پنج‌شنبه، ۸ مرداد ۱۴۰۵.خوشی‌های امروز: یک؛ فرزندان سانچز. دو؛ مسیر طولانیِ همیشگی را در حالی قدم می‌

پنج‌شنبه، ۸ مرداد ۱۴۰۵.خوشی‌های امروز: یک؛ فرزندان سانچز. دو؛ مسیر طولانیِ همیشگی را در حالی قدم می‌زدم که ماه در برابرم بود، درخشان و نامهربان. «دگرگونم کن ای رفیق بی‌رحم.»کشف امروز: چندساعت که در کتاب‌فروشی کار کنی، می‌فهمی بیشترِ مردم می‌آیند کتابِ مغازهٔ خودکشی را بخرند. «خب خانم، این را که می‌فروشیم به شما، اما اگر تشریف بیاورید توی مغز من، می‌بینید که لوازم و انواع خودکشی بسیار گسترده‌تر هم هستند. ملموس و واقعی و در دسترس. البته من نه کتاب را خوانده‌ام و نه خودکشی می‌کنم. در حد فکر فقط.»تهوعِ امروز: در تاریکی پرسه می‌زدم و پسر جوانی را دیدم که حس کردم باید از من هم فلک‌زده‌تر باشد. پشت تلفن احتمالاً به خانم متأهلی می‌گفت (با گویش لکی): «تو اگه توی خونه تلویزیون داشته باشی، سینما نمی‌ری؟» خب ترجیح می‌دادم حرف‌هایش به گوشم نخورَد. اما وقتی شنیدم، می‌خواستم لگدی بزنم درِ کونش: «اول این‌که تو بی‌خود می‌کنی با خانم متأهل لاس می‌زنی. دوم این‌که این چه‌جور لاس‌زدنی‌ست؟! همین تازگی‌ها جمله‌ات را توی اکسپلور اینستاگرام خواندم. تو که نمی‌توانی چهارتا جملهٔ بدیع بسازی، دهنت را ببند. مواظب کونت هم باش.»پنج‌شنبه، ۸ مرداد ۱۴۰۵.خوشی‌های امروز: یک؛ فرزندان سانچز. دو؛ مسیر طولانیِ همیشگی را در حالی قدم می‌زدم که ماه در برابرم بود، درخشان و نامهربان. «دگرگونم کن ای رفیق بی‌رحم.»کشف امروز: چندساعت که در کتاب‌فروشی کار کنی، می‌فهمی بیشترِ مردم می‌آیند کتابِ مغازهٔ خودکشی را بخرند. «خب خانم، این را که می‌فروشیم به شما، اما اگر تشریف بیاورید توی مغز من، می‌بینید که لوازم و انواع خودکشی بسیار گسترده‌تر هم هستند. ملموس و واقعی و در دسترس. البته من نه کتاب را خوانده‌ام و نه خودکشی می‌کنم. در حد فکر فقط.»تهوعِ امروز: در تاریکی پرسه می‌زدم و پسر جوانی را دیدم که حس کردم باید از من هم فلک‌زده‌تر باشد. پشت تلفن احتمالاً به خانم متأهلی می‌گفت (با گویش لکی): «تو اگه توی خونه تلویزیون داشته باشی، سینما نمی‌ری؟» خب ترجیح می‌دادم حرف‌هایش به گوشم نخورَد. اما وقتی شنیدم، می‌خواستم لگدی بزنم درِ کونش: «اول این‌که تو بی‌خود می‌کنی با خانم متأهل لاس می‌زنی. دوم این‌که این چه‌جور لاس‌زدنی‌ست؟! همین تازگی‌ها جمله‌ات را توی اکسپلور اینستاگرام خواندم. تو که نمی‌توانی چهارتا جملهٔ بدیع بسازی، دهنت را ببند. مواظب کونت هم باش.»