۱۷ اسفند.امروز شعر نوشتم. آه ای خدای برانگیزاننده! ای که مرا با زمین و خاکْ یکی می‌کنی و بیش از هرچی

۱۷ اسفند.امروز شعر نوشتم. آه ای خدای برانگیزاننده! ای که مرا با زمین و خاکْ یکی می‌کنی و بیش از هرچیز باعث می‌شوی که احساس زنده‌بودن کنم! ای قوی‌تر از موجِ انفجارِ بمب‌های آمریکایی!کاشکی دلبری بود با مندختری پا به خلخال و صندلهمقدم با شتابی پیاپییا پریواره‌ای سِحرانگیزخفته عریان به آغوش ساحلگرمْ از آفتابی پیاپیعطر او ریخت در کوی و معبرگام‌هایش سبکبال چون پرپوستش شور و شیرین‌تر از شربودنش آرزویی مکرّررفتنش اشتباهی مقدّرلمسِ جسمش صوابی پیاپیدُختِ رقصندهٔ بی‌مثالیسرخوشِ سادهٔ بی‌خیالیشکلی از آرزوی محالیشادمان گفت با چشم غمگین: «زود با من به رقص آی و ننشینرقص با پیچ و تابی پیاپی»میل داری به من بی‌نهایتبین‌مان پاره شد حُجب و طاقت«دوستم داری؟» آری به غایتسخت افتاده‌ای توی تورم من که صیاد فسق و فجورمدل نهادم به خوابی پیاپیای بسا باوفا مِهرورزا!دل‌فریبایِ اعماق دریا!ناگشوده‌تر از هر معما!ای زن! ای جرعهٔ عیش و نوشم!بودلروار خواندی به گوشم:«مست باش از شرابی پیاپی»دخترِ سبزهٔ گندمی‌گون!دخترِ خلسه‌آمیزِ افیون!دخترِ موبه‌مو رگ‌به‌رگ خون!«باید»ی فارغ از چند و از چون!باز وهمی مرا کرده افسوناین من و این سرابی پیاپی...۱۷ اسفند ۱۴۰۴◾️فرزین منصوری