🌎 سقوطِ آزادِ عدالت در نظام سلامت ! 🌑 جعفر بخشی بی نیازنویسنده و روزنامه نگار 🌐 این بار هم همانند گذشته دبیر کل خانه پرستار ایران با شجاعتی ستودنی و بیانی صریح ؛ پرده از روی یک تناقض مضحک و در عین حال تراژیک برداشته و پته ی برخی ها را روی آب ریخته است. یک افشاگری بی سابقه که می تواند زنگ خطری باشد تا خوابِ خوشِ مدیرانِ متوهم در وزارت بهداشت را آشفته کند. پرسشِ اگر کمبود پرستار داریم ؛ پس این ۶۰ تا ۷۰ هزار پرستار خانه‌ نشین کجا هستند تنها یک پرسش ساده نیست که بیانیه ای ست علیه سوء مدیریت سازمان‌ یافته در وزارت بهداشت و درمان کشور‌. اینکه آقای وزیر بهداشت با افتخار از افزایش اضافه کار از ۲۵ هزار تومان به ۹۰ هزار تومان آن هم در این وانفسای تورم و گرانی سخن می‌گوید ؛ دقیقاً مصداق بارز نمک پاشیدن بر زخم است. کدام منطقِ اقتصادی و کدام انصافِ مدیریتی اجازه می‌دهد که سختیِ جان‌ فرسای پرستاری در خط مقدمِ درمان ؛ با چنین ارقام تحقیر آمیزی سنجیده شود؟ این اعداد ؛ نه برای بهبود معیشت که دقیقا تعیین شده برای استهزای شأنِ حرفه‌ایِ پرستاران. 🌐 وقتی دبیر کل خانه پرستار ۴۱ دقیقه از زمان خود را صرف افشای حقایق در فضای مجازی می‌کند ؛ او از زبانِ دردمندِ جامعه‌ای حرف می‌زند که ستون‌ های نظام سلامت بر شانه‌های آن‌ها استوار است. شما در این ۴۱ دقیقه گفتگوی بی پرده با یک لیست بلند بالا از نابرابری مواجهید. از نجومی‌ بگیرانی که پشتِ میزهایِ ریاست یا در اتاق‌های عملِ خصوصی با پدیده‌ی شوم زیر میزی ؛ مبالغ کلان به جیب می‌زنند‌ تا پرستارانی که برای تأمین معیشت حداقلی‌ شان باید راهی جاده‌های مهاجرت یا خانه‌ نشینی اجباری شوند. همان‌ طور که دکتر خالد بیت‌ سعید ؛ رئیس خانه پرستار خوزستان در جای دیگری اشاره کرده که مسئله فقط معوقات نیست ؛ مسئله اصلی تبعیض و نابرابری در نظام پرداخت است‌. وقتی تناسبی میان تخصص ؛ ریسک شغلی و دریافتی وجود ندارد یعنی این سیستم نه تنها بیمار که عمدی در حال فروپاشی ست. شما با سیاست‌های غلط خود انگیزه را از خط مقدمِ سلامت کنار گذاشته اید و حالا نگرانِ آینده‌ی سلامت مردم هستید؟ تناقضی بزرگ‌تر از این آیا سراغ دارید؟ جامعه پرستاری از وزیر بهداشت و متولیان امر امتیاز ویژه که نمی‌خواهد ؛ عدالت می‌خواهد. آن‌ها نمی‌خواهند با واژه‌های فریبنده‌ای مثل ظرفیت استخدامی و افزایش تعرفه فریب بخورند.🌐 آن‌ها به شفافیت مالی نیاز دارند. چرا در وزارت بهداشت پولِ مردم و بیت‌المال باید در چاهِ ویلِ بی‌ شفافیتیِ پرداختی‌ها گم شود، اما برای نیروی انسانیِ متخصص بودجه نباشد‌. سکوت در برابر این وضعیت ؛ همدستی با کسانی ست که سلامت عمومی مردم را به گروگان گرفته‌اند. از مدعی‌ العموم انتظار می‌رود بیش از این در خوابِ غفلت نماند. دادستانی باید به این وزارتخانه‌ی عریض و طویل اما ناکارآمد ورود کند و بپرسد که چرا سرمایه‌های انسانی این مملکت را به مهاجرت وادار می‌کنید؟ چرا منافع صنفیِ گروهی خاص بر امنیت سلامت مردم اولویت یافته است؟ وضعیتِ امروز نه یک بحرانِ ناگهانی و یک شبه که نتیجه‌ی سال‌ها مدیریتِ متکبرانه ؛ غیر شفاف و کاملا تبعیض‌ آمیز است. پرستار که کالای مصرفی نیست که هر وقت خواستید با منت‌ گذاری بر سرِ افزایشِ اضافه کار او را نگه دارید. مثل این که یادتان رفته که او رکنِ اصلی حیاتِ نظامِ درمان است. به جای پشت کردن به حقیقت جرات و شهامت داشته باشید و با آن مواجه شوید. قبل از آنکه آخرین پرستارانِ متخصص نیز به خیلِ مهاجران بپیوندند فکری به حالِ این سقوطِ آزادِ عدالت در نظام سلامت بکنید. مردم ؛ چشم به راهِ پاسخی شفاف ؛ مسئولانه و عملی هستند. دورانِ توجیهاتِ تکراری و لبخندهای دیپلماتیک تمام شده. بخواهید یا نخواهید امروز وقتِ پاسخگویی ست. البته اگر پاسخی داشته باشید.https://t.me/hichjbb🆔@kparastar