دوراس: می‌دانی که پروست و آثارش را مرده‌ها تقطیع کرده‌اند. هیچ نویسنده‌ای را نمی‌شناسم که تا این حد با پرسوناژهای کتابش خویشاوندی داشته باشد. مرگ سختِ سوان به‌ نظر من مرگ خود پروست است. قلب پروست از کار می‌افتد. مادام م. شارلوس در آستانهٔ جنون قرار می‌گیرد، جنونی به‌نهایت. من در آثار پروست زمان‌ بازیافته‌ای نمی‌بینم.گدار: چیزهایی در خاطرم مانده، البته من همچو نظری ندارم. در خاطرم هست که از...دوراس: تو داری یک اصطلاح رایج را به‌کار می‌بری، خب، بعدش؟گدار: از مطالعهٔ این رمان فقط چیزهای مبهمی در یادم مانده، همانی که با عنوان در جستجوی زمان از دست‌ رفته از آن نام می‌برند، ماجراهایی در وصف آدم‌ها، دخترهای جوان و زن‌ها... من هم خودم را در جوار آن‌ها تصور می‌کردم، جوان‌هایی در سنین هجده–بیست. در دشت و صحرا... و بعدها رسیدم به مرحله‌ای که در چشم‌اندازم چیزهایی می‌دیدم مخوف، تابلوهایی از گُیا، یا صحنه‌هایی از آن قبیل.‌ تا آنجا که یادم است، بعدها هم، به‌ دنبال خواندن رمان پروست، صحنه‌هایی از آن‌ دست در ذهنم تداعی می‌شد. با زبانِ کمی دور از عقل، باید بگویم که از آن اثر تنها چیزهای مبهمی در خاطرم مانده. بله، زمان بازیافته در واقع این است. هیچکاک گفته است که اغلب از یک پلان یا یک صحنه چیزهایی در خاطر می‌ماند. در فیلمی هم که بر اساس کتاب پروست ساخته‌اند، تنها یک پلان به یادم مانده.➖از کتاب «گفت‌وگوی دوراس/گدار»