۱۲ مرداد ۱۴۰۵.دوست صمیمی پدرم دو روز پیش مُرد. او هم پیر نشد. حالا خاطرات کم‌تری از پدرم وجود دارد. آن‌ها سی‌سال دوست بودند و از دوران خدمت تا لحظهٔ مرگ با هم ارتباط داشتند. دیگر چه کسی مثل افشین از پدرم یاد می‌کند؟ تصویر پدرِ هجده‌ساله‌ام را چه کسی به‌خاطر می‌آورَد و برای مردنش افسوس می‌خورَد؟ من چندبار در خواب پدرم را زنده کرده‌ام. با یک تفاوت چشم‌گیر: ساکت و شکننده است، درحالی‌که خودش همیشه محکم و سرزنده و پرسروصدا بود. اما در خواب همیشه دارد می‌رود و حرفی نمی‌زند. شاید فقط چند جملهٔ کوتاه با کلماتی که در هوا گم می‌شوند. تازگی‌ها فیلمی دیدم از آلن رنه که شاید فیلم جذابی برای همه نباشد، اما شخصیتی که در آن از مرگ بازمی‌گردد، دقیقاً حالت‌های پدرم را دارد وقتی در خواب‌هایم زنده‌اش می‌کنم؛ شکننده و اندوهگین.