‌The observer, who has come into being through various images, thinks himself permanent, and between himself and the images he has created, there is a division, a time interval. This creates conflict between himself and the images he believes are causing his troubles. Then he says, ‘I must get rid of this conflict,’ but the very desire to get rid of the conflict creates another image. Awareness of all this, which is real meditation, has revealed that there is a central image put together by all the other images, and this central image, the observer, is the censor, the experiencer, the evaluator, the judge who wants to conquer or subjugate the other images or destroy them altogether. The other images are the result of judgments, opinions and conclusions by the observer, and the observer is the result of all the other images – therefore, the observer is the observed.Jiddu Krishnamurti From "Freedom from the Known"مشاهده‌گر، که از خلالِ تصاویرِ گوناگون پدید آمده است، خود را موجودی پایدار می‌پندارد؛ و میانِ خود و تصاویرِی که آفریده است، جدایی و فاصله‌ای زمانی وجود دارد. این امر، میانِ او و تصاویرِی که می‌پندارد علتِ گرفتاری‌های او هستند، کشمکش پدید می‌آورد.سپس می‌گوید: «باید از این کشمکش رها شوم.» امّا همین میلِ رهایی از کشمکش، خود تصویری دیگر می‌آفریند.آگاهی از تمامِ این فرایند ــ که همان مراقبهٔ واقعی است ــ آشکار ساخته است که تصویری مرکزی وجود دارد که از مجموعِ همهٔ تصاویرِ دیگر شکل گرفته است. این تصویرِ مرکزی، یعنی مشاهده‌گر، همان سانسورگر، تجربه‌کننده، ارزیاب و داوری است که می‌خواهد بر تصاویرِ دیگر چیره شود، آن‌ها را به انقیادِ خود درآورد، یا به‌کلی نابودشان کند.تصاویرِ دیگر، حاصلِ داوری‌ها، عقاید و نتیجه‌گیری‌های مشاهده‌گرند؛ و خودِ مشاهده‌گر نیز حاصلِ همهٔ تصاویرِ دیگر است.بنابراین، مشاهده‌گر همان مشاهده‌شونده است.جیدو کریشنامورتیاز کتابِ «رهایی از دانستگی»@Krishnamurti