از ريشه خراب استتمام صورت زخمی پنجره را ضربدرى چسب می‌زنم؛ مشت بی‌هوا دردناک است.کمر پرده را محکم می‌بندم، وارد می‌شود. امروز هم به دل نمی‌نشینند باد و باران و آفتاب؛ اصلاً اعتدال و انحراف بهار را نمی‌فهمم.روی صندلی چوبیِ پاکوتاهِ روبه‌روی پنجره می‌نشینم. قرار نبود بنشینم. قرار چیز دیگری بود. کنسل شد.درخت روبه‌رو با باد بهاری سر و كله می‌زند. آفتاب، کله‌ی درخت کناری را بی‌موقع سوزانده است. صدای گنجشک‌ها و کلاغ‌ها ، موتور و ماشین‌ها با عروس هلندیِ همسایه‌ی طبقه‌ی بالا قاطی می‌شود. معمولاً فرار می‌کنم؛ امروز نشسته‌ام.به تابلوی استرنجر تینگز زل زده‌ام. بالایش عکس بازیگرهاست. کنار تابلو، روی لبه‌ی باریک زیر پنجره، گلدان سبز کوچکی نشسته است. ریشه‌هایش مرا می‌ترسانند؛ ریشه‌هایی غریب اما آشنا. انگار پیش‌تر جایی در همان سریال دیده باشمشان.حواسم را پرت لبخندهای زورکی اِل و استیو و ترس‌های راستکی نانسی و مایک می‌کنم.ترک دیوارِ زیر گلدان بیشتر شده است. این از نشتی آب نیست. من مطمئنم.ریشه‌ها مسلح هستند.صدای ویولن از انتهای کوچه مرا از ریشه به آسمان می‌برد.«برای خدا بذارین بنان به جای همه‌ی تِرك‌های جهان بخونه.»اين را بلند و محکم می‌گویم.بنان می‌خواند. نوازنده می‌نوازد تا نیمه‌ی کوچه. نیمه‌ی دیگر را پول می‌گیرد، تشکر می‌کند و می‌رود؛ تا بنانی دیگر.سرم تیر می‌کشد.این دیوار از ریشه خراب است.ترک‌ها زیادتر می‌شوند. میخکوب شده‌ام. فقط چشم‌هایم حرکت می‌کنند.صدای پا از توی دیوارِ سمت راست پنجره می‌آید.تابلوی قرمزی که روزی خودش به صاحبش اجازه‌ی شکستن شیشه‌اش را داده بود، روی دیوار با من با كد مورس حرف می‌زند:“Don’t worry, I’m OK. I have God.”خيالم راحت مى شود، دیوار و پنجره و ریشه را با خدا تنها می‌گذارم.بی‌سیم و قطب‌نما و چراغ‌قوه را از داخل تابلو برمی‌دارم و آرام از اتاق خارج می‌شوم.#ليلا_محمودى@korsiii