الحب المستحيلعشق محال نزار قبانیبه‌فارسی: محسن بوالحسنیواقعاً دوستت دارم و می‌دانم این راهی محال و ط

الحب المستحيلعشق محال نزار قبانیبه‌فارسی: محسن بوالحسنیواقعاً دوستت دارم و می‌دانم این راهی محال و طولانی‌ستو می‌دانم که ملکه‌ی زنانی و برای من بی بدیل؛و می‌دانم كه دوره‌ی مهربانی گذشته و کلمات زیبا مرده‌اندبه تو چه بگویم ای زن؟!واقعا دوست‌ات دارمدوست‌ات دارمو می‌دانم که در تبعیدگاه زندگی می‌کنم و تو هم در تبعیدگاهیو میان ما باد و ابر و رعد و برق و برف و آتش است و می‌دانم که رسیدن به چشم‌های تو وهم استو رسیدن به تو خودکشیاما به من کمک کن تا خودم رابرایت تکه‌تکه کنم و بکشم ای زن‌ترین زن!و به من اختیار بده تا باز در جهان و عمر دیگر و دوباره‌ایعاشق‌ات باشمای تو! که پیراهن‌ات را از برگ درختان دوخته‌اندتو! که صبورانه زیر قطرات بارانپناه‌ات دادمواقعا دوست‌ات دارم...دوست‌ات دارمو می‌دانم که بی‌هیچ امیدی مسافر دریای چشم‌های تواممن عقل‌ام را دور می‌اندازم و می‌دَومو می‌دوم تا انتهای جنون‌امای زن که قلب‌ام را در دست‌هایت لمس می‌کنیتو را به خدا مرا رها نکن!رها نکن مرا!من بی تو هیچ‌امهیچ...واقعا دوست‌ات دارم...واقعاّ واقعاً واقعاّو نخواه که از عشق سوزان تو دست بکشممگر کسی که سوخته‌ی عشق استمی‌تواند از عشق‌اش دور بماند؟و اصلاّ برایم مهم نیست که از این عشق زنده بیرون بیایمیا در این عشق بمیرم...*این آخرین شعری‌ست که #نزار_قبانی در بیمارستان نوشت... برای چه کسی؟ نمی‌دانم. جهان عاشق فراوان دارد. @Lataelatt