عطار، دیوان اشعار، غزلیات، غزل شمارهٔ ۶۳اگر تو عاشقی معشوق دور استوگر تو زاهدی مطلوب حور استره عاشق خراب اندر خراب استره زاهد غرور اندر غرور استدل زاهد همیشه در خیال استدل عاشق همیشه در حضور استنصیب زاهدان اظهار راه استنصیب عاشقان دایم حضور استجهانی کان جهان عاشقان استجهانی ماورای نار و نور استدرون عاشقان صحرای عشق استکه آن صحرا نه نزدیک و نه دور استدر آن صحرا نهاده تخت معشوقبه گرد تخت دایم جشن و سور استهمه دلها چو گلهای شکفته استهمه جان‌ها چو صف‌های طیور استسراینده همه مرغان به صد لحنکه در هر لحن صد سور و سرور استازان کم می‌رسد هرجان بدین جشنکه ره بس دور و جانان بس غیور استطریق تو اگر این جشن خواهیز جشن عقل و جان و دل عبور استاگر آنجا رسی بینی وگرنهدلت دایم ازین پاسخ نفور استخردمندا مکن عطار را عیباگر زین شوق جانش ناصبور است