‌فریده شهبازی رفت؛ اما خاطرات او و تصویرهایش ماندگارند. 🖤او از نسل هنرمندانی بود که تصویرگری را فقط انتخابِ یک تکنیک یا سبک نمی‌دانست. خودش می‌گفت: «این تکنیک نیست که معرف ماست، بلکه روش نگاه و تراوش منحصربه‌فرد ذهن هنرمند است که معرف اوست.»از سال ۱۳۵۲ تا امروز، رد نگاه و خیال او در کتاب‌ها، نشریه‌ها و در مسیر شکل‌گیری حرفه‌ی تصویرگری در ایران باقی مانده است؛ از فعالیت در انجمن تصویرگران ایران تا راه‌اندازی «کتاب خروس» و همراهی با نویسندگان و ناشران کودک و نوجوان.خانم شهبازی از اولین تا آخرین جشن‌های لاک‌پشت پرنده هم کنارمان بودند؛ از وقتی که کتاب نوروز در تخت‌ جمشید به فهرست‌ لاک‌پشت پرنده راه یافت تا زمانی که کتاب آذر در زهره برنده‌ی نشان نقره‌ای شد.رفتن فریده جان در جامعه‌ی کتاب و تصویرگری ایران، جای خالی بزرگی است. 🌱🤍@lakposhtparandeh