همه ی آدم ها در زندگی تحمل شان تمام شدنی استهمه ی آدم های خوب و مهربانی که میشناسیمهمان هایی که موقع خوردن یک لیوان چای بین این خیل عظیم نگرانی در دنیا ، تنها نگرانیشان سوختن زبان توستهمان هایی که همیشه حواسشان به آدم هستهمان هایی که تنها زمانی به تو خیره نگاه میکنند که تو حواست به هیچ کجای دنیا نیستهمان هایی که در هوای بارانی چترت میشوند و در ظِلّ آفتاب سایبانتآن روز فهمیدم همه ی آدم ها یکجایی و یک زمانی به تنگ می آیند ، خستگی بر آنها فائق میشود طاقتشان طاق میشود و یک روز بدون هیچ کارِ اضافه ایبدون هیچ گله و شکایتی ، بدون هیچ اخم و تهدیدی میگذارند و میرونددرست به همین راحتی و به همین سادگیمیدانی فکر میکنم در زندگی ، همه ی رفتن ها را به واسطه ی واژه ی "امید"میتوان گذاشت به حساب یک روزی برگشتن ، به حساب یک روزی از نو درست شدنهمه ی رفتن ها ؛ به غیر از رفتن از روی خستگی.. از روی به تنگ آمدن..از روی ناچاری..همین...👤 #پویان_اوحدی《📚@lBOOKl 》