۲۷ مرداد ۱۴۰۵.نوشتنِ غزلِ ۱۷ اسفند ۱۴۰۴، دو‌ دقیقه طول کشید. اگر می‌خواستم از شعری رونویسی کنم بیشتر از این زمان می‌برد. دقیقاً برخلاف شعر ۱۸ مرداد امسال که چند روز برایش جان کندم، و بعد هم برای ویرایش کلمه به کلمه‌اش عرق و اشک ریختم.چنین شعرهایی لذت‌های باطلِ وهم‌ناکی هستند که خدایان برای دربه‌دری‌هایی که تحمل می‌کنی نصیبت می‌کنند. تا می‌گویی «کاش» و آرزویی می‌کنی، روی کاغذ برآورده می‌شود. البته نه همیشه. شاید سالی یک‌بار. آن هم اگر بشود. اما دربارهٔ مستی. من فقط وقتی مستم، از خودم و دیگران بیزار نیستم؛ مست از الکل، شعر، کتاب، بدبختی، تنهایی و... بودلر درست می‌گفت.غروبی را به یاد دارم که مست و سرگردان، با رفیقِ هم‌پیاله‌ای، از باقلوافروشی خوبی که نزدیک میدان فردوسی است، باقلوا خریدیم و راه افتادیم. تو نگو کارت بانکی‌‌مان را جا گذاشته‌ایم پیش خانم باقلوافروش. خانم زیبایی که انگار از آسمان تشریف آورده بود که یک شیفت در آن‌جا کار کند و خاطره‌ای بیافریند برای شاعری که من باشم. او چندین متر دنبال ما راه افتاده بود تا کارت‌مان را پس بدهد. با لبخند و مهربانی و لطف. به رفیقم که حالا دیگر رفیقم نیست گفتم اگر مست نبودیم، این خانم چنین مهربان نمی‌بود، من پنجاه‌بار از این‌جا باقلوا خریده‌ام و حتی جواب سلامم را نداده‌اند‌. اما حالا کم مانده بوسه‌ای هم بر گونه‌ام بزنند و لپم را بِکِشند.