📜 دیگر چیزی برای گفتن در من نمانده است/کلمات از تکرارِ خود خسته شده‌اند.✍ اسماعیل شمس🔸سه ماه و یک هفته است چراغ این خانه که پناهگاه روزهای تنهایی و حلقه وصل من و خوانندگان فرهیخته و عزیزم بود، خاموش شده است. من هم مثل خیلی از اعضای کانالم سفید نبودم و حتی اگر سیم‌کارت سفید هم می‌دادند، قطعاً استفاده نمی‌کردم، چون آن را نوعی رانت و تبعیض‌آمیز می‌دانستم. به هرحال آن دوران تلخ گذشت و اینترنت برای همه برگشت. خیلی بر خودم فشار آوردم که دوباره درباره تاریخ کرد و کردستان بنویسم، اما هربار که قصد نوشتن داشتم ،حالم همچون این عبارت عربی بود: "لقد جف حبر قلمی و ذابت کلماتی" / جوهر قلمم خشکیده و کلماتم ذوب شده‌اند. "جف‌القلم" را البته من اینجا به عنوان قفل شدن قلم به کار می‌برم؛ نه در چارچوب آن روایت مشهور جبرگرایانه و در معنای کلامی آن یعنی قلم تقدیر؛ هرچند که با ورق زدن تاریخ تا به امروز شاید به این نتیجه برسیم که سرگذشت و سرنوشت ما هم به نوعی مصداق "جف القلم بما هو كائن الی یوم القیامه" باشد.🔸بگذریم، بارها سعی کردم بنویسم، اما نتوانستم. از سوی دیگر به قول صائب تبریزی: مستمع صاحب سخن را بر سر کار آورد/غنچهٔ خاموش، بلبل را به گفتار آورد؛ و گوییا که مستمعان هم چون من بودند؛ با این تفاوت که من حال گفتن و نوشتن نداشتم و آنان حوصله شنفتن و خواندن. چنین بود که هیچ کس، جز چند نفر دوست نزدیک، چه در دوران جنگ چهل روزه که در تهران بودم و چه پس از آن که اینترنت باز شد، سراغ کانال و نویسنده را نگرفت. البته چهل روز جنگ برای نسل ما که هشت سال دوران کودکی و نوجوانی خود را، درست در منطقه صفر مرزی، سپری کرده بودیم و هر روز صدای بمب و مین و موشک و گلوله، موسیقی دائمی زندگی و ذهنمان بود و بارها پرپرشدن عزیزانمان را به چشم خود دیده بودیم و طعم خانه خرابی و خانه‌به‌دوشی را چشیده بودیم، چیزی نبود، اما خُب اکنون هم جنگ بود و قواعد خاص خودش.به همه حق می‌دهم و فکر می‌کنم چه من و چه خوانندگان باوفایم که پس از سه ماه هنوز در کانال مانده‌اند، مصداق شعر"غروب" نزار قبانی هستیم که بخشهایی از آن را اینجا می‌آورم:لم يبق عندي ما أقولُتعبُ الكلام من الكلام🔸دیگر چیزی برای گفتن در من نمانده استکلمات از تکرارِ خود خسته شده‌اند…در حدقه چشمان من نخل‌ها مرده‌اندلب‌هایم چوبی شده‌اندو تو خسته‌ایو دیگر برای سینه‌، طبلِ شور و شادی زده نمی‌شود.دیگر چیزی برای گفتن ندارم…برف در باغ ما می‌بارداز احساس و عواطف ما برف می‌بارداز انگشت‌هایمان.....و در جام‌ها فرو می‌ریزددر شرابو در بسترپس جایگزین چیست؟دیگر چیزی برای گفتن نمانده است…رگ‌های شعر خشکیده‌انددوران تکرار و شور پایان یافتهو عمرِ زیبا به پایان رسیده استشعر به من خیانت کرد.دیگر هیچ شعری در بحر ساده و سبک و بلند وجود ندارد...نه ماهی مانده، نه سازی، نه سایه‌ای آرام‌بخشدیگر چیزی برای گفتن در من نمانده است…در میدان، دیگر هیچ سواری نماندهو اسبی باقی نمانده استسخن گفتن دشوار شدهو رسیدن به گنجینه‌های تو ناممکن استچیزی در دستانم نماندهپرندگانِ کودکی از دستانم گریخته‌اند.دوستانم از من فرار کرده‌اندو حافظه‌امو کاغذهایمو قلم‌هایمو سواحل و مزارع خالی شده‌اند.دیگر چیزی برای گفتن ندارم…کبوترها از پنجره‌ها گریخته‌اند..و خوشه‌ها و غنچه‌ها سفر کرده‌اندجویبارها گریسته‌اندو دشت‌ها به سوگ نشسته‌انددیگر چیزی برای گفتن نمانده است…🔸لم يبق عندي ما أقولُتعبُ الكلام من الكلام…ومات في أحداق أعيننا النخيلُشفتايَ من خشبٍووجهُكِ مرهقٌوالنهدُ ما عادت تُدَقُّ له الطبولُلم يبقَ عندي ما أقولُالثلجُ يسقط في حديقتناويسقط من مشاعرناويسقط من أصابعناويسقط في الكؤوسوفي النبيذوفي السريرفـأين هو البديلُ؟لم يبقَ عندي ما أقولُيَبِسَت شرايينُ القصيدةوانتهى عصرُ الرتابة والصبابةوانتهى العمرُ الجميلُالشعرُ غادرنيفلا بحرٌ بسيطٌ أو خفيفٌ أو طويلُوالحبُّ غادرنيفلا قمرٌولا وترٌولا ظلٌّ ظليلُلم يبقَ عندي ما أقولُلم يبقَ في الميدان فرسانٌولا بقيت خيولُفالكلامُ صعبٌوالوصـولُ إلى كنوزِكِ مستحيلُلم يبقَ شيءٌ في يديهربت عصافير الطفولة من يديوذاكرتيوأوراقيوأقلاميوأقفرت الحقولُلم يبقَ عندي ما أقولُطار الحمام من النوافذ هارباًوتناثرت رسائلنا القديمةوبكت السنابلُوبكت الجداولُوبكت السهولُلم يبقَ عندي ما أقولُ🔸و حرف آخر را از زبان مولوی می‌زنم کهشرح این هجران و این خون جگراین زمان بگذار تا وقت دگر@kurdistanname