🌱گفتم چطور اینقدر راحت می‌بخشی آدما رو؟گفت خودم و جای اونا تصور میکنم و بهشون حق میدم که گاهی حالشو

🌱گفتم چطور اینقدر راحت می‌بخشی آدما رو؟گفت خودم و جای اونا تصور میکنم و بهشون حق میدم که گاهی حالشون بد باشه،گاهی نخوان حرف بزنن، گاهی بی‌طاقت بشن و گاهی بی‌حوصله‌تر از اونیکه با آرامش و لبخند جوابم و بدن و حرف‌های خوب بزنن.خودم و جای آدما میذارم. جای تموم آدمایی که با تمام خویشتن‌داری و وقارشون، از حادثه‌های تلخ و غمگین برمیگردن ودارن شرایط سخت و بی‌مهری‌های زیادی رو تحمل می‌کنن.آدمایی که زیر فشار مشکلات مادی، روحی، جسمی یا عاطفی زیادی، کمر خم کردن و ناچارن با تمام سختی و درد، صبور باشن و همرنگ جماعت بشن.من حق میدم گاهی بی‌حوصله باشن. من حق میدم گاهی کم بیارن. پس خودم رو جای اون‌ها میذارم و بهشون فرصت جبران میدم،نه باور به اینکه آدم بدی هستن، نه باور به اینکه با هر لغزشی به بد بودن عادت کنن و خوب بودن رو رها.پس تا جایی که در توانم باشه، بهشون لبخند می‌زنم، اون‌ها رو می‌بخشم، و بهشون فرصت خوب بودن دوباره رو میدم