از بحرین تا دیه‌گوگارسیا و سنگاپورنیویورک‌تایمز با این مقدمه به «چالش‌های لجستیکی بزرگ» این ناوگان ا

از بحرین تا دیه‌گوگارسیا و سنگاپورنیویورک‌تایمز با این مقدمه به «چالش‌های لجستیکی بزرگ» این ناوگان اشاره کرده و نوشته است: «این شناورها هر هفته به اندازه بیش از ۴۲۰ هزار وعده غذایی و حدود ۸ میلیون گالن سوخت نیاز دارند.»طبق این گزارش، نیروی دریایی آمریکا دهه‌هاست در این منطقه فعالیت می‌کند و در سراسر غرب آسیا انبارها و مراکز تأمین تدارکات ایجاد کرده است.اما ایران در نخستین روز جنگ، یکی از پایگاه‌های حیاتی لجستیکی نیروی دریایی آمریکا در بحرین را منهدم کرد و دیگر بنادر منطقه که امکان پذیرش ناو هواپیمابر یا کشتی‌های تدارکاتی را دارند نیز در برد موشک‌ها و پهپادهای ایران قرار دارند؛ موضوعی که عملاً دسترسی به آنها را ناممکن کرده است.اکنون کشتی‌های تدارکاتی نیروی دریایی آمریکا در منطقه مجبورند برای انتقال غذا، سوخت و سایر تجهیزات به ناوهای جنگی مستقر در خلیج عمان و دریای مکران، ۲۲۰۰ مایل را تا جزیره‌ای کوچک در اقیانوس هند به نام «دیه‌گو گارسیا» طی کنند.گزینه بعدی، حرکت به سمت سنگاپور است که در فاصله ۳۷۰۰ مایلی قرار دارد؛ مسیری که کشتی‌ها را ناگزیر می‌کند از تنگه مالاکا، یکی از پرترددترین گذرگاه‌های تجاری جهان، عبور کنند.از آنجا که جنگ دسترسی به پایگاه‌های نزدیک در غرب آسیا را قطع کرده است، تنها گزینه باقی‌مانده، انجام مأموریت‌های سوخت‌رسانی و تأمین تدارکات در دریا، هر پنج یا ۶ روز یک‌بار است.نیویورک‌تایمز نوشته این فرایند، بالقوه خطرناک است و هم کشتی دریافت‌کننده و هم کشتی تدارکاتی را در معرض خطر قرار می‌دهد.مصائب تامین زنجیره تدارکاتیدر جریان این مأموریت‌ها، دو کشتی باید در کنار یکدیگر حرکت کنند و دقیقاً سرعت و مسیر یکسانی داشته باشند. در شرایطی که امواج، باد و جریان‌های دریایی وجود دارد، حفظ فاصله ایمن حدود ۱۵۰ فوت (۴۶ متر) میان دو کشتی برای ساعت‌ها کار دشواری است.ملوانان با استفاده از تفنگ، طناب‌هایی را از ناو هواپیمابر یا ناوشکن به سمت کشتی تدارکاتی شلیک می‌کنند و در نهایت دو کشتی را با کابل‌های فولادی به یکدیگر متصل می‌کنند. سپس خطوط انتقال سوخت و پالت‌های حامل تجهیزات از طریق این کابل‌ها جابه‌جا می‌شوند.هم‌زمان، بالگردها نیز تجهیزات را میان کشتی‌ها منتقل می‌کنند و پالت‌های حاوی مواد غذایی، قطعات یدکی و نامه‌های پستی را در تورهایی که در زیر آنها آویزان شده است، جابه‌جا می‌کنند.طبق این گزارش، مأموریت این ناوهای جنگی زمان‌بندی مشخصی برای پایان ندارد و آنها تنها زمانی به خانه بازمی‌گردند که رئیس‌جمهور و وزیر جنگ تصمیم بگیرند.از بحرین تا دیه‌گوگارسیا و سنگاپورنیویورک‌تایمز با این مقدمه به «چالش‌های لجستیکی بزرگ» این ناوگان اشاره کرده و نوشته است: «این شناورها هر هفته به اندازه بیش از ۴۲۰ هزار وعده غذایی و حدود ۸ میلیون گالن سوخت نیاز دارند.»طبق این گزارش، نیروی دریایی آمریکا دهه‌هاست در این منطقه فعالیت می‌کند و در سراسر غرب آسیا انبارها و مراکز تأمین تدارکات ایجاد کرده است.اما ایران در نخستین روز جنگ، یکی از پایگاه‌های حیاتی لجستیکی نیروی دریایی آمریکا در بحرین را منهدم کرد و دیگر بنادر منطقه که امکان پذیرش ناو هواپیمابر یا کشتی‌های تدارکاتی را دارند نیز در برد موشک‌ها و پهپادهای ایران قرار دارند؛ موضوعی که عملاً دسترسی به آنها را ناممکن کرده است.اکنون کشتی‌های تدارکاتی نیروی دریایی آمریکا در منطقه مجبورند برای انتقال غذا، سوخت و سایر تجهیزات به ناوهای جنگی مستقر در خلیج عمان و دریای مکران، ۲۲۰۰ مایل را تا جزیره‌ای کوچک در اقیانوس هند به نام «دیه‌گو گارسیا» طی کنند.گزینه بعدی، حرکت به سمت سنگاپور است که در فاصله ۳۷۰۰ مایلی قرار دارد؛ مسیری که کشتی‌ها را ناگزیر می‌کند از تنگه مالاکا، یکی از پرترددترین گذرگاه‌های تجاری جهان، عبور کنند.از آنجا که جنگ دسترسی به پایگاه‌های نزدیک در غرب آسیا را قطع کرده است، تنها گزینه باقی‌مانده، انجام مأموریت‌های سوخت‌رسانی و تأمین تدارکات در دریا، هر پنج یا ۶ روز یک‌بار است.نیویورک‌تایمز نوشته این فرایند، بالقوه خطرناک است و هم کشتی دریافت‌کننده و هم کشتی تدارکاتی را در معرض خطر قرار می‌دهد.مصائب تامین زنجیره تدارکاتیدر جریان این مأموریت‌ها، دو کشتی باید در کنار یکدیگر حرکت کنند و دقیقاً سرعت و مسیر یکسانی داشته باشند. در شرایطی که امواج، باد و جریان‌های دریایی وجود دارد، حفظ فاصله ایمن حدود ۱۵۰ فوت (۴۶ متر) میان دو کشتی برای ساعت‌ها کار دشواری است.ملوانان با استفاده از تفنگ، طناب‌هایی را از ناو هواپیمابر یا ناوشکن به سمت کشتی تدارکاتی شلیک می‌کنند و در نهایت دو کشتی را با کابل‌های فولادی به یکدیگر متصل می‌کنند. سپس خطوط انتقال سوخت و پالت‌های حامل تجهیزات از طریق این کابل‌ها جابه‌جا می‌شوند.هم‌زمان، بالگردها نیز تجهیزات را میان کشتی‌ها منتقل می‌کنند و پالت‌های حاوی مواد غذایی، قطعات یدکی و نامه‌های پستی را در تورهایی که در زیر آنها آویزان شده است، جابه‌جا می‌کنند.طبق این گزارش، مأموریت این ناوهای جنگی زمان‌بندی مشخصی برای پایان ندارد و آنها تنها زمانی به خانه بازمی‌گردند که رئیس‌جمهور و وزیر جنگ تصمیم بگیرند.