۸ شهریور ۱۴۰۵.بدقولیِ کلوچهٔ فومن. خوانندهٔ آگاه. فامیل دورِ منتقد ادبیات. عذاب وجدان خادم مسجد.بدقو

۸ شهریور ۱۴۰۵.بدقولیِ کلوچهٔ فومن. خوانندهٔ آگاه. فامیل دورِ منتقد ادبیات. عذاب وجدان خادم مسجد.بدقولیِ امروز:وقتی رسیدم به میدان شهرداری سابق، هنوز کلوچه‌ها آماده نشده بودند. گفتم هزینه‌اش را می‌پردازم تا برایم نگه دارید. شب که از سر کار برگشتم، کلوچه‌ها را می‌برم. پنج‌‌تا.چندساعت بعد که برگشتم، کلوچه‌هایم را فروخته بود! جوابش چه بود؟ می‌گفت فراموش کرده‌ام، فردا بیا ببر. بهش گفتم من بی‌کلوچه اموراتم نمی‌گذرد. تازه قند را هم از رژیمم حذف کرده‌ام، اما کلوچه را حذف نمی‌کنم. دیگر نمی‌شد زیاد گیر بدهم، چون کلوچه‌هایش مزهٔ کلوچه‌هایی را می‌دهد که از لاهیجان و رشت می‌گرفتم. کلوچهٔ فومن بدقول در کرمانشاه.خوشی امروز:شخصی آمده بود کتابفروشی و از قضا مرا می‌شناخت و شاعرِ گُداختن را هم خوانده بود. شعر محبوبش از کتابم را برایم خواند. شعر را فهمیده بود و فقط در سیل کلمات غرق نشده بود. ظرافت را دریافته بود. آه می‌خواستم در آغوشش بگیرم. خوانندهٔ فهمیدهٔ عزیزم.تاریکی امروز:یکی از بستگان دور، که «شاعر؟» و «منتقد ادبیات!» است آمد کتابفروشی. نمی‌دانست آنجا مشغولم‌. همراه شاعر دیگری بود. از دیدار شاعرانِ بد متنفرم. مخصوصاً اگر خودشان را شاعرتر از تو بدانند. تویی که شاعرترین انسانی هستی که پا روی زمین گذاشته. فامیلم با دوستش صحبت می‌کرد و نیم‌ساعت تمام به من طعنه می‌زد. می‌گفت منظورم فرزین نیست، ولی ما فامیل‌هایی داریم که نه به درد عروسی می‌خورند و نه به درد عزا، یعنی اگر کسی بمیرد هم نمی‌آیند توی صف عزا جواب تسلیت کسی را بدهند. می‌خواستم بگویم دقیقاً، تو بمیری سر قبرت هم نمی‌آیم. تو که سهلی، اگر برادرهایم بمیرند هم سر قبرشان نمی‌روم. همه‌تان بمیرید. اما چون نتیجه گرفته‌ام که جواب‌دادن به نفرت‌پراکنی دیگران به زحمت درگیری‌های بعدش نمی‌ارزد، فقط تأییدش کردم.شبِ امروز:داشتم در سیاهی مطلق، مسیر طولانی همیشگی را قدم می‌زدم. برق قطع بود. حس کردم کمی جلوتر مردی ایستاده. سایه‌ای صدایم زد. چراغ‌قوه موبایل را روشن کردم و انداختم توی صورتش. مرد میانسال مذهبی‌ای بود. انگار خادم مسجد بود. می‌گفت این کیفی را که اینجا افتاده چه کار کنیم؟ چند دقیقه است منتظرم کسی رد شود تا ازش بپرسم. می‌خواستم بگویم حاجی، شما هر روز هزاران‌هزار امید و آرزوی ما را بر باد می‌دهید، حالا گیر داده‌ای به این کیف بی‌ارزش. اما نگفتم. گفتم حاجی، من کیف را می‌گردم، اگر شماره تماس یا چیز معنوی‌ای توش بود برای شما، اگر پول یا طلا توش بود برای من؛ از بس راه رفته‌ام پدرم درآمده، بلکه به لطف شما و مرحمتِ این کیف زنانه اسنپ بگیرم و برگردم خانه. کیف خالی‌تر از زندگی گوستاو فلوبر بود.