🌎 امنیت نظام سلامت یا امنیتِ باندهای قدرت !🌑 جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و روزنامه نگار 🌐 دیوان محا

🌎 امنیت نظام سلامت یا امنیتِ باندهای قدرت !🌑 جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و روزنامه نگار 🌐 دیوان محاسبات به میزان پرداخت‌های وزارت بهداشت دسترسی ندارد و نمی داند این واریزی ها چگونه و بر چه اساسی پرداخت می شود. با وجود بودجه‌های هنگفت که به وزارت بهداشت سرازیر می شود ؛ اما مردم خدمات مناسب دریافت نمی‌کنند و مشکلات پرستاری هم همان‌ طور که می بینیم دارد روز به روز برای پرسنل بدتر می شود.‌ علت اصلی هم نبود شفافیت در پرداخت‌ها و عملکردهاست که از دههٔ ۷۰ به‌ بعد با قفل های امنیتی متعدد و محصور شده از دسترس دیوان محاسبات و سازمان‌های نظارتی به کل خارج شده است. در کشورهای توسعه‌ یافته و مدرن ؛ شفافیت در پرداخت‌ها و عملکرد گروه‌های درمانی ؛ یکی از شاخص‌های اصلی حکمرانی ست. در مقابل اما در وزارت بهداشتِ این کشور که ادعای عدالت خواهی دارد ؛ چنین شفافیتی وجود ندارد و این عدم شفافیت ؛ ریشهٔ اصلی ناکارآمدی و نارضایتی در نظام سلامت است.🌐 محمد شریفی مقدم ؛ دبیر کل خانه پرستار این بار نیز پرده های واقعیت را کنار زده و صریح و بی‌ پرده اعلام کرده که وزارت بهداشت با قفل های امنیتی ؛ دیوان محاسبات را پشت درهای خود معطل گذاشته تا کار نظارت و حسابرسی بایکوت شود و عملا سیستم بده و بستان ها همچنان پنهان بماند. آنچه امروز در وزارت بهداشت می‌گذرد ؛ مدیریت بودجه نیست که یک شعبده‌ بازی تاریک با پول های درشت است که از کیسه‌ی ملت برداشته و در چاهِ دهان گشاد ناکارآمدی ها ریخته می شود. وقتی دستگاهی با وظیفه ذاتیِ حسابرسی بر تمام امور مالی می‌گوید به پرداخت‌های یک وزارتخانه دسترسی ندارد ؛ یعنی عملاً آن دستگاهِ نظارتی مضحکه شده است. دیوان محاسبات اگر نمی‌تواند وارد حریم مالیِ وزارت بهداشت شود پس بگوید دقیقاً چه کاره است؟ در حال تماشایِ فروپاشیِ نظام سلامت است؟ یا نقشِ دکور برای مشروعیت دادن به بودجه‌هایی را بازی می‌کند که هیچ‌ کس نمی‌داند کجا خرج می‌شوند؟ وقتی مرجعِ قانونیِ حسابرسی، نامحرم تلقی می‌شود ؛ یعنی وزارت بهداشت دیگر وزارت خانه نیست یک دولتِ خود خوانده در دلِ ساختار حاکمیت است که برای خودش قانون می‌بافد و برای خودش می‌برد و می‌دوزد. 🌐 از دهه ۷۰ تا امروز ؛ هر گاه صحبت از شفافیتِ ریالی شده حضرات به حریم امنیتی پناه برده‌اند. کدام امنیت؟ امنیتِ نظامِ درمان ؛ یا امنیتِ باندهایِ ذی‌ نفع که در هزارتویِ پرداخت‌ هایِ غیر شفاف ، جیب‌ هایشان را پر می‌کنند؟ این‌ که بگوییم هزینه‌های وزارت بهداشت امنیتی ست ؛ بزرگ‌ ترین توهین به شعورِ ملت است. مگر جراحی و دارویِ مردم اسرارِ نظامی ست که باید با قفل های درشت از چشمِ ناظران پنهان بماند؟ البته که این قفل‌ها نه برای محافظت از نظام سلامت  که دقیقا برای حصارکشیِ دزدان تعبیه شده است. آنها می‌خواهند در حیاط خلوتِ تاریکِ خودشان ؛ بدون مزاحمتِ هیچ بازرس و حسابرسی ؛ با خونِ مردم کاسبی کنند. در حالی که بدنه کارشناسی و پرستارانِ این مملکت در زیر بارِ فشارِ معیشت و اضافه‌ کارِ اجباریِ استثماری کمر خم کرده‌اند ؛ بودجه‌هایِ میلیاردی وارد این وزارتخانه می‌شود و در سیاه‌ چاله‌یِ عدم شفافیت ناپدید می‌گردد. چرا نباید بدانیم حقوق‌هایِ نجومی در لایه‌هایِ مدیریتیِ این وزارتخانه چگونه توزیع می‌شود؟ چرا وقتی خانه پرستار فریاد می‌زند که شفافیت وجود ندارد ؛ مدعی‌ العموم به جایِ برخورد با متخلفانِ وزارت بهداشت خود را به خواب زده و در سکوتِ مطلق فرو می‌رود؟ ما در مرحله‌یِ مطالبه نیستیم که ما در مرحله‌یِ هشداریم. وزارت بهداشتی که از نظارت می‌ترسد ؛  وزارتِ بیماران نیست که وزارتِ پیمانکاران و ذی‌ نفعانِ پشتِ‌ پرده است.https://t.me/hichjbb