خدا می‌داند چقدر عاشق این صدا بودم. چقدر در خلوت‌ترین، شادترین و اندوه‌بارترین روزهای زندگی، شنیدم، زمزمه کردم و حظ بردم از این اصالت و این جادو که انگار نقاشی منحصربه‌فردی بود در حنجره‌ای. صدایی که انگار از عمیق‌ترین لایه‌های آسمان می‌آمد و در گلوی ایل و بومی می‌نشست و از شمال تا جنوب قطع فاصله می‌کرد و باز اقلیم و بوم و حنجره را به تاریخ سنجاق می‌کرد و می‌شد میراث و تاریخ خاک. این صداها میراث و #صدای_زمین هستند و ماندگار. جای شما خالی اما سبز خواهد ماند در هر برگ و در اسم و رسم ایران و گیلان؛ عالیجناب #ناصر_مسعودی محسن بوالحسنی@Lataelatt