از جمله نکات مهمی که در این روش قابل ذکر است آن است که شما با یاد گیری یک زبان به این روش می توانید به صورت کاملا روان به آن زبان صحبت کنید. مثل اینکه یک کودک پس از شنیدن زیاد و تمرین در گفتار به زبان مادری خود به یک اندازه ای مسلط خواهد شد که بدون اینکه به جملاتش فکر کند جملات بر زبانش جاری می شوند. دقت کنید خود شما وقتی با مخاطب تان صحبت می کنید اصلا به صحبت کردن خود دقت می کنید؟ اینکه چگونه جمله بندی می کنید؟ چگونه فعل، فاعل، اسم و ... را کنار هم بچینند که کلامتان صحیح باشد؟ این مشخص است که اگر انسان بخواهد در حین صحبت کردن به ساختار جملات خودش و به اینکه آیا این جمله ای که دارد استفاده میکند صحیح است یا خیر گیج می شود و به شدت سرعت مکالمه اش پایین می آید و تمرکزش را درمورد موضوعی که دارد در موردش صحبت می کند ازدست می دهد. واضح است که وقتی یک شخص با مخاطبش صحبت می کند فقط به مخاطب و مقاصد و افکارش توجه می کند و مقاصد و افکارش به صورت اتوماتیک و صریح و صحیح بر زبانش جاری می شود و جملاتش دقیقا طبق همان قواعد و ساختار آن زبانی که به آن صحبت می کند هست درحالی که هیچ توجهی به گرامر و قواعد جمله بندی ندارد. از این قضیه این نکته به دست می آید که شما با یادگیری زبان به این شیوه و سبک (که همان شیوه ای است که خداوند یادگیری زبان را برای انسان بر این شیوه قرار داده است وهمان شیوه ای است که همه ما با آن صحبت کردن را در دوران کودکی یاد گرفته ایم ) به گرامر و ساختار جملات یک زبان هم به صورت فوق العاده عالی و اتوماتیک وار مسلط می شویم یعنی اگر متنی به یک زبانی می نویسیم متن ما از نظر فنی دارای اشکال نیست مگر اینکه از نظر تخصصی دارای اِشکال باشد - چرا؟ چون نوشتار در اصل شکل دیگری از گفتار است. پس با تسلط بر روی مکالمه و همزمان قواعد - البته بدون اینکه انسان به قواعد توجه کند و فقط به واسطه قوه شنیداری - شما به عنوان یک فردی می شوید که آن زبان، زبان مادری اش هست و انگار این زبان همان زبان بومی شماست زیرا شما با همان شیوه ای که باید دارید صحبت میکنید و جملات را طبق قواعد و ساختار زبان به صورت صحیح دارید ادا می کنید. مثلا اگر دقت کرده باشید بعضی از مسافرین خارجی که به کشور وارد می شوند مثلا از شما می خواهند بپرسند حال شما چطورهست؟ می گویند سلام حال خوب است؟ در صورتی که باید بگویند حال شما خوب است؟ و این به خاطر این است که ایشان زبان فارسی را آن طوری که باید یاد نگرفته اند. چنین افرادی علاوه بر اینکه گاها نمی توانند به صورت روان صحبت کنند جملات شان از نظر گرامر و قواعد و ساختار جملات و از نظر نحوی دچار اشتباه و اشکال است که البته در صورتی که اگر از این سبک خدادادی برای یادگیری زبان استفاده کنید شما به مکالمه مسلط می شوید بدون اینکه به قواعد دقت کنید و تمرکز کنید و جملات تان نیزطبق قواعد و ساختار صحیح است. از مشکلاتی که یک زبان آموز دچار آن می شود آن است که وقتی مثلا یک سوالی از او می پرسند باید یک کمی فکر کند و بعد جواب بدهد.خیلی از افرادی که این چنین هستند به این خاطراست که اول فکر می کنند که چیزی را که مثلا می خواهند به زبان فارسی بگویند چطور بگویند و بعد آن مقاصدشان را بر زبان جاری می کنند و به این نکته دقت می کنند که چطور باید مقاصدشان رادر قالب ساختار صحیح جملات زبان فارسی بریزند و همین مرحله سرعت مکالمه شان را به زبان فارسی کم می کند. یعنی در مرحله اول به گرامر یک زبان توجه می کنند و بعد صحبت می کنند و این یک نکته فوق العاده اشتباه در امر یادگیری زبان است و باعث کندی مکالمه و پایین آمدن سرعت مکالمه خواهد شد.دلیل همه این مشکلات این است که شیوه صحیحی برای یادگیری یک زبان انتخاب نشده است که البته در سبکی که در برنامه های ما استفاده شده مرحله توجه و دقت به گرامر(مرحله تبدیل مقاصد و افکار از یک زبان به زبان دیگر) حذف شده و زبان آموز مستقیما و بدون واسطه مقاصد خود را به زبان موردنظر برزبان می آورد ( والبته معانی جملات دیگران را نیز مستقیم و بدون واسطه و سریع درک می کند) و به عبارت دیگر نحوه فکرکردن به زبان موردنظر را فرامی گیرد تا نیاز به مرحله دوم پیدا نکند. این همان روش و سبک اصلی و صحیح و دقیقا همان پروسه ای است که ما در تکلم به زبان مادری طی می کنیم. از این قضایا ما به قدرت الهی پی می بریم که چه سبک دقیق و ساده ای را برای یادگیری صحبت کردن و مکالمه برای انسان استفاده کرده است. همه افرادی که روی کره خاکی زندگی می کنند و دارای زبان ها، استعداد و هوش و سنین مختلف هستند - به زبان مادری خود را صحبت می کنند در صورتی هیچ کدام برای یادگیری زبان مادری خود هیچ زحمتی نکشیده اند و این به واسطه قوای شنیداری و گفتاری است که خدا به همه ما انسان ها هدیه کرده است.