نیمه‌ی دوم دهه‌ی شصت، اهواز، شب‌های تابستانی و سرهایی که از پنجره به سمت پشت‌بام فریاد می‌کشید: «یه کم دیگه… یه کم دیگه… خراب شد… خراب شد… خوبه خوبه… تکونش نده» و این پروسه‌ی انتقال پیام به کسی که داشت روی پشت‌بام آنتن سنگینِ لعنتیِ تلویزیون را می‌چرخاند، شب‌های شرجی کوتاه‌تر و شب‌هایی غیر از تابستان طولانی‌تر و دیریاب‌تر بود. آنتن باید می‌چرخید تا بشود کانال‌ها را یکی‌یکی در برفک تشخیص داد. این‌قدر برفک زیاد بود که بعضی وقت‌ها، نه؛ تقریبا همیشه، حتی سخت می‌شد لوگوی کانال تلویزیون‌های عربی را که از عربستان، عراق، کویت، قطر و … کیلومترها راه طی کرده بودند تا به ما برسند تشخیص داد. برنامه‌ی همیشه مشخص هر شب همین بود. برنامه‌ی همه‌ی اهوازی‌ها در آن شب‌های دم‌کرده‌ی دهه‌ی ۶۰ همین بود.شب‌های پنج‌شنبه، کانال قطر فیلم هندی می‌گذاشت، عراق و عربستان در ساعت معینی کنسرت خوانندگان معروف از جمله #عبدالحیم_حافظ و #ام‌کلثوم پخش می‌کردند و در این دریای مواج، سکان کشتی دست کسی بود که آنتن را می‌چرخاند…از کتاب تراژدی ویژه‌ی پاییزپیش‌خرید با ارسال رایگان درRadiotragedy.com