‌Who is the observer? This is not deep philosophy, but just ordinary, daily life. Who is the observe

‌Who is the observer? This is not deep philosophy, but just ordinary, daily life. Who is the observer? Who is the ‘I’ that says, ‘I look’? The ‘I’ that is looking is the accumulated experiences, condemnations, observations, knowledge and so on. It is the centre, the observer. He separates himself from the thing observed, saying, ‘I am observing my fear, my guilt, my despair.’ But the observer is the observed. If he is not, he recognises his despair. I know what despair is, what loneliness is, and that memory remains. The next time it arises, I say that I see something different from me. This division between the observer and the observed creates a conflict, and then I go off on a tangent, trying to find a way to resolve it. But the fact is that the observer is the observed. This is not an intellectual concept, but a fact.Jiddu KrishnamurtiFrom Collected Works, Vol. 17ناظر کیست؟ این پرسشِ عمیقِ فلسفی نیست؛ بلکه به زندگیِ معمولی و روزمرهٔ ما مربوط است. ناظر کیست؟ این «من»ی که می‌گوید: «من نگاه می‌کنم» چیست؟ این «من»ی که نگاه می‌کند، همان انباشتِ تجربه‌ها، داوری‌ها، مشاهده‌ها، دانش و مانندِ آن‌هاست. او همان مرکز، همان ناظر است.او خود را از آنچه مشاهده می‌شود جدا می‌کند و می‌گوید: «من دارم ترسِ خودم، احساسِ گناهِ خودم، نومیدیِ خودم را مشاهده می‌کنم.»اما ناظر، همان چیزی است که مشاهده می‌شود. اگر چنین نبود، چگونه نومیدیِ خود را بازمی‌شناخت؟ من می‌دانم نومیدی چیست، تنهایی چیست، و این خاطره در ذهن باقی می‌ماند. بارِ بعد که نومیدی سر برمی‌آورد، می‌گویم: «من دارم چیزی را می‌بینم که از من جداست.»این جدایی میانِ ناظر و آنچه مشاهده می‌شود، تضاد می‌آفریند؛ و آن‌گاه ذهن به بیراهه می‌رود و می‌کوشد راهی برای حلِ این تضاد پیدا کند.اما واقعیت این است که ناظر، همان مشاهده‌شونده است. این یک مفهومِ انتزاعی یا صرفاً فکری نیست، بلکه یک واقعیتِ عینی است.جیدو کریشنامورتیاز: مجموعه آثار، جلد هفدهم@Krishnamurti