اتفاقاً یکی از خطرناک‌ترین اشکال قوم‌گرایی، همان‌قدر که در آن سوی ماجرا وجود دارد، می‌تواند در سوی م

اتفاقاً یکی از خطرناک‌ترین اشکال قوم‌گرایی، همان‌قدر که در آن سوی ماجرا وجود دارد، می‌تواند در سوی مقابل نیز شکل بگیرد: هنگامی که یک هویت ملی خود را چنان مطلق می‌کند که هر هویت محلی را تهدید تلقی کند، ملی‌گرایی متبوع جناب هوشمند، از یک اصل همبستگی به یک دستگاه حذف نمادین تبدیل می‌شود. نویسنده درباره تکاب و اورمیە و ... نیز نکاتی را مطرح می‌کند، اما نتیجه‌ای که از ان می‌گیرد قابل تأمل است. اینکه ترک و کورد یک منطقه سال‌ها در کنار یکدیگر زیسته‌اند، دلیل خوبی برای حفظ و تقویت این همزیستی است؛ اما این همزیستی با انکار تفاوت‌های انان حفظ نمی‌شود. در همین شورای شهر اورمیە، بارها صدای اعتراض شوراهای کورد نسبت بە ترکی صحبت کردن شوراهای اذری بلند شدە اما عکس العملی از جانب جناب هوشمند مشاهدە نگردیدە. هوشمند خوب میداند کە وحدت، زمانی پایدار می‌ماند که دولت بداند با چه جامعه‌ای مواجه است، ترکیب زبانی و مذهبی و سیاسی و هویتی ان را بشناسد و در سیاست‌گذاری فرهنگی، هیچ گروهی را به مهمان یا مهاجر سرزمین خود تبدیل نکند. اگر در تکاب مراسمی برگزار شده که بخشی از ساکنان احساس کرده‌اند از ان کنار گذاشته شده‌اند، باید ان را نقد کرد؛ اما نقد دقیق باید متوجه سیاست تبعیض‌آمیز باشد، نه اینکه هرگونه برجسته‌کردن زبان و فرهنگ کوردی را ذاتاً واگرایی تلقی کند. تفاوت فرهنگی زمانی خطرناک می‌شود که به ابزار حذف دیگری تبدیل شود، نه صرفاً به این دلیل که تفاوت وجود دارد. همین‌جا یک پرسش جدی‌تر مطرح می‌شود: چرا هرگاه یک گروه فرهنگی، هویت ملی خود را نمایندگی می‌کند، فوراً از خطر تجزیه سخن می‌گویید اما کمتر از خود می‌پرسید چه سیاست‌هایی ممکن است این احساس بیگانگی را تولید کرده باشند؟ جناب هوشمند جامعه را با هرچیزی بتوان ادارە کرد نمی‌توان با ترس اداره کرد. نمی‌توان هر مطالبه فرهنگی را با برچسب "پان..." خنثی کرد و سپس انتظار داشت وحدت برقرار شدە است. سیاست هویت دقیقاً در جایی خطرناک می‌شود که گفت‌وگوی اجتماعی جای خود را به سوءظن امنیتی بدهد. از همه مهم‌تر، ارجاع مداوم به استالین، شوروی، تجزیه‌طلبی و تهدید خارجی، اگرچه می‌تواند بخشی از تاریخ را توضیح دهد، اما نمی‌تواند جای تحلیل جامعه امروز را بگیرد. جامعه امروز را باید با متغیرهای امروز فهمید: توسعه نامتوازن، احساس محرومیت، سیاست‌های زبانی، کیفیت حکمرانی، توزیع منابع، نمایندگی سیاسی، حافظه تاریخی و رابطه مرکز و پیرامون و ... وگرنه هر بار که جامعه با مسئله‌ای واقعی مواجه شود، کافی است یک دست یا عامل خارجی پیدا کنید و خیال خود را راحت کنید. حتی خطرناک‌تر از این، تبدیل تاریخ به ابزار مشروعیت سیاسی است. اگر بخواهید ثابت کنید که ایران همیشه یکپارچه، بی‌گسست و فارغ از منازعات هویتی بوده است، خواستە یا ناخواستە، بخش بزرگی از تاریخ واقعی ان را حذف کردەاید. تاریخ ارزشمند است چون پیچیده است، نه چون می‌تواند برای یک روایت سیاسیِ ازپیش‌ساخته‌شده شهادت دهد. اتفاقاً اگر هدف شما واقعا حفظ ایران و همبستگی ایرانیان است، باید از چنین روایت‌های ساده‌انگارانه‌ و ایدئولوژی زدە فاصله گرفت. ایران به اسطوره یکسانی نیاز ندارد؛ به سیاستی نیاز دارد که بتواند تفاوت را در درون وحدت و وحدت را در درون تفاوت تحمل کند. بنابراین هشدار شما درباره افراطی‌گری زمانی معتبر است که شامل همه افراط‌ها شود. افراطی‌گری قومی، پان‌ترکیسم و پان ایرانیزم نیز باید نقد شوند؛ اما ملی‌گرایی افراطی، مرکزگرایی فرهنگی، انکار تنوع و امنیتی‌کردن هر مطالبه زبانی و فرهنگی نیز باید با همان صراحت نقد شود. نمی‌توان با یک افراط مبارزه کرد و افراطی دیگر را به نام وحدت ملی از دایره نقد خارج کرد. مسئله ایران انطور کە در اذهان شما و همفکرانتان تثبیت شدە، بیش از آنکه وجود تفاوت باشد، ناتوانی در مدیریت تفاوت است و اگر این تفاوت درست مدیریت نشود، خطر اصلی نه از خودِ کورد و بلوچ و عرب و ترکمن و نه از زبان‌ها و مذاهب انان، بلکه از سیاستی خواهد آمد که به‌جای تبدیل تفاوت به امکان همزیستی، آن را به تهدید تبدیل می‌کند. جامعە ایران انطور کە جنابعالی از ان دم میزنید و سنگ ان را بە سینە، زمانی نیرومند است که شهروندش برای ایرانی‌بودن مجبور نباشد بخشی از زبان، حافظه و هویت فرهنگی خود را انکار کند. وحدتی که از ترس تفاوت ساخته شود، وحدت نیست؛ سکوت موقت یک شکاف است و شاید هم ارامش قبل از طوفان. بنابراین دست از ایدئولوژی زدگی بردارید و بە واقعیتها بپیوندید.https://t.me/kurdokurdistan