🌎 رازهای سر به مهر در وزارت بهداشت ! 🌑 جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و روزنامه نگار 🌐 تمرکز قدرت در و

🌎 رازهای سر به مهر در وزارت بهداشت ! 🌑 جعفر بخشی بی نیاز نویسنده و روزنامه نگار 🌐 تمرکز قدرت در وزارت بهداشت در دست گروه خاص است که معمولاً جراحان و متخصصان هستند‌. کسانی که هم تصمیم‌ گیرند ؛ هم تصمیم‌ ساز، هم ناظر و هم قانون‌ گذار. کسانی که در حد مجلس اند. خب این تمرکز باعث می‌شود تصمیمات به نفع همان گروه باشد و منفعت ثانویه ایجاد کند. نمونهٔ بارز آن یک متخصص بیهوشی ست که معاون وزارت خانه می‌شود. کارانهٔ بیهوشی را در شورای عالی بیمه بالا می‌برد ؛ یا چشم‌ پزشک و جراح نیز همین کار را در زمان خود انجام می‌دهند. این افراد در تمام لایه‌های حاکمیت مثل مجلس ؛ شورای بیمه ؛ وزارتخانه و بیمارستان‌ها الا ماشاءالله نفوذ دارند و شفافیتی در این سیستم هم متاسفانه وجود ندارد. مابقی دست شان خالی ست ولی اینها به قدر کفایت از خزانه بر می دارند. و این است همان عدالتی که دائم آقایان از آن در کشور دم می زنند. 🌐 در حالی که ادعای عدالت و خدمت به مردم سنگ بنای هر نظام درمانی سالم است دیگر بار قفل سکوت محمد شریفی‌ مقدم ؛ دبیر کل خانه پرستار ایران شکسته و پرده از واقعیتی تلخ و دیرینه در وزارت بهداشت برداشته است. این که تمرکز بی‌ چون و چرای قدرت در دستان گروهی خاص است که عموماً جراحان و متخصصان را شامل می‌شود. شریفی‌ مقدم به درستی اشاره می‌کند که این چرخه ی معیوب ؛ چگونه خود را بازتولید می‌کند. انتصاب یک متخصص بیهوشی به معاونت وزارت و متعاقب آن افزایش کارانه ی بیهوشی در شورای عالی بیمه ؛ تنها یکی از نمونه‌های بارز این تسلط بلامنازع است. چشم‌ پزشکان و جراحان نیز در زمان خود ؛ با بهره‌گیری از همین اهرم‌های قدرت ؛ منافع تخصصی خود را تضمین کرده‌اند. اینان در تمامی لایه‌های حاکمیتی از مجلس شورای اسلامی و شورای عالی بیمه گرفته تا خود وزارتخانه و بیمارستان‌ها حضوری پر رنگ و تاثیر گذار دارند در حالی که هیچ سازوکار شفافی برای نظارت بر عملکردشان وجود ندارد. سوال این است که نتیجه این تسلط بلامنازع چیست؟ 🌐 پاسخ دست خالی ماندن مابقی جامعه درمانی و اقشار آسیب‌ پذیر جامعه و برداشت‌های کلان از سفره بیت‌المال توسط این گروه خاص است. این همان عدالتی ست که مدافعان سیستم پیوسته از آن دم می‌زنند. عدالتی وارونه که در آن دسترسی به منابع و امکانات نه بر اساس نیاز و شایستگی ؛ بلکه بر مدار نفوذ و تعلق به گروهی خاص تعریف می‌شود. این وضعیت البته زمانی توجیه داشت اما حالا دیگر نه‌‌. جامعه پرستاری ؛ ماماها ؛ نیروهای بهداشتی و درمانی و صد البته مردم ؛ شاهد این تبعیض آشکارند. سوال اساسی اینجاست که تا کی باید شاهد این رانت‌ خواری سازمان‌ یافته در قلب سیستم بهداشت و درمان کشور باشیم؟ آیا زمان آن نرسیده که با شفاف‌ سازی کامل فرآیندهای تصمیم‌ گیری ؛ نظارت بی‌ طرفانه و بازنگری در ساختارهای قدرت ؛ گامی اساسی در جهت استقرار عدالت واقعی در این حوزه حیاتی برداریم؟ بی‌شک ؛ منافع ملی و سلامت همگانی بیش از هر مصلحت گروهی باید در اولویت قرار گیرد. اگر دیگران بگذارند و عدالت را چنین بیرحمانه سلاخی نکنند‌.https://t.me/hichjbb