بر اساس روایت مشهور، کنفوسیوس در جوانی برای آموختن دربارهٔ آیین‌ها و مناسک باستانی به دیدار لائوتزو رفت. لائوتزو در آن زمان در مقام نگهبان یا متولی اسناد و آرشیوهای سلطنتی ژو معرفی می‌شود.کنفوسیوس از او دربارهٔ آیین‌های کهن و رسوم شایستهٔ انسان فرهیخته پرسید.لائوتزو در پاسخ، ظاهراً با لحنی تند، کنفوسیوس را از وابستگی بیش از حد به تشریفات، شهرت و دانش نظری برحذر داشت.لائوتزو گفت:«آنچه تو درباره‌اش سخن می‌گویی، صاحب آن سخنان و حتی استخوان‌هایش نیز مدت‌هاست پوسیده‌اند؛ تنها سخنش باقی مانده است.و نیز، انسان فرهیخته هنگامی که زمانه با او همراه باشد، ارابه را می‌راند و وارد عمل می‌شود؛ و هنگامی که زمانه با او همراه نباشد، همچون گیاهی که باد آن را می‌غلتاند، راه خود را در پیش می‌گیرد.شنیده‌ام که بازرگان ماهر، کالای گرانبهای خود را در ژرفا پنهان می‌کند، چنان‌که گویی چیزی ندارد؛ و انسانِ صاحب فضیلتِ بزرگ، در ظاهر چنان می‌نماید که گویی نادان است.پس تکبر، میل‌های فراوان، جلوه‌فروشی و بلندپروازی‌ات را کنار بگذار؛ اینها هیچ سودی برای وجود تو ندارند.این همه چیزی است که من می‌خواستم به تو بگویم.»کنفوسیوس از نزد لائوتزو می‌رود و نزد شاگردانش می‌گوید:«من پرنده را می‌شناسم؛ می‌دانم که می‌تواند پرواز کند.ماهی را می‌شناسم؛ می‌دانم که می‌تواند شنا کند.جانور را می‌شناسم؛ می‌دانم که می‌تواند بدود.آنچه می‌دود، می‌توان با دام گرفت؛آنچه در آب شنا می‌کند، با تور می‌توان گرفت؛و آنچه پرواز می‌کند، با تیر می‌توان شکار کرد.اما دربارهٔ اژدها نمی‌دانم چگونه بر باد و ابر سوار می‌شود و به آسمان بالا می‌رود.من امروز لائوتزو را دیدم؛آیا او همانند اژدها نیست؟»