‌Freedom has no authority. It has never known authority. It is not the rejection of authority, but t

‌Freedom has no authority. It has never known authority. It is not the rejection of authority, but the non-existence of it. Both authority and law, outer and inner, are put together by thought. The outer authority, sometimes rational, sometimes irrational, has its place and its responsibility; one cannot brush it aside, and the intelligence of freedom knows its limitation and its necessity. The inner authority, which is subtler and deeper, is much more complex. Guidelines, which seem to give certainty and assurance, become a pattern, the norm, which becomes the authority. This authority may be traditional, a person, a symbol or an idea. The mind, being aware consciously or unconsciously of its own disturbance and disorder, brings about both the outer and the inner authority. A disorderly group soon finds a leader, who then directs and controls it. The reaction to this is not freedom. The understanding of the nature of this disorder and the disturbance, and the going beyond them, is freedom. The acceptance of authority is caused by disturbance and disorder. The effect is authority, and the reaction to that is to conform or to deny. This very denial assumes another form of authority. Where there is no freedom, there must be authority.Jiddu Krishnamurti From "The Whole Movement of Life Is Learning"آزادی هیچ اُتوریته‌ای ندارد. آزادی هرگز اُتوریته را نشناخته است. آزادی، ردِّ اُتوریته نیست؛ بلکه نبودِ اُتوریته است. هم اُتوریته و هم قانون، چه بیرونی و چه درونی، ساخته‌وپرداختهٔ اندیشه‌اند.اُتوریتهٔ بیرونی، گاه معقول و گاه نامعقول، جایگاه و مسئولیتِ خود را دارد؛ نمی‌توان آن را به‌سادگی کنار گذاشت. و هوشمندیِ آزادی، هم محدودیتِ آن را می‌شناسد و هم ضرورتِ آن را.امّا اُتوریتهٔ درونی، که ظریف‌تر و عمیق‌تر است، به‌مراتب پیچیده‌تر است. رهنمودها، که در آغاز به‌نظر می‌رسد یقین و اطمینان می‌بخشند، به‌تدریج به یک الگو، یک هنجار، تبدیل می‌شوند؛ و همان هنجار، اُتوریته می‌گردد. این اُتوریته ممکن است سنّت باشد، یا شخصی، یا نمادی، یا اندیشه‌ای.ذهن، چون مشعرانه یا نامشعرانه از آشفتگی و بی‌نظمیِ خود آگاه است، هم اُتوریتهٔ بیرونی را پدید می‌آورد و هم اُتوریتهٔ درونی را. گروهی آشفته، خیلی زود رهبری برای خود پیدا می‌کند؛ و آن رهبر، گروه را هدایت و کنترل می‌کند. واکنش به این، آزادی نیست.آزادی، در فهمِ ماهیتِ این بی‌نظمی و آشفتگی، و فرارفتن از آن‌هاست.پذیرشِ اُتوریته، از آشفتگی و بی‌نظمی سرچشمه می‌گیرد. پیامدِ آن، اُتوریته است؛ و واکنش نسبت به آن، یا همنوایی و تبعیت است، یا انکار. امّا همین انکار نیز خود، شکلِ دیگری از اُتوریته را به‌وجود می‌آورد.هر جا آزادی نباشد، اُتوریته ناگزیر حضور خواهد داشت.جیدو کریشنامورتیاز کتابِ «تمامِ حرکتِ زندگی، آموختن است»@Krishnamurti