بردارد؛  كه البته نبود.«کجا گذاشتمش؟ بچه‌ها، کلید نیس.»باز بچه‌ها نشنیدند، ولی پشت در صبر می‌کردند.جایی برای گشتن نبود؛ چون کلید جایی نمی‌رفت، مگر زیر تورِ شصت‌ساله؛ کارش فقط همین بود.رفت توی حیاط.«یکی از شما می‌تونه از دیوار بپره توی حیاط؟ کلید نيس انگارى گم شده.»پسر اکرم‌خانم پرید و توپ را برداشت، پرت كرد توى كوچه  و سلام داد و از دیوار رفت بالا.از آن بالا گفت:«خانم‌جان، کلیدساز بیارم؟»خانم‌جان برای چند ثانیه یک عمرش را داخل حیاط مرور کرد.«کلید نو؟»با نگاهِ خاطره‌صفت به درِ حیاط قفل شد.«این کلید عتیقه‌س، می‌گن سازنده‌ش مرده، خدا رحمتش کنه… کلید عوض بشه، قفل درم باید عوض بشه. قفل در عوض شه، اين در با همه چوب خطاش بايد عوض بشه. در عوض شه، حیاط و خونه و خاطره همگى نابود می‌شن.»خانم‌جان دو قدمِ دلانه سمت در رفت:«همین خونهٔ خودتون. مگه از در شروع نشد؟! چهارطبقه نشد؟ از اون به بعد، خاطره‌های مامان اکرمِ تو آلاخون‌والاخون شدن؛ والا من بیشتر خاطره‌هاشو یادش می‌ندازم و سر جاشون می‌شونم.»باز دولا‌دولا، دلانه برگشت سمت حوضچه ، يكى از گلدان ها فقط تَرك خورده بود.«کلید نمی‌خوام. هرکی دلتنگم باشه، از دیوارم می‌پره، منم که جز خاطره جایی ندارم برم. یه پنجره هست، کارمو راه می‌ندازه. اصلاً كليد نو مى خوام چكار، خودم کلیدم…»#لی_لا @korsiii